Hondenweer

Glimmend motorspul. Daarvan ken ik Durbuy op zondagmiddagen. De motorliefhebbers van heinde en verre kiezen vaak dit Waalse stadje als doel voor hun toertochten. Vandaag was het anders. Het had de hele ochtend geregend en het was vakantie. De dagjesmensen lieten dus verstek gaan. Op het terrasje van Brasserie Ardenaisse, waar we op zondagmiddagen vaak gaan lunchen, zat welgeteld één motorclubje.
Het was hoofdzakelijk de plaatselijke bevolking die zich dicht bij huis tussen de buien door even op straat waagde. De voertaal was Frans en dat is op dit terras wel eens anders. Hoog-Hollands met een harde g, Vlaams tot uit de onverstaanbare uithoeken van het Westen en soms ook Duits. De Franstalige obers slagen er wonderwel in telkens de juiste bestelling af te leveren. Maar vandaag dus: Frans.
Omdat het hoofdzakelijk volk uit de buurt was, zag je ook veel meer honden dan normaal. Een hond neem je gezellig mee tijdens een familieuitstapje om de hoek. Op een motortoertocht van tweehonderd kilometer is dat wat lastiger.
Ik onderscheidde twee soorten honden, toen ik op het terras om mee heen keek. Ik zag grote joekels die tussen de mensenbenen krengelden en hun riemen om de tafelpoten wikkelden tot ze zich nog nauwelijks konden bewegen. En ik zag schoothondjes die nerveus om zich heen blikten en smekend omhoog keken of baasje nog niet wilde vertrekken, zodat ze weer lucht en ruimte hadden.
Van de grote honden heb ik geen foto's, domweg omdat er te weinig licht was onder de tafels. Van de wat hoger gezeten schoothondjes schoot ik verschillende foto's. Misschien heten ze daarom wel 'schoot'-hondjes. En toen me ook nog die regenjassen en paraplu's opvielen, had ik opeens een andere verklaring voor al die keffertjes om me heen: het was gewoon hondenweer. Af en toe regende het pijpenstelen, maar daarvan heb ik geen foto.

Hondenweer, maar geen pijpenstelen.

Spielerei

Het was alweer enkele jaren geleden dat ik foto's maakte tijdens de kasteeltuinconcerten in Helmond. Vanavond ging ik puur voor de spielerei.
Spielerei deel 1: ik rustte mijn Canon 5D uit met een 50 mm-objectief, lichtsterkte f/1.4. Voordeel: ik kon in de donkere kasteeltuin veel omgevingslicht meepakken. Nadeel: weinig scherptediepte en ik kon niet in- of uitzoomen. Het kader stond vast. Maar met een fullframe 5D heb je nog een tamelijk ruim beeld, al blijft het inkaderen een uitdaging.
Spielerei deel 2: ik stak de transmitter ST-E2 op de camera. Meestal gebruik ik die om op locatie met flitsers op statief een set uit te lichten. Nu hield ik de flitser los in de hand, ver van de camera. Ik wilde met een mix van omgevingslicht en flitslicht wat schaduweffecten bereiken. Spannend, want de effecten waren onvoorspelbaar. Het was wel leuk om te doen.
Ondanks de beperkingen die ik mezelf aldus had opgelegd, maakte ik een foto waarmee ik mijn verhaal van de kasteeltuinconcerten kon vertellen. Er staat geen bandje op de foto, want ik kwam hier niet voor de muziek. Het gaat vooral om de gezelligheid.
Het kasteel is hier een onbelangrijk decor. Het leent hooguit zijn naam aan deze concertreeks. Dus staat het verlichte kasteel onscherp op de achtergrond.
De pret van deze avonden is dat je in de anonimiteit van de menigte – ook onscherp – jezelf amuseert met je medestappers. Dat is wat deze foto op de voorgrond toont.
En die spielerei? Die brengt me zoveel afleiding dat ik na een leuke avond nog steeds niet weet welke band er speelde.

Buiten beeld speelt de band en ik ook.

