Acculaders

Mijn fotoapparatuur heb ik verpakt in verschillende tassen. De camera's en objectieven met een flitser zitten in een fototas die ik als eerste in de auto gooi als ik op pad ga. Er zitten vers opgeladen accu's bij voor alle apparatuur die stroom nodig heeft. 
Los heb ik nog een telezoom in een aparte tas en een stevig statief. Dan heb ik een tas met een extra flitser en extra accu's. In een derde tas zitten de acculaders. En dan is er nog een pakket met lichtvormers inclusief statieven. Dat zijn paraplu's, softbox, beautydish en reflectiescherm. 
Hallo inbreker! Als je dit meeleest moet ik even waarschuwen. Ken je dat reclamespotje van Interpolis waarbij veiligheidsbeambten in een deuk liggen om een dief die de deur niet openkrijgt? Zoiets vergaat het je bij mij thuis ook. En als je onverhoopt na een nachtje kraken toegang krijgt tot mijn huis, dan tref je daar apparatuur aan die je aan de straatstenen niet kwijt raakt. 
Mijn statief bijvoorbeeld, dateert nog uit 1989 en je hebt een kraanwagen nodig om het te tillen. Maar ja, stevig, dat wel, en niet kapot te krijgen. Mijn 5D bijvoorbeeld. Daar staat nog niet Mark II of Mark III op. Oud beestje. Maar ja, het is de fotograaf en niet de camera die de foto's maakt. Dus potentiële dieven: zoek maar een ander adres. Zo. Dat bespaart me hopelijk een paar krasjes op mijn kozijn of een sterretje in één van mijn ruiten bij thuiskomst.
Waarom ik dan toch even al mijn apparatuur opsom? Om uit te leggen waarom ik nu enigermate onthand ben. Als je zoveel apart verpakt, vergeet je nogal licht iets. En dat is me nu overkomen. Ik zit diep in Duitsland met twee camera's, maar zonder acculaders. Eén van de twee accu's van met Canon 7D is al leeg en één van de twee sets accu's van mijn Canon 5D is er ook al mee opgehouden. 
De belangrijkste fotolocaties moeten nog komen, dus moet ik zuinig zijn op mijn accu's. Maar als ik 's avonds nog even een ommetje rond ons hotel maak, dan wil ik best een stroomverslindende avondopname maken om ons sprookjesachtig mooie hotel vast te leggen. En inbrekers die denken dat ik hier wel een paar weken blijf, riskeren dat ze mij thuis tegen het lijf lopen. Assepoester redde het niet, maar ik ben voor twaalf uur thuis.

Sprookjesachtig, maar voor twaalf uur thuis.

De kluit belazerd

Er zijn mensen die de kluit belazeren, ook in de fotografie. Met Photoshop kun je een foto ingrijpend veranderen. Als je dat vakkundig doet, kun je beschouwers van een foto doen geloven dat het een onvervalste opname is. Zo uit de camera. 
Ik hou daar niet van. Bij mij moeten foto's puur zijn. Photoshop heb ik al lang niet meer toegepast. Ik volsta met het veel eenvoudigere maar zeer efficiënte fotobewerkingsprogramma Aperture op mijn Macbook Pro. Dat gebruik ik bijvoorbeeld om mijn oorspronkelijke opname bij te snijden. Daarmee doe ik de werkelijkheid geen geweld aan. Ik verander hooguit het raam waardoor ik de wereld inkijk. 
Ik gebruik Aperture ook om eventueel de doortekening aan te passen, zoals fotografen dat al meer dan een eeuw in hun doka doen. Of ik pas de kleurverzadiging en het contrast aan. Want ook dat doet iedere fotograaf, bewust of onbewust, al is het alleen maar bij het kiezen van de cameraintstellingen. 
Aan de foto die ik hier toon kwam geen Photoshop te pas. De boom is niet met knippen en plakken in de lucht gehangen. Ik heb hem werkelijk zo gezien. Toch is het niet echt een vliegende boom. Ik heb een ietsiepietsieklein aanpassinkje gedaan. De boom hing aan een kabel en werd door een kraan vanuit een tuin door de lucht over een huis heen getakeld. In Aperture heb ik met het retoucheerkwastje het stukje kabel boven de kruin weggepoetst. Dat kon vroeger in de doka ook al. 
Ik heb dus niet de kluit belazerd; hooguit de kruin.

