Kerstmarkt

Aan het einde van het jaar heb ik toch nog kans gezien om een kerstmarkt te bezoeken. Nadat de kerstdagen en het afgelopen weekend hoofdzakelijk werkend voorbij gingen, heb ik maandag en dinsdag nog wat vrije tijd kunnen besteden in de Ardennen.
Gisteren waren we in Luik om er de kerstmarkt te bezoeken. Hoewel het koud was en uiteindelijk toch maar een gewone werkdinsdag, was er veel volk op de been. Naast het Frans van de Walen zelf werd er om ons heen veel Nederlands en Duits gesproken. Voor veel mensen zijn de feestdagen en wat daar tussen ligt toch vakantiedagen, werkdinsdag of niet.
De Luikenaren maken altijd veel werk van hun kerstmarkt. Het hele jaar door kunnen ze al ervaring op doen met hun beroemde Luikse markt, maar rond de kerstdagen halen ze alles uit de kast om die ‘gewone’ markt in feestelijkheid te overtreffen. Er staat zelfs een grote kermis, compleet met kerstmannen in het reuzenrad en in de draaimolen. Er is ook een helling gebouwd waar kinderen als op een echte sneeuwhelling met sleeën kunnen afdalen.
En natuurlijk wordt er veel verkocht, vooral kerstartikelen en creatief werk waarvoor de noemer kunst net iets te hoog gegrepen is. De kraampjes zijn sfeervol aangekleed, de een nog mooier dan de ander.
In die overvloed van kerstversiering viel deze man me toch direct op. Een leuk stalletje met veel kunstbloempjes en of dat nou de aankleding of zijn handelswaar was, is me nog steeds niet duidelijk.

Versiering of handelswaar?

Geïsoleerd

Na een korte vakantie begin deze maand zijn de laatste dagen van het jaar nogal druk. Iedereen wil rond de feestdagen zoveel mogelijk vrije tijd, maar het werk voor de baas moet toch gedaan worden. De kerstdagen en komend weekend gaan voor mij werkend of in ieder geval vier etmalen lang oproepbaar voorbij. Dat betekent dat ik nogal aan kantoor of thuis gebonden ben en geen tijd heb om er met de camera op uit te trekken.
Ik heb van de nood maar een deugd gemaakt en in de vrije uurtjes mijn fotoarchief eens grondig onderhanden genomen. In het nieuwe jaar gaat alles onder het fotobewerkingsprogramma Aperture 2 op een Mac draaien. Dat vergt wat oefening en voorbereiding.
Al doende kwam ik in het archief wat leuke plaatjes tegen, die ik nog nooit ergens gepubliceerd heb. Zo vond ik een foto van deze skateboardende jongen die ik in oktober op het busplein in Luik heb gemaakt. Ik vind het een leuk beeld van opperste concentratie. De jongen gaat volledig op in zijn luchtreis op de plank op wieltjes. Het stelletje gaat volledig op in elkaar en de oude man gaat volledig op in het draaien van een shaggie. Drie geïsoleerde acties op een druk plein in een grote stad.

Drie keer opperste concentratie.

Hollandse meesters

Ik keek vanuit het hotelkamerraam in de richting van waar volgens mijn gevoel Engeland zou moeten liggen. Niet met de verwachting dat ik dat land zou zien, want wij zaten in Zandvoort en Engeland is dan nog heel veel mijlen zwemmen tot ver achter de horizon. Maar wat me teleurstelde was, dat ik niet eens de zee zag liggen. Een grauwe nevel stond als een zwarte muur voor ons hotel, terwijl de folder zeezicht had beloofd.
Gelukkig bleef het daar niet bij. We hadden het weer in alle soorten: regen, wind, zon, mist. De temperatuur lag net boven nul en met een stevige wind van zee waren een dikke jas, een muts en handschoenen geen overbodige luxe.
We vierden een midweekje vakantie in Zandvoort. Lekker uitwaaien op het strand, goed eten en drinken in de restaurants en bars en een partijtje tafeltennis tussendoor. Maar vooral ook: foto’s maken.
Achteraf mag ik vaststellen dat er maar één uurtje is geweest in die drie dagen, dat het licht goed genoeg was voor mooie foto’s. En gelukkig was ik toen op het strand. Als Peellander heb ik nooit veel begrepen van al die geschilderde zeezichten en Hollandse polderluchten. Maar nu ik hier over een nagenoeg leeg winterstrand liep, begreep ik wat al die schilders wilden weergeven: een Hollandse winter zonder sneeuw. Je voelt hier niet alleen de kou, je ziet hem ook. Zelfs bij zonneschijn.

