Koude kermis

Menig Helmonder is de afgelopen dagen van een koude kermis thuisgekomen. Misschien had hij toch wel plezier en was hij niet echt teleurgesteld. Maar koud was het. En kermis is het ook in Helmond. Vorig jaar noteerde het KNMI rond deze tijd van het jaar middagtemperaturen tussen 18 en 20 graden. Op de kermis zag je korte mouwen, korte broeken en korte rokjes. De attracties draaiden op volle toeren en de horecabazen hadden ook niks te klagen. De terrasjes zaten vol. Het was een voorjaarskermis zoals een voorjaarskermis bedoeld is. 
Vanmiddag liep ik ook even over de Helmondse kermis. Het was er rustig en dat was niet omdat het een door-de-weekse middag was. Want in Helmond was het dan in vorige jaren ook best druk. Het zonnetje deed vanmiddag weliswaar zijn best, maar een gure, krachtige oostenwind woei over de Markt en daar bleef je liever niet te lang in stilstaan. 
Op de meeste kermisattracties stond alleen de exploitant, capuchon op het hoofd, handen in de zakken. Maar precies op die ene attractie waar ik vandaag helemaal niemand had verwacht, zag ik een paar meiden die de grootste pret hadden. Het was een waterattractie waar de eigenaar vanmorgen nog platen ijs van een centimeter dik vanaf schepte. De meiden rolden in grote holle, doorzichtige ballen over het water. Ze tuimelden om en lieten zich plat in de bal vallen. 
Iemand had me verzekerd dat het water ijskoud aanvoelt, ondanks dat je er niet direct mee in aanraking komt. Na een paar minuten heb je ijskoude voeten. Zeggen ze. Want ik heb het niet uitgeprobeerd. Zelfs voor het maken van de foto hield ik mijn handschoenen aan.

Zomerpret in winterjas.

Stilleven

Stilleven. Volgens de Dikke Van Dale: een schilderij dat een combinatie van levenloze voorwerpen voorstelt. Als dat zo is, dan hebben wij fotografen het nakijken. Want wij schilderen niet. We fotograferen. Toch besloot onze fotoclub om de zondagmorgen te besteden aan een sessie 'stilleven'. 
De klassieke voorwerpen vond ik te zeer voor de hand liggen. Dus voor mij geen compositie van vazen, kruiken, bloemen, mandjes, flessen en wat onze oude meesters zoal nog meer met verf op doek hebben gezet. Ik hield me aan Van Dales 'combinatie van levenloze voorwerpen', maar dat was het wel zo'n beetje. Zo gebeurde het dat ik de gebaande paden verliet en buiten het ene kader van de foto trad. Ik koos voor een kleine strip waarin een stille boekenkast tot leven kwam. 
Op de plank stond Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse Taal in drie delen. We spreken kortweg ook wel van de Dikke Van Dale. Ik zette mijn gloednieuwe Canon EOS 6D op statief, lichtte de boekenkast uit met één flitser in een beautydish met honingraat. Zo kon ik het licht op díe boeken richten, waar ik de aandacht op wilde vestigen. Vervolgens maakte ik de eerste foto met alle boeken keurig in ruste op de plank. Daarna pakte ik voorzichtig het eerste boek van de plank en legde dat open op een kastje voor de grote boekenkast. Niks verschoven? Dan de tweede foto met exact dezelfde belichting. En zo nog twee keer, telkens met een ander deel van de Dikke Van Dale. 
De reeks van vier foto's monteerde ik vervolgens in het fotobewerkingsprogramme Aperture aan elkaar, zodat ik het geheel weer als één foto kan tonen. Het is voor het eerst dat ik op mijn weblog een samengestelde foto toon, die niet met een enkele druk op de ontspanknop tot stand is gekomen. En het is voor het eerst dat ik de Dikke Van Dale terecht moet wijzen.
Stilleven. Het is ook een samenvoeging van vier foto's tot een enkel beeld waarin een stille boekenkast tot leven komt.

Stilleven dat niet voorkomt in de Dikke Van Dale.