Kluit of kruin belazerd?

Kader

Als fotograaf moet je op veel dingen letten. Op de eerste plaats moet je natuurlijk een leuk onderwerp vinden. Als straatfotograaf betekent dat: oog hebben voor opvallende gebeurtenissen. 
Soms is het onderwerp maar een moment te zien. Het beslissende moment, zoals de Fransman Henri Cartier-Bresson - een uitblinker in dit genre - het ooit noemde. 
Als je dan 'het moment' ziet, moeten je cameraspullen in orde zijn. Tijd om je instellingen aan te passen is er dan vaak niet. Op een dag als vandaag was dat lastig. De zon maakte grote contrasten tussen de harde schaduwen en de heldere lichten. Ik zou bijna verzuchten: geef mij maar een regenachtige dag. 
Dan is er nog zoiets als een goede uitsnede maken. Kader je het beeld staand of liggend in. Moet je ruimte hebben om de foto later bij te snijden, bijvoorbeeld vierkant of in verhoudingen als 3:4, 4:5, 5:7 of 16:9? Bij deze foto had ik als fotograaf één beslissing minder te nemen. Het kader stond al klaar. 
Als eerste had ik de Britten in het vizier. Een hele groep, lekker in de zon. Ik hoorde dat ze Engels spraken. Dat ze uit Wales kwamen, denk ik omdat het op hun bus stond. 
Toen zag ik die drie in het busjehokje. Waarschijnlijk de macht der gewoonte. Want Wales associeer ook ik met regen, altijd regen. In elk geval 'schuilden' zij in het bushokje. Toen zag ik dat dat bushokje de hele scène inkaderde. De beslissing over de beelduitsnede was dus al voor me genomen: liggend in de beeldverhouding 16:9. 
Dat de foto hier op mijn blog uiteindelijk toch een klassieke verhouding 2:3 heeft, komt omdat ik graag 'out of the box' denk.

Out of the box; eh... out of the frame.

Genieten

Het was vandaag een mooie, zonnige herfstmiddag. We maakten een wandeling over het landgoed Nederheide, aan de bosrand van De Stippelberg. Het is een prachtig recreatie- en natuurgebied geworden, nadat er jarenlang zand is afgegraven voor wegen- en woningbouw. 
We lunchten in het restaurant van de natuurpoort. Je hebt er uitzicht op het strand en het helderblauwe water van de recreatieplas. Met dit zonlicht lijken de hoge naaldbomen voor het paviljoen wel op palmbomen. We zaten te genieten van een ver-weg-beleving dicht bij huis. En wij niet alleen. Het was er druk. 
We wandelden langs het water en over bospaden. Ik maakte natuurlijk weer foto's. Mooie natuurfoto's, maar ook mensen-foto's. Het liefst met een beetje actie. Zo zag ik dit groepje. De kinderen speelden met honden in het water en de rest van het gezelschap keek vanaf een talud toe. Ik kreeg ze in het vizier van mijn 100-400 mm telezoomlens toen ik in de verte watervogels fotografeerde.  Het leuke van deze foto vind ik, dat alle actie uit één hoek komt, precies langs de lijnen die uit diezelfde hoek komen. 
Veel mensen fotografeerden met hun iPhones of andere mobieltjes. Vanmiddag mocht ik weer eens ervaren dat een spiegelreflexcamera met goede lens het nog altijd wint van de telefoons-waarmee-je-ook-foto's-kunt-maken. Deze had ik in elk geval met mijn iPhone niet kunnen maken. En de vele mooie natuurfoto's ook niet.

Deze foto knalt van rechts-onder uit de hoek.

