Kuieren

We wandelden gisteren op de Stippelberg. Ik vond het altijd al een bijzonder landschap met zijn door wind geschapen stippels, zeg maar stuifzandheuveltjes. Sinds er een grote golfbaan in een kunstmatig glooiend landschap is aangelegd, ziet het er on-Nederlands uit. Ik ga er graag zo af en toe eens foto's maken. 
Het gebied ken ik op mijn duimpje. Toen in het restaurant van de golfbaan waar we lunchten een stel Belgen om hulp vroeg, kon ik ze dan ook aardig wegwijs maken. Ze maakten deel uit van een ruitergroep die al twee uur geleden hier had moeten arriveren. Maar hun GPS werkte niet en dus waren ze verdwaald. Toen ze vanuit het veld telefonisch wat informatie doorgaven, kon ik ze aangeven dat ze alleen maar langs de bosrand rechtdoor in de richting van de zandafgraving moesten rijden. Weldra zagen we ze aankomen kuieren, op hun gemakkie.
We liepen nog even langs de plas op in een lekker lentjezonnetje dat de strijd aanbond met een gure oostenwind. Ik fotografeerde wat watervogels en pakte met mijn 100-400 mm-objectief terloops een man mee die in de verte over een akker liep.  
Waarom loopt die man over deze akker? vroeg ik me af. Wegen genoeg. Je kunt er zelfs verdwalen. Opeens besefte ik dat we in een recreatiegebied slenderden. De man deed niks anders dan wij, alleen hij nam het vrij letterlijk: de man liep op zijn dooie akkertje. 

Op zijn dooie akkertje

Sneeuw?

Of ik 'neige' fotografeerde vroeg de Waalse politieman, toen hij zag dat ik mijn camera tussen de confetti en papiersnippers op de grond zette. Neige? Sneeuw? De arme drommel heeft zeker te lang in de kou gestaan. Een zonnesteek zal het in elk geval niet geweest zijn. Maar het was toch echt alleen maar papier dat ik fotografeerde.
Het was barstens koud en de gedachte aan sneeuw was niet eens zo raar. Het sneeuwde af en toe, tijdens de carnavalsoptocht op paaszondag in het Waalse dorpje Somme-Leuze. 
Ik maakte hier al vaker foto's van de optocht, maar nooit eerder had ik er zo'n carnavalsgevoel bij als nu. Vorige jaren was het weer veel lente-achtiger. En lenteweer met carnaval, dat komt bij ons hoogstzelden voor. 
Als ik de fotoserie bekijk die ik nu maakte in Somme-Leuze, dan zie ik mensen met wollen mutsen op, dassen om en wanten of handschoenen aan. Net als met carnaval bij ons in februari. Ik maakte een serie foto's waar ik best tevreden over ben. 
Ik gebruikte mijn nieuwe Canon 6D met 17-40 mm-objectief en mijn al wat oudere 7D met 24-105 mm-objectief door elkaar. Op de 6D profiteerde ik met de fullframesensor maximaal van het groothoekbereik en op de 7D had ik met de 1.6-cropsensor juist optimaal profijt van het telebereik. Dus overzichtopnames met de 6D en details of gezichten met de 7D. 
De resultaten zien er goed uit en hoewel ik mezelf zie als een straat- en mensenfotograaf, toon ik hier geen mensen maar de 'neige'-foto. Ik maak er een andere associatie bij dan meneer-de-agent. Met een beetje fantasie doen die kleurige papiersnippers ook aan bloesem denken. Het is immers lente. Meneer de agent, ik fotografeer 'fleur'. Want sneeuw op de laatste dag van maart, dat moest verboden worden.

Sneeuw of bloesem?