Je ziet de kou.

Ochtendsfeer

Er zijn alweer ruim drie weken verstreken sinds ik hier mijn laatste foto plaatste. Het lijkt op dit blog over mijn fotohobby een contradictio in terminis, maar ik had het te druk met fotograferen.
Ik maakte honderden foto's tijdens de Spinningmarathon 2008 voor het goede doel bij sportcentrum Fitland. Alles moest op een schijfje aan de organisatie geleverd worden en daar zijn heel wat uurtjes werk in gaan zitten. Selecteren en in de nabewerking oppeppen. Een hele klus.
Daarna heb ik nog een serie winterfoto's gemaakt in De Ardennen, waar ik in deze tot-nu-toe-kwakkelwinter wel mooie sneeuwlandschappen aantrof. Tussendoor nog even gefotografeerd in het kasteel van Sinterklaas. Ik heb dus een berg leuke foto's in de aanbieding voor deze plek op het internet.
Maar ik hou het graag actueel. Deze foto maakte ik vanmorgen op weg naar mijn werk vanuit de auto. Op de grens van vorst een natte kilte hing er een mooie nevel over de landerijen. Ik pakte mijn Powershot en fotografeerde door het besmeurde portierraam van mijn ongewassen auto dit landschap. De auto stond in de file net niet helemaal stil, maar om deze foto te maken was het wel veilig genoeg. Ik hield voldoende afstand tot mijn voorganger en de term stapvoets doet al geen recht meer aan het sukkelgangetje waarin ik vooruit rolde.
Eén hand aan het stuur, eentje aan de camera. Haaks op de ruit richten en zonder op de display of door de zoeker te kijken afdrukken. Ik vind dit klusje niet zo erg van het verkeer afleiden als 'handsfull' bellen. Het resultaat is beïnvloed door vuil op de ruit, mist, opkomende zon en de beweging van de auto bij een lange sluitertijd. Een werkelijk schilderachtig plaatje van dromerige ochtendsfeer.

Schilderachtig dromerig.

'Get a real job'

Helmond is van oudsher een stad van metaalnijverheid, maar vooral van textielindustrie. Daarvoor waren vele handjes nodig en dus was het een echte arbeidersstad. Toen de metaal en de textiel werden gemechaniseerd en geautomatiseerd namen de machines het werk over en was de werkeloosheid in de stad groot. De handarbeid verdween naar lageloonlanden.
De stad heeft zich er in de afgelopen decennia weer aardig bovenopgewerkt met gevarieerde bedrijvigheid. Soms raken heden en verleden van de stad elkaar op onvermoede plekken. Prachtig als je dat in één foto kunt vangen, zoals ik deze week tijdens een lunchwandeling deed.
Aan de achterzijde van textielbedrijf Vlisco hebben buitenstaanders niet veel te zoeken. Een oud deel van de Zuid-Willemsvaart, dat inmiddels niet meer voor scheepvaart wordt gebruikt (verleden tijd!), scheidt voorbijgangers van een vrijwel onbetreden deel van het Vlisocomplex. Er staat ten overvloede een hekwerk, want niemand kan er zonder nat pak komen. Achter het hek is het een ratjetoe van oude gebouwen, noodketen, containers en meer of minder moderne pijpleidingen. En aan dat hek hangt - hoe is het er in vredesnaam ooit gekomen - een spandoek. Daarop roept een dame op om een 'echte baan' te nemen. Bedoelt ze: weg van deze vergane textielglorie? Of schreeuwt ze het juist uit dat er geen beter werk is dan bij de Vlisco? Persoonlijk krijg ik hier het gevoel dat je je heil beter elders kunt zoeken, dan binnen het ijzeren gordijn van dit bedrijfscomplex.