Gezien

Ik ben gezien. Misschien niet in de betekenis van 'gewaardeerd', 'populair', 'graag gezien'. Maar ik ben wel gezien. Op een plek in de bossen waar ik eerder wild dan mensen verwachtte, zag ik een donkere stip. Het was me eigenlijk direct duidelijk dat het geen dier was, maar een mens. Wat deed die daar? Met het blote oog kon ik geen details onderscheiden. 
 Ik pakte mijn Powershot Canon G10, stelde in op de uiterste zoomstand en maakte een foto van een fraai bospad waarvan alle lijnen in de verte samenkwamen in de donkere stip. Vervolgens zoomde ik in op de display van mijn G10 en zag de vage contouren van een mens met een apparaat dat op een fototoestel leek. 
Eenmaal thuis, toen ik mijn foto's had ingeladen in het fotobewerkingsprogramma Aperture op mijn Mac Book Pro, maakte ik een uitsnede van de foto. En inderdaad, ik was gezien door een man met een fotocamera. Terwijl ik hem fotografeerde, fotogafeerde hij mij. 
Hoewel september al tot over de helft is gevorderd, had ik deze maand nog geen foto's gemaakt. Vandaag was ik na een drukke werkweek met weekenddienst eindelijk een dag vrij. Ik stapte op de fiets en stak mijn kleine G10 bij me. In het gesjouw met de spiegelreflexen had ik geen zin. Maar in de week van de tweejaarlijkse fotobeurs Photokina in Keulen, waar ik zondag naartoe ga, kon ik de drang om te fotograferen niet langer weerstaan. 
Er was geen bijzonder licht, het was niet de tijd van de dag waarop je wild kunt fotograferen, zelfs in de uitgestrekte bossen van de Stippelberg viel niet veel te beleven. Wat deed die andere fotograaf daar trouwens? Verkeerde plaats, verkeerde tijd. Natuurfotografen kiezen doorgaans andere omstandigheden om hun platen te schieten. 
Deze had net als ik vast en zeker ook zin in de Photokina.

Verkeerde plaats, verkeerde tijd.

Scherp

Ik had er al lang niks meer over gehoord of gelezen. Ik ben er ook nooit geweest. Het fotofestival stond me dan ook niet helder voor de geest, toen we door de straten van het Belgische stadje Arlon liepen. "Altijd gedacht dat dat fotofestival in Frankrijk was", zeg ik tegen mijn vrouw, als ik al die foto's in de straten van Arlon zie hangen. 
Ze zijn op grote doeken afgedrukt en op de muren van de heuvel Knipchen opgehangen aan de voet van de Sint Donatuskerk. Ze zijn ook op grote platen afgedrukt die in de winkelstraten aan lantaarnpalen hangen. Ze hangen ook aan gevels van de karakteristieke oude huizen in Arlon. Ik vind nergens verwijzingen naar het fotofestival. 
Het speelt aldoor door mijn hoofd: dat is toch in Frankrijk? Niet in België. Arl.. , Arl.., eh. Wat hebben die foto's hier in Arlon te betekenen. 
Ik was even niet scherp van geest en moest het internet op voor de antwoorden. Dat fotofestival is in het Zuidfranse Arles, niet in Arlon. En wat ik hier in Arlon zie, zijn enkel de 150 buitenfoto's van 'Rencontres Photographicues D'Art'lon'. Nog te zien tot 30 september. Het binnenfestival is al afgelopen; dat duurde van 28 april tot 13 mei. 
Op een blog die Scherpstellen heet, toon ik hier nog wel even een foto die ik in Arlon maakte. Het gaat immers over scherpte. Nou ja, in elk geval over een winkel waar ze niet alleen messen en scharen verkopen, maar ook scherp slijpen – aiguisage, staat er op de etalageruit.  
Bij het kijken naar deze foto herinner ik me een lekker warme dag, volle terrasjes om de hoek van dit straatje, stokbrood etende en wijn drinkende mensen en denk ik weer aan een Zuidfranse stad. Arl.., eh, afijn, ik weet inmiddels beter.

Arl... eh.