Koude kermis

Menig Helmonder is de afgelopen dagen van een koude kermis thuisgekomen. Misschien had hij toch wel plezier en was hij niet echt teleurgesteld. Maar koud was het. En kermis is het ook in Helmond. Vorig jaar noteerde het KNMI rond deze tijd van het jaar middagtemperaturen tussen 18 en 20 graden. Op de kermis zag je korte mouwen, korte broeken en korte rokjes. De attracties draaiden op volle toeren en de horecabazen hadden ook niks te klagen. De terrasjes zaten vol. Het was een voorjaarskermis zoals een voorjaarskermis bedoeld is. 
Vanmiddag liep ik ook even over de Helmondse kermis. Het was er rustig en dat was niet omdat het een door-de-weekse middag was. Want in Helmond was het dan in vorige jaren ook best druk. Het zonnetje deed vanmiddag weliswaar zijn best, maar een gure, krachtige oostenwind woei over de Markt en daar bleef je liever niet te lang in stilstaan. 
Op de meeste kermisattracties stond alleen de exploitant, capuchon op het hoofd, handen in de zakken. Maar precies op die ene attractie waar ik vandaag helemaal niemand had verwacht, zag ik een paar meiden die de grootste pret hadden. Het was een waterattractie waar de eigenaar vanmorgen nog platen ijs van een centimeter dik vanaf schepte. De meiden rolden in grote holle, doorzichtige ballen over het water. Ze tuimelden om en lieten zich plat in de bal vallen. 
Iemand had me verzekerd dat het water ijskoud aanvoelt, ondanks dat je er niet direct mee in aanraking komt. Na een paar minuten heb je ijskoude voeten. Zeggen ze. Want ik heb het niet uitgeprobeerd. Zelfs voor het maken van de foto hield ik mijn handschoenen aan.

Zomerpret in winterjas.

Stilleven

Stilleven. Volgens de Dikke Van Dale: een schilderij dat een combinatie van levenloze voorwerpen voorstelt. Als dat zo is, dan hebben wij fotografen het nakijken. Want wij schilderen niet. We fotograferen. Toch besloot onze fotoclub om de zondagmorgen te besteden aan een sessie 'stilleven'. 
De klassieke voorwerpen vond ik te zeer voor de hand liggen. Dus voor mij geen compositie van vazen, kruiken, bloemen, mandjes, flessen en wat onze oude meesters zoal nog meer met verf op doek hebben gezet. Ik hield me aan Van Dales 'combinatie van levenloze voorwerpen', maar dat was het wel zo'n beetje. Zo gebeurde het dat ik de gebaande paden verliet en buiten het ene kader van de foto trad. Ik koos voor een kleine strip waarin een stille boekenkast tot leven kwam. 
Op de plank stond Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse Taal in drie delen. We spreken kortweg ook wel van de Dikke Van Dale. Ik zette mijn gloednieuwe Canon EOS 6D op statief, lichtte de boekenkast uit met één flitser in een beautydish met honingraat. Zo kon ik het licht op díe boeken richten, waar ik de aandacht op wilde vestigen. Vervolgens maakte ik de eerste foto met alle boeken keurig in ruste op de plank. Daarna pakte ik voorzichtig het eerste boek van de plank en legde dat open op een kastje voor de grote boekenkast. Niks verschoven? Dan de tweede foto met exact dezelfde belichting. En zo nog twee keer, telkens met een ander deel van de Dikke Van Dale. 
De reeks van vier foto's monteerde ik vervolgens in het fotobewerkingsprogramme Aperture aan elkaar, zodat ik het geheel weer als één foto kan tonen. Het is voor het eerst dat ik op mijn weblog een samengestelde foto toon, die niet met een enkele druk op de ontspanknop tot stand is gekomen. En het is voor het eerst dat ik de Dikke Van Dale terecht moet wijzen.
Stilleven. Het is ook een samenvoeging van vier foto's tot een enkel beeld waarin een stille boekenkast tot leven komt.

Stilleven dat niet voorkomt in de Dikke Van Dale.