De hommel

Vanmorgen heb ik bij de hommels ontbeten. Nee, niet bij restaurant De Hommel in Beek en Donk. Ik bedoel: bij echte hommels. Ze plunderden in onze tuin het stuifmeel uit paarse bloemen waarvan ik de naam niet ken.
Ik vond het een fascinerend gezicht hoe ze van bloem naar bloem vlogen, kris kras door elkaar. Ogenschijnlijk zonder systeem; zeg maar ad random. Zoals ons grasmaairobotje ons gazonnetje afgraast. Volgens tamelijk willekeurige patronen.
De afgelopen weken had ik nauwelijks tijd om foto's te maken. Nu wel. Dus hoefde ik me niet te bedenken, toen ik dat gekrioel van de hommels op die struik met paarse bloemen zag. Ik pakte mijn Canon D7, schroefde er een 50mm f/2.5 macro-objectief voor en zette een flitser op een statief. Die flitser leek me nodig om de beweeglijke planten en beestjes enigermate te bevriezen. Want zonder flitser kwam ik bij 100 ISO (voor de details) en f/11 (voor de scherptediepte) uit op een langzame sluitertijd van 1/50 seconde.
Ik stak mijn hoofd in de planten en begon te fotograferen. De autofocus van het macro-objectief reageerde soms wat traag, maar uiteindelijk hield ik een paar mooie foto's over. De flitser deed zijn werk prima. Vooral bij deze foto, waarop ik een hommel te grazen nam die in een snelle vlucht op weg was van de ene naar de andere bloem.
In de fotografie wordt de term 'gestoken scherp' gebruikt voor haarscherpe foto's. Ik was vanmorgen blij dat ik scherpe foto's had, zonder te zijn gestoken.

Niet gestoken, toch scherp.

Fietsen

Het kan niet kloppen, maar in mijn herinnering kon ik eerder fietsen dan lopen. Ik heb mijn leven lang gefietst. Eerst op een driewieler, toen op een tweedehands kinderfietsje, toen op een splinternieuwe jongensfiets, daarna een racefiets en nog één, later een mountainbike erbij en de laatste tijd rijd ik op een RIH Z-900 trackingfiets.
Ik weet niet of het aan het model fiets of aan de leeftijd ligt, maar ik heb de laatste jaren wel wat aan snelheid ingeleverd. Het fietsplezier heeft er niet onder geleden en als ik dat ook nog eens kan combineren met mijn fotohobby, dan geniet ik helemaal. Na een weekenddienst was ik twee dagen vrij en heb ik optimaal geprofiteerd van het mooie weer. Ik ben lekker gaan fietsen.
Natuurlijk ging er een fotocamera mee, want die heb ik vrijwel altijd en overal bij de hand. Dus ook op de fiets. Deze keer was het de kleine Canon Powershot G10 die ik in een klein tasje aan mijn broekriem had bevestigd. Zo nu en dan stapte ik af, als ik iets fotowaardigs zag.
Omdat zowel fietsen als fotograferen mijn tweede natuur zijn geworden, kon ik zelfs al fietsend een foto maken. Dat moment diende zich aan toen ik in het peleton van de Fietsvierdaagse De Peel terecht kwam. Ik besefte dat ik van dit evenement vrijwel altijd alleen maar 'langs-de-lijn'-foto's zie. Fietsers picknicken, fietsers beraadslagen staande naast hun rijwiel over de te volgen route, fietsers komen aangereden. Maar 'meerijdende' foto's zijn schaars. Dus maakte ik er een paar.
Deze foto is gemaakt met een sluitertijd van vijftien kilometer per uur.

Sluitertijd 15,3 km/u.

Landhuis

Hier leefden ooit wolven. Bossen van sparren waren hun biotoop. Dat leid ik af uit de namen van de landweggetjes met wolf, bos en spar erin. De wolf werd hier bijna anderhalve eeuw geleden verjaagd. Dit werd het domein van mensen die niet in de bewoonde wereld wilden leven.
Ooit was het mooi wonen in dit landhuis. Een paar decennia geleden had je hier in de verste verte geen buren. Vogels, reeën en klein wild hadden hier hun biotoop. Een eeuw geleden was dit de grens van een woeste, verlaten Peel en de beschaving.
Met dit landhuis leek me niet zoveel mis. Ik heb het in het voorbijgaan eens goed bekeken. Het metselwerk zag er nog goed uit, het houtwerk in het dak vertoonde geen sporen van verrotting en zelfs de tuin woekerde nog niet zoals in het sprookje van Doornroosje.
Toch was er kennelijk een reden dat dit landhuis moest verdwijnen. Dit lijkt een wat rommelige foto, maar daarin zit wel het hele verhaal. Als je deze foto van rechts naar links bekijkt – en niet in de vertrouwde leesrichting zoals we onbewust meestal ook foto's aftasten – dan zie je de verklaring van de sloop van dit huis opdoemen.
Helemaal rechts zie je de bebouwing van een bedrijventerrein. De begrenzing daarvan rukt op. In het midden van de foto tekenen zich tussen de boomtoppen de wanden van een enorm groot bedrijfscomplex af. En links zie je het slachtoffer van de oprukkende industrie: het landhuis moet wijken. De bewoners zijn al verjaagd, zoals eerder de wolven, de bossen en de sparren.