Grand Flash

Het Grand Feu heeft weer gewoed in ons vakantiedorp Somme-Leuze in de Belgische Ardennen. Met dit grote voorjaarsfeest vieren ze hier dat de winter voorbij is en het voorjaar begint. Er gaat een berg hout in de hens, zo groot als een flink huis. Het is een excuus voor de dorpelingen om gezellig samen te komen en te drinken. Het heeft ongeveer dezelfde betekenis als ons carnaval. Sommige mensen komen hier ook verkleed naartoe. 
Met Pasen hebben ze hier trouwens ook nog een carnavalsoptocht. Rare Belgen, die Walen. Maar wel leuk. Lekker twee keer feest. Dit keer lieten de organisatoren van het feest me delen in hun gebruik om een stevige neut te nemen op het komend voorjaar. Ze schonken me een glaasje zo groot als een vingerhoed in en ik moest mee proosten: santé!
Het is het voorrecht van een fotograaf die met zijn flitser in het donker heel erg opvalt. Ik sloeg het goedje in één keer achterover, want dat hoort zo. Het trok sporen van een Grand Feu door mijn lijf. Dat voorjaar moet wel goed komen. 
Op 13 maart 2011 plaatste ik al eens een foto van het Grand Feu op dit blog en ook op 11 maart 2007 stond er hier al een keer een plaatje van het Grote Vuur. In de tekst verklaarde ik toen dat ik geen flitser gebruikte, omdat het de sfeer van het vuur in de foto zou bederven. Het was een feest van de silhouetten, schreef ik toen. 
Ook in 2011 gebruikte ik geen flitser en dit jaar heb ik in dezelfde geest veel foto's gemaakt. Maar dit jaar stak ik een speedlite op mijn camera, en die heb ik af en toe gebruikt. Inderdaad, minder sfeer van het Grand Feu. Maar des te beter zijn de confetti en de gekte te zien die het carnavalske element in het feest brengen. Grand Flash!
Nou hoop ik maar dat ik met mijn Grote Flits de traditie niet bedorven heb. Want het grote vuur moest ons het voorjaar brengen, maar toen het uit was begon het sneeuwen.  

Eerst de confetti, daarna de sneeuw.

Lente op komst

Op de vorige foto op dit weblog liet ik zien dat de lente in aantocht was. Vandaag vóelde het voor het eerst dit jaar ook werkelijk als lente. Een middagtemperatuur rond vijftien graden en een vrije dag na een werkweekend nodigden uit om de natuur in te gaan. Ook mijn vrouw kon een middag vrij krijgen. We gingen naar de dierentuin in Overloon. Als de dieren onverhoopt nog niet uit hun winterslaap zouden zijn ontwaakt, dan is dat altijd nog een mooi park om in te wandelen. 
Gelukkig hadden ook de dieren de lente in de kop. De pelikanen spetterden uitgelaten in het water en de papegaaien gingen elkaar te lijf in een paringsdans of een strijd om de pikorde – daar heb ik geen verstand van. Maar het leverde prachtige foto's op. De apen repeteerden voor als straks het grote publiek komt hun shows in de touwen, boomtakken en op zonnebaadstrandjes. De cheeta's klommen fier op boomstammen en spanden hun gespierde lijven voor een eenzame fotograaf. De stokstaartjes stonden als stokken op hun staarten in de zonnestralen. Kortom, het was prijsschieten voor de fotograaf. 
Ik maakte 215 foto's van de dieren en daarvan hoefde ik er slechts 25 weg te gooien omdat ze niet voldoende scherp waren of in de volle actie net buiten het kader zaten – een springende aap waarvan de kop uit beeld was, een fladderende pelikaan waarvan een vleugel net voor de ogen zat – en bij een volgende selectieronde ging het er al om welke foto me beter beviel dan een andere. Na een laatste selectie bleven er 25 over die stuk voor stuk de lente uitbeeldden en kwalitatief meer dan goed genoeg waren. 
Voor dit blog koos ik niet voor de vechtende papegaaien, hoe kleurrijk en actievol dan ook. Ik koos niet voor de ontwakende flamingo die me met één oog over zijn vleugel aankijkt. Het werd ook niet een drinkend nijlpaard aan de waterkant dat weerspiegeld wordt in het wateroppervlak. Ik koos voor een foto waar je een beetje fantasie voor nodig hebt. 
Op zichzelf heeft de foto niks met de lente te maken. Ik maakte een foto van kauwende kamelen. Maar thuis zag ik op mijn macbook iets anders: ik zag vrolijk zingende kamelen. Want de lente is in aantocht.

Zingende kamelen.