Grand Flash

Het Grand Feu heeft weer gewoed in ons vakantiedorp Somme-Leuze in de Belgische Ardennen. Met dit grote voorjaarsfeest vieren ze hier dat de winter voorbij is en het voorjaar begint. Er gaat een berg hout in de hens, zo groot als een flink huis. Het is een excuus voor de dorpelingen om gezellig samen te komen en te drinken. Het heeft ongeveer dezelfde betekenis als ons carnaval. Sommige mensen komen hier ook verkleed naartoe. 
Met Pasen hebben ze hier trouwens ook nog een carnavalsoptocht. Rare Belgen, die Walen. Maar wel leuk. Lekker twee keer feest. Dit keer lieten de organisatoren van het feest me delen in hun gebruik om een stevige neut te nemen op het komend voorjaar. Ze schonken me een glaasje zo groot als een vingerhoed in en ik moest mee proosten: santé!
Het is het voorrecht van een fotograaf die met zijn flitser in het donker heel erg opvalt. Ik sloeg het goedje in één keer achterover, want dat hoort zo. Het trok sporen van een Grand Feu door mijn lijf. Dat voorjaar moet wel goed komen. 
Op 13 maart 2011 plaatste ik al eens een foto van het Grand Feu op dit blog en ook op 11 maart 2007 stond er hier al een keer een plaatje van het Grote Vuur. In de tekst verklaarde ik toen dat ik geen flitser gebruikte, omdat het de sfeer van het vuur in de foto zou bederven. Het was een feest van de silhouetten, schreef ik toen. 
Ook in 2011 gebruikte ik geen flitser en dit jaar heb ik in dezelfde geest veel foto's gemaakt. Maar dit jaar stak ik een speedlite op mijn camera, en die heb ik af en toe gebruikt. Inderdaad, minder sfeer van het Grand Feu. Maar des te beter zijn de confetti en de gekte te zien die het carnavalske element in het feest brengen. Grand Flash!
Nou hoop ik maar dat ik met mijn Grote Flits de traditie niet bedorven heb. Want het grote vuur moest ons het voorjaar brengen, maar toen het uit was begon het sneeuwen.  

Eerst de confetti, daarna de sneeuw.

Lente op komst

Op de vorige foto op dit weblog liet ik zien dat de lente in aantocht was. Vandaag vóelde het voor het eerst dit jaar ook werkelijk als lente. Een middagtemperatuur rond vijftien graden en een vrije dag na een werkweekend nodigden uit om de natuur in te gaan. Ook mijn vrouw kon een middag vrij krijgen. We gingen naar de dierentuin in Overloon. Als de dieren onverhoopt nog niet uit hun winterslaap zouden zijn ontwaakt, dan is dat altijd nog een mooi park om in te wandelen. 
Gelukkig hadden ook de dieren de lente in de kop. De pelikanen spetterden uitgelaten in het water en de papegaaien gingen elkaar te lijf in een paringsdans of een strijd om de pikorde – daar heb ik geen verstand van. Maar het leverde prachtige foto's op. De apen repeteerden voor als straks het grote publiek komt hun shows in de touwen, boomtakken en op zonnebaadstrandjes. De cheeta's klommen fier op boomstammen en spanden hun gespierde lijven voor een eenzame fotograaf. De stokstaartjes stonden als stokken op hun staarten in de zonnestralen. Kortom, het was prijsschieten voor de fotograaf. 
Ik maakte 215 foto's van de dieren en daarvan hoefde ik er slechts 25 weg te gooien omdat ze niet voldoende scherp waren of in de volle actie net buiten het kader zaten – een springende aap waarvan de kop uit beeld was, een fladderende pelikaan waarvan een vleugel net voor de ogen zat – en bij een volgende selectieronde ging het er al om welke foto me beter beviel dan een andere. Na een laatste selectie bleven er 25 over die stuk voor stuk de lente uitbeeldden en kwalitatief meer dan goed genoeg waren. 
Voor dit blog koos ik niet voor de vechtende papegaaien, hoe kleurrijk en actievol dan ook. Ik koos niet voor de ontwakende flamingo die me met één oog over zijn vleugel aankijkt. Het werd ook niet een drinkend nijlpaard aan de waterkant dat weerspiegeld wordt in het wateroppervlak. Ik koos voor een foto waar je een beetje fantasie voor nodig hebt. 
Op zichzelf heeft de foto niks met de lente te maken. Ik maakte een foto van kauwende kamelen. Maar thuis zag ik op mijn macbook iets anders: ik zag vrolijk zingende kamelen. Want de lente is in aantocht.

Zingende kamelen.