Sparrenweg en Mensenweg.

Verkoeling

Snik en snik heet was het gisteren. We zochten verkoeling in het zwembad en deden verder een hele vakantiedag vrijwel niets anders dan lui in een stoel in de schaduw liggen. Tussen acht en negen uur gisteravond sloeg in Somme-Leuze het weer om en kregen we ons deel van het noodweer dat over België en Nederland dreef.
Hier viel het trouwens nog mee als ik hoor hoe het er elders aan toeging. Geen hagelblokken van drie centimeter gezien. Wel een flink plens regen, maar we hebben het hier al heviger meegemaakt. Zo rond middernacht fotografeerde ik een mooi schouwspel van bliksemschichten en weerlicht boven de heuvels aan de overkant van het Ourthe-dal.
Eerder op de avond zat mijn vrouw aan tafel te puzzelen, terwijl buiten de zware onweerswolken op deze hete dag al vroeg de zon uitdoofden. Het was om negen uur al zo donker als op een winteravond. In het raam van onze woonkamer zag ik de weerspiegeling van mijn vrouw. Met haar mouwloos shirtje vanwege de hitte, haar gebruinde of eerder roodverbrande huid en de regendruppels op de ruit ving ik een extreme zomerdag in één beeld. Ik maakte deze foto van op de grens van 34 en 14 graden.

34 of 14 graden?

Waterpret

Minstens één keer per jaar rijden we vanaf ons vakantiehuis in Somme-Leuze naar Coo om er de waterpret onder de watervallen te fotograferen. De warme zondag van vandaag leende zich daarvoor uitstekend. Ik was benieuwd of ik aan de serie spelende kinderen in het water van vorige jaren nog iets nieuws kon toevoegen. Dat is me gelukt.
Ik heb de mensen op de foto dit keer eens rauw aangesneden. Zo zit de beschouwer van de foto midden in de actie. De kijker moet wel voor lief nemen dat armen, benen en soms zelfs hoofden buiten het kader vallen. Ik heb er een hard contrast aan toevoegd. Het harde zonlicht leende zich daar voor en de foto's worden er wat agressiever van. Maar deze foto's ziet U hier niet.
Want naast al dat jaarlijkse gespetter van kinderen kreeg ik vandaag ook de kans om eens vol de actie van een paar kanovaarders mee te beleven. Fotografisch dan wel te verstaan. Een professionele cameraploeg maakte opnames van de mannen in de kano en de actie moest tig keer over. Dan weer zaten ze te veel rechts in beeld, dan weer te veel links. Ik maakte er een serie foto's van en omdat de actie zo vaak over moest, kon ik ook telkens een ander standpunt zoeken. Pal aan de waterkant maakte ik deze foto, waarbij je het gevoel krijgt dat je zelf ook in volle actie onder het neerstortende water zit.
Mijn vrouw vroeg nog wel bezorgd of ze autosleutels mocht hebben, zodat zij in elk geval nog thuis kon komen, mocht ik verzuipen. Maar een beetje telelens doet wonderen. Ik hield het droog.

Coo-no of kano? 

Pluvius

Wekenlang was Pluvius op vakantie. Af en toe stuurde hij even een kaartje, maar verder was het alleen maar droogte en zonneschijn. Uitgerekend op de dag dat onze vakantie begon, keerde Pluvius terug van vakantie. En dan heet het berustend: ach, we maken er maar het beste van.
We zijn weer neergestreken in ons vakantiehuisje in de Ardennen. Met een lik PVC-lijm heb ik provisorisch een scheurtje in de dakgoot gedicht, zodat het regenwater niet meer langs de tuindeuren naar binnen sijpelt. Repareren komt later wel. We hadden na de winter ook nog geen tijd om het zwembad eens goed schoon te maken en weer op orde te brengen voor de zomerpret. Daar zijn we nu mee bezig. De zon zal wel weer eens terugkeren en dan zijn wij er klaar voor. Nu ben ik er even klaar mee. Nat en nog niet gezwommen.
We gingen lunchen in Durbuy. Daarna een korte wandeling door het stadje. Schuilend onder een winkelluifel zag ik al die andere weekend- en vakantievierders aan ons voorbij trekken. Ik schoot vanonder de luifel een leuk serietje paraplu's. De mannen op deze foto boden me het leedvermaak waardoor ik een verregende vakantiedag toch nog leuk ging vinden. Regen, en dan ook nog eens wachten op de dames die in een droge winkel rondsnuffelen naar iets duurs waar je thuisgekomen vervolgens niks aan hebt. Zo zal het wel gegaan zijn.
De winkel waar wij onder de luifel voor stonden te schuilen was gelukkig gesloten.