Curiosity

Een week geleden landde de marsverkenner Curiosity op onze rode buurplaneet. Na een reis van 567 miljoen kilometer die 255 dagen had geduurd, begon het ding foto's naar de aarde te sturen. Een leek als ik ziet op die foto's landschappen zonder enige referentie voor afstanden en materie. Voor mij zijn het gewone leuke abstracte foto's. 
Ik moest aan Curiosity en zijn 1,6 miljard euro kostende missie denken, toen ik vanmorgen op het terras van ons weekendhuis in de Ardennen deze foto maakte. Tijdens het ontbijt zag ik een roofvogel rondcirkelen boven de heuvels. Een buizerd of een havik misschien, ik zag slechts contouren van de vogel en zijn zweefvlucht die slechts werd onderbroken door af en toe enkele trage vleugelslagen. 
Ik aanschouwde de vogel even en besloot er foto's van te gaan maken. Hopelijk gunde hij mij de tijd om mijn Canon EOS 7D te pakken en er mijn 100-400 mm telezoom voor te schroeven. Dat deed-ie niet. Toen ik terugkwam op het terras was de vogel gevlogen. Ik bleef nog even naar de hemel turen in de hoop dat hij terug zou keren. Maar de alarmkreten van andere vogels waren verstomd en het was weer rustig aan het uitspansel. 
Ik keek naar de ochtendlucht en zag dat een fletse zon harde contrasten schilderde in de sluierbewolking. Contouren van condensstrepen van vliegtuigen tekenden zich daarin scherp af. De lucht leek een besneeuwd berglandschap, of misschien wel een buitenaards landschap waarin geen enkele maat staat op diepte en afstand. 
Ik gebruik zelden een sluitertijd van 1/8000 seconde, maar nu kwam dat wondertje van fotografische techniek op mijn camera van pas. Het wordt nog een hele uitdaging voor Curiosity om mooiere foto's naar de aarde te sturen dan deze. En als wetenschappers het belangrijker vinden dat de marsverkenner informatie stuurt over water en gas op de planeet, dan kan ik ze verklappen: dat heb ik thuis al lang en ik heb zelfs elektriciteit.

Gas, water en elekticiteit.

Het licht gezien

Het licht van honderd jaar geleden was mooier dan dat van nu. Ik zal uitleggen waarom ik dat denk. 
We waren vandaag in het Boerenbondsmuseum in Gemert, waar een vriend zijn zestigste verjaardag vierde. Het museum is ingericht in het geboortehuis van de boerenapostel Gerlacus van den Elsen. Pater Van den Elsen vond ruim een eeuw geleden dat de arme Brabantse boeren moesten samenwerken om sterker te worden. Hij bevorderde de coöperaties, stond aan de wieg van de Boerenleenbank die nu Rabobank heet en inspireerde de boeren tot de oprichting van de NCB die nu ZLTO heet. 
We kregen een rondleiding door het museum, een huifkartocht door de omgeving en boerenkost tijdens de lunch. Het museum toont het boerenlandleven uit de tijd van pater Van den Elsen, ruim een eeuw geleden. En ik waande me al snel honderd jaar terug in de tijd. 
Vooral toen ik de rand van het dorp vervloekte, omdat ik daar geen telenetwerk aan kon voor mijn iPhone. Iemand dacht dat het niet aan de plek lag, dat we geen G3-netwerk aankonden, maar aan de tijd waarheen we waren teruggebeamd. Pater Van den Elsen kende geen iPhone en G3-netwerk. 
Ik ben geneigd te geloven dat het aan het tijdsverschil lag, want de rand van Gemert is geen onbereikbaar binnenland van Siberië. Toen brak mijn klomp. Opeens zag ik hoe mooi het binnenvallend licht was, een eeuw geleden. Het schiep een sfeer die we in ons haastige leven van vandaag niet meer proeven. Een goed Nederlands woord hiervoor is nostalgie. Ik maakte een serietje sfeervolle foto's waarin het licht, meer dan de attributen, het nostalgische gevoel oproepen. 
Dat mijn Canon EOS 5D (alweer opgevolgd door de Mark II en onlangs door de Mark III) naar digitale fotografiebegrippen inmiddels een oud beestje is, is in dit licht maar heel betrekkelijk.

Hier brak mijn klomp.