Voorbode

Om mij heen hoor ik mensen klagen, dat ze het he-le-maal gehad hebben met de winter. Hè bah, alweer sneeuw. Persoonlijk geniet ik van echt winterweer. Een flink pak sneeuw, een Elfstedentocht-waardige ijslaag. Vannacht nog, wandelde ik door de sneeuw naar huis. Heerlijk. 
Voor wie denkt dat het rond deze tijd van het jaar tijd wordt voor de lente, heb ik nog even wat spontane herinneringen opgehaald. Voor de zekerheid heb ik gecontroleerd of mijn geheugen me niet bedriegt, maar de volgende feiten vallen niet te betwisten. We schrijven vandaag 24 februari. Het sneeuwt en de middagtemperatuur is op dit moment 0,4 graden. 
Welnu, op 21 februari 1985 en op 26 februari 1986 won Evert van Benthem respectievelijk de dertiende en de veertiende elfstedentocht. Het is nog altijd winter weet U wel. En wie denkt dat het nu wel rap voorbij zal zijn, herinner ik even aan Pasen van het Jaar des Heren 2008. Dat viel op 23 en 24 maart. Op sommige plaatsen in Nederland viel een pak sneeuw van tien centimeter en vroor het zeven graden. 
Als wielerliefhebber zal ik de klassieker Luik-Bastenaken-Luik van 1980 nooit vergeten. Die werd verreden op 20 april. Jawel, april. Er gingen 174 renners van start. Na amper honderd kilometer waren er nog 64 in koers en er bereikten er uiteindelijk 21 de finish. Het sneeuwde de hele dag en winnaar Bernard Hinault ging met twee bevroren vingers over de eindstreep. Iets om naar uit te kijken: 20 april. 
Goed, goed. Het kan ook anders. Op 24 februari 1990, vandaag op de dag af 23 jaar geleden, was het in Maastricht met 20,4 graden Celcius de warmste winterdag ooit in Nederland geregistreerd. Voor wie het helemaal gehad heeft met deze winter is dat iets om zich aan op te trekken. En in mijn tuin fotografeerde ik vandaag Neerlands Hoop in barre tijden: ik heb geen verstand van planten, maar mijn tuinman heeft er ooit iets in de grond gepoot dat nu frisgroen boven de sneeuw uitsteekt. Voorbode van het voorjaar. 
En renners die met bevroren vingers over de eindstreep bollen zullen we ook niet vaak meer zien. De koers Kuurne-Brussel-Kuurne was vandaag vanwege de sneeuwval afgelast. Watjes.

Neerlands hoop in barre tijden.

Kaartenhuis

Wat moet de Franse straatfotograaf Henri Cartier-Bresson een moeilijk leven hebben gehad, als hij alleen tevreden was met wat hij noemde Het Beslissende Moment. Ik beproefde vanmiddag weer mijn geluk als straatfotograaf in het Waalse toeristenplaatsje Durbuy. Maar aan het einde van de middag stond ik met lege handen. De foto die er een beetje mee door kan, maakte ik niet op straat maar binnen. 
Het komt niet vaak voor dat er niks lukt. Ik zag een vrouw die haar hond afdepte met een tissue, omdat het beest nat was geworden bij een sprong in de Ourthe. Ik vond het hilarisch, maar de hond was nogal wispelturig en hij stond geen moment goed in beeld. Ik zag een vrouw die tussen het publiek de straatgoot aan het schoonvegen was. Ze ging nogal onbeholpen te werk en precies op het moment dat ik dat goed kon vastleggen, stapte er iemand in mijn beeld. 
In het restaurant waar we zaten te lunchen, kwamen een vader, moeder en zoontje binnen. Zoontje droeg een enorme motorhelm en een grote skibril. Maar voor ik mijn camera had gepakt en de instellingen had aangepast aan de donkere ruimte, was het kind al ontdaan van helm en bril. 
Even later bouwde het drietal van bierviltjes een kaartenhuis, dat in dit geval wel een viltjeshuis zal moeten heten. Ik fotografeerde Het Beslissende Moment dat de boel in mekaar donderde. De vallende viltjes zijn amper te zien, maar het moment wordt gemaakt door de vrouw rechts in beeld die eigenlijk niks met het gebeuren aan het tafeltje te maken heeft. Toch neemt ze in mijn foto deel aan de actie. In een fractie van een seconde reageert ze op de vallende viltjes. Net als ik. 
Als ik al niet bezig was met het fotograferen van het opbouwen van het viltjeshuis, zou ik het moment gemist hebben. Wat een moeilijk leven, Henri.