Voorbode

Om mij heen hoor ik mensen klagen, dat ze het he-le-maal gehad hebben met de winter. Hè bah, alweer sneeuw. Persoonlijk geniet ik van echt winterweer. Een flink pak sneeuw, een Elfstedentocht-waardige ijslaag. Vannacht nog, wandelde ik door de sneeuw naar huis. Heerlijk. 
Voor wie denkt dat het rond deze tijd van het jaar tijd wordt voor de lente, heb ik nog even wat spontane herinneringen opgehaald. Voor de zekerheid heb ik gecontroleerd of mijn geheugen me niet bedriegt, maar de volgende feiten vallen niet te betwisten. We schrijven vandaag 24 februari. Het sneeuwt en de middagtemperatuur is op dit moment 0,4 graden. 
Welnu, op 21 februari 1985 en op 26 februari 1986 won Evert van Benthem respectievelijk de dertiende en de veertiende elfstedentocht. Het is nog altijd winter weet U wel. En wie denkt dat het nu wel rap voorbij zal zijn, herinner ik even aan Pasen van het Jaar des Heren 2008. Dat viel op 23 en 24 maart. Op sommige plaatsen in Nederland viel een pak sneeuw van tien centimeter en vroor het zeven graden. 
Als wielerliefhebber zal ik de klassieker Luik-Bastenaken-Luik van 1980 nooit vergeten. Die werd verreden op 20 april. Jawel, april. Er gingen 174 renners van start. Na amper honderd kilometer waren er nog 64 in koers en er bereikten er uiteindelijk 21 de finish. Het sneeuwde de hele dag en winnaar Bernard Hinault ging met twee bevroren vingers over de eindstreep. Iets om naar uit te kijken: 20 april. 
Goed, goed. Het kan ook anders. Op 24 februari 1990, vandaag op de dag af 23 jaar geleden, was het in Maastricht met 20,4 graden Celcius de warmste winterdag ooit in Nederland geregistreerd. Voor wie het helemaal gehad heeft met deze winter is dat iets om zich aan op te trekken. En in mijn tuin fotografeerde ik vandaag Neerlands Hoop in barre tijden: ik heb geen verstand van planten, maar mijn tuinman heeft er ooit iets in de grond gepoot dat nu frisgroen boven de sneeuw uitsteekt. Voorbode van het voorjaar. 
En renners die met bevroren vingers over de eindstreep bollen zullen we ook niet vaak meer zien. De koers Kuurne-Brussel-Kuurne was vandaag vanwege de sneeuwval afgelast. Watjes.

Neerlands hoop in barre tijden.

Kaartenhuis

Wat moet de Franse straatfotograaf Henri Cartier-Bresson een moeilijk leven hebben gehad, als hij alleen tevreden was met wat hij noemde Het Beslissende Moment. Ik beproefde vanmiddag weer mijn geluk als straatfotograaf in het Waalse toeristenplaatsje Durbuy. Maar aan het einde van de middag stond ik met lege handen. De foto die er een beetje mee door kan, maakte ik niet op straat maar binnen. 
Het komt niet vaak voor dat er niks lukt. Ik zag een vrouw die haar hond afdepte met een tissue, omdat het beest nat was geworden bij een sprong in de Ourthe. Ik vond het hilarisch, maar de hond was nogal wispelturig en hij stond geen moment goed in beeld. Ik zag een vrouw die tussen het publiek de straatgoot aan het schoonvegen was. Ze ging nogal onbeholpen te werk en precies op het moment dat ik dat goed kon vastleggen, stapte er iemand in mijn beeld. 
In het restaurant waar we zaten te lunchen, kwamen een vader, moeder en zoontje binnen. Zoontje droeg een enorme motorhelm en een grote skibril. Maar voor ik mijn camera had gepakt en de instellingen had aangepast aan de donkere ruimte, was het kind al ontdaan van helm en bril. 
Even later bouwde het drietal van bierviltjes een kaartenhuis, dat in dit geval wel een viltjeshuis zal moeten heten. Ik fotografeerde Het Beslissende Moment dat de boel in mekaar donderde. De vallende viltjes zijn amper te zien, maar het moment wordt gemaakt door de vrouw rechts in beeld die eigenlijk niks met het gebeuren aan het tafeltje te maken heeft. Toch neemt ze in mijn foto deel aan de actie. In een fractie van een seconde reageert ze op de vallende viltjes. Net als ik. 
Als ik al niet bezig was met het fotograferen van het opbouwen van het viltjeshuis, zou ik het moment gemist hebben. Wat een moeilijk leven, Henri.