Vreemde vogels

Op mijn vrije dag na een werkweekend, met sinds lange tijd weer eens een echte zomerdag, fietste is langs de boorden van de Stippelberg. Ik snoof de dennengeur en keek diep tussen de naaldbomen of ik wilde zwijnen zag. Want die zijn hier in de buurt gesignaleerd. Ik heb ze niet gezien. Ook geen reeën, geen dassen, geen eekhoorntjes.  
De enige zoogdieren die ik zo nu en dan zag waren vreemde vogels: ze droegen hoedjes en petjes in felle kleuren, droegen korte broeken en ze reden op stalen rossen. Ze maakten met hun gekwebbel zoveel kabaal, dat al het wild met de poten in de oren diep in de bossen verscholen bleef. Vertel me nou niet dat die mensen hier komen voor hun rust. 
In het open veld aan de rand van de Stippelberg zag ik een eendenfamilie aan de slootkant. Ik stapte af en bekeek het gezelschap dat met hun snavels hun verendek aan het opschudden was. Ze bleven rustig zitten, terwijl ik een foto maakte. En nog een en nog eentje. 
Toen kwam er een groepje fietsers langs. Weg rust. De eenden lieten zich in het water glijden en gingen er spoorslags vandoor. Half vliegend, half over het water lopend, verder zwemmend. Ik had alleen mijn Canon Powershot G 10 bij me. Die is zo compact dat ik hem in een tasje aan de broekriem kan dragen zonder dat ik er op de fiets last van heb.  
Ik heb met die Powershot G10 evenveel instelmogelijkheden als met mijn spiegelreflexcamera's. Ik fotografeerde de eenden met diafragmavoorkeuze in het volle zonlicht. Bijgevolg koos de camera een korte sluitertijd. Maar de eendenvlucht verraste me en toen ik ze met de eerder ingestelde diafragmavoorkeuze in de schaduw van de slootkant fotografeerde, pakte de camera een sluitertijd van 1/15 seconde. En weer zag ik vreemde vogels.
Het is zoals bij de hemelbestormer die ik hier eerder publiceerde. Mijn foto's mislukken nooit. Ze worden soms alleen maar heel bijzonder. 

Niet mislukt, wel bijzonder.

Mama is boos

Het regende bij vlagen stevig door. Soms was het droog, maar zelden lang genoeg om zelfs maar droog de straat over te steken. Ik maakte foto's in Durbuy; soms van mensen, soms van sfeervolle straatbeelden waar het stadje in de Ardennen zo rijk aan is. 
Alsof er al niet genoeg water was, spoten ook de fonteinen bij de rots van Durbuy. Niet voortdurend, maar toch wel met grote regelmaat. Zoals de geisers op IJsland, maar die vergelijking verheldert niet veel voor wie daar nooit geweest is. Betere vergelijking: zoals de regen in Durbuy. 
Het gaf een grappig effect. Als het even droog was liepen mensen nietsvermoedend langs de fonteinen. En dan opeens klom het water met volle kracht omhoog. Een natte nevel waaide over straat en dan zochten voorbijgangers snel een droog heenkomen. Tot het daar weer begon te regenen. 
Ik observeerde en fotografeerde die taferelen een poosje. "Hè bah, jongens ga daar weg", jammerde de moeder van deze kinderen. "Dat is vies." Afijn, met dank aan een Nederlandse filmtitel: mama is boos. Nou begreep ik niet goed wat er vies is aan schoon water. Je werd er nat van, dat wel. Maar dat overkwam je op deze regenachtige zaterdag niet alleen voor de fonteinen. 
Wat ik ook zo leuk vond. Papa maakte foto's met een Canon-camera waarvan ik het typenummer niet kon zien, maar op de vorm af te gaan kon het wel eens de 5D Mark III geweest zijn. Het objectief dat er voor zat was in elk geval een 24-70 mm f/2.8 uit de hoogste prijsklasse. Als papa zoveel kennis van fotografie heeft dat hij deze dure apparatuur waard is, dan is hij een goede fotograaf. Maar hij had vooral oog voor waterplantjes en niet voor zijn doorweekte kinderen. 
Die heb ik toen maar gefotografeerd.

Dat is vies.