Als een kaartenhuis vallen de viltjes.

Watersnoodramp

Al jarenlang maken we op Aswoensdag een uitstapje. Mijn vrouw heeft dan nog een dagje vakantie na een paar dagen waarop ze de carnavalsavonden zorgvuldig heeft gemeden. En ik kan na een paar dolle dagen een dagje bijkomen. Meestal is onze bestemming dan iets cultureels of educatiefs. Vandaag gingen we naar het Watersnoodmuseum in het Zeeuwse Ouwerkerk. 
We waaiden even uit aan de Zeeuwse kust, lunchten iets met vis want dat hoort van huis uit bij Aswoensdag en we bezochten het museum dat herinnert aan de watersnood van deze maand precies zestig jaar geleden. En ik maakte foto's natuurlijk. Buiten was er mooi licht met een waterig zonnetje dat het landschap reliëf gaf, maar geen harde schaduwen. Binnen in het museum maakte niemand bezwaar tegen het feit dat ik fotografeerde en dat is in een museum wel eens anders. 
Het museum is knap opgezet en er zijn indrukkende foto's en nagebouwde jarenvijftig scènes te zien. Ik maakte er een stel mooie foto's, vooral in de schaars verlichte ruimte waar de namen van de slachtoffers golvend op de bodem werden geprojecteerd. Toch toon ik hier een andere foto. Ik maakte foto's die op het eerste gezicht meer indruk zullen maken. Maar dan is dat omdat de inrichters van het museum aangrijpende scènes hadden opgebouwd, waar ik al fotograferend weinig aan toevoegde. 
De foto die ik hier toon vertelt mijn verhaal, zoals je het alleen ziet als je het wilt zien. Ik zag mensen een gang inlopen waar aan de wand een tijdlijn was uitgezet met watersnoodrampen uit de geschiedenis. Vrijwel iedereen bleef er even stilstaan en keek omhoog naar de informatiepanelen. En ik zag boven hun hoofden het groene bordje met de pijl die de naar de nooduitgang verwijst. En ik dacht: in 1953 hadden ze hier geen nooduitgang.

In 1953 was hier geen nooduitgang.

Lastig

Tegenwoordig is het gemakkelijk om met een mobieltje in een uitgelaten stemming maar wat raak te knippen. Hup het facebook op en klaar. Zo gemakkelijk is het om bijvoorbeeld de jaarlijkse carnavalsoptocht in ons dorp te fotograferen. Hele hordes mobieltjesfotografen zijn daarmee tevreden en dan is het goed. 
Zelf leg ik de lat toch wat hoger en dan komen al snel de beperkingen. Een carnavalsoptocht fotograferen is dan opeens lastiger dan het op het eerste gezicht lijkt. Veel beweging, dus telkens veranderende omstandigheden en maar één kans om het goede moment te pakken. Het licht was fotografisch bekeken erg mooi. Alleen moest ik wel goed opletten dat de zon niet mijn vijand werd. In mijn enthousiasme om een leuk moment te pakken liep ik een paar diafragmavlekken en fletse tegenlichtopnamen op. Die zijn al gedelete. 
Soms vielen opnamen waarover ik ter plaatse enthousiast was, achteraf alsnog tegen. Zo beeldde een wagen in de optocht een schuttersgilde uit. Ik dacht daaraan fotografisch iets moois toe te voegen door één van de bronzen gildebroeders van de beeldengroep op het marktplein naar die wagen te laten kijken. Op de display van mijn camera leek ik in die opzet te zijn geslaagd, maar eenmaal op het beeldscherm van mijn macbook was het niet wat ik ervan had willen maken. 
Later trok de optocht op een andere plek nog eens aan me voorbij en weer fotografeerde ik de wagen met gildebroeders. Kleur, muziek, beweging, traditie. Opeens had ik de vrolijke stemming van het carnavalsfeest te pakken en dat beviel met beter dan de gekunstelde combinatie met de beeldengroep. Ik had nu het geluk dat ik letterlijk voor schut liep. En zo hoort het met carnaval.

Ik liep voor (de) schut.