Als een kaartenhuis vallen de viltjes.

Watersnoodramp

Al jarenlang maken we op Aswoensdag een uitstapje. Mijn vrouw heeft dan nog een dagje vakantie na een paar dagen waarop ze de carnavalsavonden zorgvuldig heeft gemeden. En ik kan na een paar dolle dagen een dagje bijkomen. Meestal is onze bestemming dan iets cultureels of educatiefs. Vandaag gingen we naar het Watersnoodmuseum in het Zeeuwse Ouwerkerk. 
We waaiden even uit aan de Zeeuwse kust, lunchten iets met vis want dat hoort van huis uit bij Aswoensdag en we bezochten het museum dat herinnert aan de watersnood van deze maand precies zestig jaar geleden. En ik maakte foto's natuurlijk. Buiten was er mooi licht met een waterig zonnetje dat het landschap reliëf gaf, maar geen harde schaduwen. Binnen in het museum maakte niemand bezwaar tegen het feit dat ik fotografeerde en dat is in een museum wel eens anders. 
Het museum is knap opgezet en er zijn indrukkende foto's en nagebouwde jarenvijftig scènes te zien. Ik maakte er een stel mooie foto's, vooral in de schaars verlichte ruimte waar de namen van de slachtoffers golvend op de bodem werden geprojecteerd. Toch toon ik hier een andere foto. Ik maakte foto's die op het eerste gezicht meer indruk zullen maken. Maar dan is dat omdat de inrichters van het museum aangrijpende scènes hadden opgebouwd, waar ik al fotograferend weinig aan toevoegde. 
De foto die ik hier toon vertelt mijn verhaal, zoals je het alleen ziet als je het wilt zien. Ik zag mensen een gang inlopen waar aan de wand een tijdlijn was uitgezet met watersnoodrampen uit de geschiedenis. Vrijwel iedereen bleef er even stilstaan en keek omhoog naar de informatiepanelen. En ik zag boven hun hoofden het groene bordje met de pijl die de naar de nooduitgang verwijst. En ik dacht: in 1953 hadden ze hier geen nooduitgang.

In 1953 was hier geen nooduitgang.

Lastig

Tegenwoordig is het gemakkelijk om met een mobieltje in een uitgelaten stemming maar wat raak te knippen. Hup het facebook op en klaar. Zo gemakkelijk is het om bijvoorbeeld de jaarlijkse carnavalsoptocht in ons dorp te fotograferen. Hele hordes mobieltjesfotografen zijn daarmee tevreden en dan is het goed. 
Zelf leg ik de lat toch wat hoger en dan komen al snel de beperkingen. Een carnavalsoptocht fotograferen is dan opeens lastiger dan het op het eerste gezicht lijkt. Veel beweging, dus telkens veranderende omstandigheden en maar één kans om het goede moment te pakken. Het licht was fotografisch bekeken erg mooi. Alleen moest ik wel goed opletten dat de zon niet mijn vijand werd. In mijn enthousiasme om een leuk moment te pakken liep ik een paar diafragmavlekken en fletse tegenlichtopnamen op. Die zijn al gedelete. 
Soms vielen opnamen waarover ik ter plaatse enthousiast was, achteraf alsnog tegen. Zo beeldde een wagen in de optocht een schuttersgilde uit. Ik dacht daaraan fotografisch iets moois toe te voegen door één van de bronzen gildebroeders van de beeldengroep op het marktplein naar die wagen te laten kijken. Op de display van mijn camera leek ik in die opzet te zijn geslaagd, maar eenmaal op het beeldscherm van mijn macbook was het niet wat ik ervan had willen maken. 
Later trok de optocht op een andere plek nog eens aan me voorbij en weer fotografeerde ik de wagen met gildebroeders. Kleur, muziek, beweging, traditie. Opeens had ik de vrolijke stemming van het carnavalsfeest te pakken en dat beviel met beter dan de gekunstelde combinatie met de beeldengroep. Ik had nu het geluk dat ik letterlijk voor schut liep. En zo hoort het met carnaval.

Ik liep voor (de) schut.