Na regen komt zonneschijn.

Rond

Dit pinksterweekeinde doet onze Foto Expressie Groep Gemert weer mee aan de Open Atelier Route in ons dorp. Al jaren zijn we twee dagen lang van de partij tijdens deze kunstenaarsmanifestatie. Op zeventien adressen kan het publiek bij kunstenaars in de keuken gaan kijken. Onze fotoclub heeft dit jaar een tentoonstelling van 21 foto's ingericht in het Commanderij College.
Elk jaar plakken we een thema op deze expositie. Dat doen we om een verbindend element in de fotoserie aan te brengen. Elk lid is vrij om binnen zijn eigen stijl of voorkeur een foto aan te leveren die bij het thema past. Dit jaar hebben 21 fotografen van onze club 'Rond' gefotografeerd. De resultaten zijn verrassend divers.
In het afgelopen half jaar heb ik naar deze expositie toe gefotografeerd door goed 'rond' te kijken. Ik hield uiteindelijk een handvol foto's over waarover ik tevreden was. Ik zocht 'rond' niet in abstractie of in een boodschap. Ik fotografeerde voor de handliggend 'rond' dat ik op straat zag. Daarbij probeerde ik 'rond' wel altijd te koppelen aan een alledaags beeld.
Op de foto die ik hier toon wordt een boerderij gevangen in een ronde verkeersspiegel. Ik vind het mooi dat de boerderij zelf is opgebouwd uit allerlei vierhoekige elementen, zoals de ramen en de zonnepanelen op het dak.  Die ronde boog van de poort valt daardoor des te meer op. Dit is overigens niet de foto die op de expositie hangt. Als U die wilt zien ga dan zondag of maandag tussen 12.00 en 17.00 uur eens kijken in het Commanderij College aan het Sleutelbosch 2 in Gemert.
Loop er eens rustig 'rond' en maak gelijk een 'rondje' langs de andere kunstenaars: http://www.atelierroutegemert.nl

Ik keek eens goed rond.

Regen

We hebben dit warme weekend loom rondgelummeld in en om ons weekendhuisje in de Ardennen. Ik zal u hier niet lastigvallen met nog meer foto's van mussen en merels die ik heb gefotografeerd. Een paar exemplaren toon ik op mijn Flickr-pagina's. Ik doe niet zoveel met die Flickr-account, maar soms heb ik een serietje dat ik daar achter laat. Er zit niet echt beleid achter de invulling van fotosite http://www.flickr.com/photos/paulverhees.
Ik had hier graag een foto getoond van de modeprocessie in Maastricht. Maar vandaag faalde ik als straatfotograaf. We reden even Maastricht in om er te lunchen. In Somme-Leuze hadden we de eerste bui van deze dag al over ons heen gehad. Ik had weinig zin om mijn camera's bloot te stellen aan een hoosbui, dus liet ik ze in mijn auto achter.
We liepen door de stad en opeens doemde voor ons een bonte stoet zwijgende mensen op. Hun kleding was niet alledaags en hun opmaak was te overdreven voor een middagje stappen in het uitgaanscentrum van Maastricht. Op pamfletten die ze uitdeelden las ik dat dit een 'modeprocessie' was.
Hier had ik leuke foto's kunnen maken. Maar ja, geen camera bij de hand. Ik heb er geen traan om gelaten. Toch heb ik een foto die me aan een tranenwaas doet denken. Net na ons avondeten op het terrasje achter ons vakantiehuis brak gisteravond een zwaar onweer uit. Ik was net mijn fotospullen aan het opruimen en had mijn Canon 7D nog stand-by. Snel even een fotootje gemaakt en zo stond mijn fotohobby dit weekend sterk onder invloed van regenbuien. Geen tranendal maar regenval.

Geen tranendal maar regenval.