Vroeg op

Na een vijfdaagse werkweek kan ik me er in het weekend zelden toe zetten om vroeg op te staan en met de camera de natuur in te trekken. Gisteren kreeg ik zin om in het eerste ochtendlicht op zoek te gaan naar vroege schaatsers in een mooi natuurgebied. Ik nam me voor om op deze vrije zaterdagochtend voor dag en dauw uit bed te springen en de natuur in te trekken. 
Ik heb vaker zo'n bevlieging en meestal draai ik me dan nog een keer om, om later op de dag spijt te krijgen dat ik weer een mooi fotouur heb laten schieten uit pure luiheid. Vandaag had ik daar geen last van. Om kwart voor zeven zat ik aan een ontbijtje, ik laadde mijn fotospullen in een rugzak en pakte een statief. Op naar de Peel. 
Onderweg vormde de opkomende zon een mooie rode ochtendgloed aan de horizon en tussen bomenrijen. Ik reed richting Stippelberg en begon te fotograferen. Geen schaatsers, maar al wel mooi landschapsopnamen. 
In de omgeving van Griendtsveen waren nog geen schaatsters te zien. Ik fotografeerde een vroege jogger op de weg naar America in een mooi winterlandschap. Ik fotografeerde puisten van bomen en berkenstammen en vroeg me af of streekfotograaf Martien Coppens hier in kleur gefotografeerd zou hebben, als hij daar in de jaren twintig al de beschikking over had gehad. 
Pas rond een uur of tien kreeg ik een paar schaatsers in het vizier. Het mooie ochtendlicht had plaats gemaakt voor een flets zonnetje. Het landschap oogde meestal grijs, met af en toe wat kleur in een toch wel mooi strijklicht. "Je had hier twee uur geleden moeten zijn", zei een schaatser die het voor gezien hield. Hij bewonderde mijn mooie ochtendfoto's. Jammer dat ik hem hier toen niet heb getroffen.
Dus ik heb geen foto's van schaatsers in het eerste daglicht. Dat wordt kiezen tussen de rode gloed in bomenrijen en een eenzame schaatser, vlak voor de dooi invalt. Die ene man, die de ijsvlakte overziet, benadert nog het dichtst wat ik wilde maken. Maar ja, ik had hiervoor nog wel even uit kunnen slapen.

Ochtendlicht of vroege schaatser.

Watervogels

We zijn alweer bijna twee weken onderweg in het nieuwe jaar en ik had nog geen foto's gemaakt die de moeite waard waren om hier te tonen. Als ik interessante foto-onderwerpen zag had ik geen tijd om foto's te maken en als ik tijd had om foto's te maken vond ik de boeiende onderwerpen niet. 
Ik was al wel met fotografie bezig dit jaar. Afgelopen week bezocht ik een leuke lezing van Martijn van de Griendt, een mensen- en straatfotograaf die professioneel werkt op het terrein waar ik graag als amateur bezig ben. Dinsdagavond wil ik naar het eerste Fotografiecafé bij Gerard van Hal in Helmond gaan. 
Vandaag vond ik het hoog tijd geworden om mijn eerste foto van 2013 op dit blog te plaatsen, maar op straat kreeg ik dit weekend weer niets boeiends in de camerazoeker. Dus wandelde ik tegen het vallen van de avond nog even naar een vijver bij mij in de buurt. Altijd goed voor een mooie avondfoto of watervogels in opspattend water. 
Terwijl ik foto's maakte van eenden, meerkoetjes en meeuwen op en om het water, kwam er een man naast me staan. Hij dacht hardop dat je wel snel dood zou zijn, als je met deze vrieskou in het water sprong. Ik dacht dat hij het over de nieuwjaarsduik had en grapte nog, dat het water nooit kouder wordt dan nul graden. 
Maar toen hij over zijn ziekte begon en aanstalten maakte om in het water te springen, wist ik beter. Terwijl ik op hem inpraatte en 112 belde, liep hij weg. Ik heb nog een foto van hem gemaakt, zodat de politie een behoorlijk signalement heeft. Ze gingen hem zoeken, zeiden ze. Nu was mijn fotohobby ook nog eens nuttig. 
De agenten dankten me vriendelijk en ik overwoog om maar naar huis te gaan. Maar ik had nog geen foto's waarover ik tevreden was. Dus bleef ik nog even en daar ben ik blij om. Want toen iemand met een zak brood aan de overkant van de vijver verscheen, vloog de hele meute watervogels op. Ik onderschepte er met mijn 400 mm-lens twee tegen het donkere decor van een rij bomen. Bingo. 
Tevreden liep ik naar huis. Boven mijn hoofd zwelde het gedokker van een naderende politiehelikopter aan.

Nog even gewacht.