Verleden en heden van Helmondse nijverheid.

De Overstap

Veel mensen besluiten na een avontuurtje met een digitale compactcamera de overstap te maken naar een kleinbeeldcamera. Zo'n compact is leuk voor snapshots en vakantieherinneringen, maar toch zeker niet voor het betere werk?
In het dagelijks leven mag ik graag afwijken van wat de massa doet en in mijn fotohobby is het al niet anders. Ik heb De Overstap gemaakt van de professionele kleinbeeldcamera Canon EOS 5D naar de compactcamera Canon PowerShot G10.
Of ik gek ben geworden? Ik denk het niet. De kleinbeeldcamera is heel wat veelzijdiger dan de compact en ik weet waar van beide toestellen de grenzen liggen. Ik zal de 5D blijven koesteren en blijven gebruiken als mijn eerste keuze. Maar het leuke van de G10 is, dat die in de jaszak overal mee naartoe kan. Tot nu toe nam ik vaak de kleinbeeldcamera mee, ook naar plekken en op momenten dat ik er meer last dan profijt van had. En Hét Moment is toch vaak een kwestie van zien.
Vandaag was ik weer eens in Durbuy en daar bleven de EOS 5D met diverse wisselobjectieven en statief achter in de auto. Die is goed beveiligd met inbraakalarm en zover ik maar binnen gehoorafstand van dat alarm blijf, durf ik mijn fotospul wel eens in de auto achter te laten. Zoals vandaag, want ik wilde mijn nieuwe aanwinst de G10 goed leren kennen. Ik maakte een paar foto's van het kasteel van Durbuy, dat ik met mijn EOS 5D al zo vaak heb vastgelegd. Ik heb nu vergelijkingsmateriaal en ik mag zeggen: dat kleine compactding stelt me niet teleur. Deze foto is gemaakt op ISO 80, diafragma f/2.8 en sluitertijd 1/250. Van de 14.7 megapixels heb ik er rondom een paar weggesneden om tot een sterker kader te komen. Ik kan er desondanks nog altijd een zeer hoogwaardige 45 bij 30 centimeter-afdruk (!) van maken.

Kwestie van zien.

Modellenfotografie

Met onze fotoclub hadden we deze week een avondje modellenfotografie. De meeste leden werkten met lamplicht in softboxen en plaatsten de modellen voor neutrale achtergronddoeken. We gebruikten de studio van clublid Frank. Hij is een begenadigd modellenfotograaf en heeft op de boerderijzolder van zijn broer een grote ruimte als studio ingericht.
Zelf had ik mijn eigen flitsers en flitsparaplu meegebracht, die ik gebruik voor modellenfotografie op locatie. Ik koos als decor de oude muur van de boerderijzolder waar de cement tussen de ruwe stenen niet was gevoegd. Een lekkere structuur, mooie kleurtonen en model Dorien kwam er met haar gitzwarte haren prachtig voor uit. Ik schoot vooral staande opnamen van Dorien, en die lenen zich niet zo goed om ze op dit weblog te tonen. Ik vind dat je op computerschermen het beste naar liggende foto's kunt kijken.
Toch maakte ik een naar mijn smaak mooie liggende portretfoto. Zoals zo vaak is het weer een niet geënsceneerde opname die ik het mooiste vind. Deze keer niet van de dames en de kinderen die we opgetrommeld hadden om model te staan, maar van modelfotograaf Frank. Hij kijkt toe hoe de fotoshoot in zijn studio verloopt. En ik zag hoe hij keek.
Zie ook de website van Frank: http://frankbrouwers.nl/modellen2.html

Ik zag hoe hij keek.

Ardenner herfst

Het is niet vanwege de creatieve of artistieke waarde, dat ik de foto hieronder op dit blog toon. Het is meer omdat ik U deelgenoot wil maken van twee interessante stappen in mijn fotohobby.
Van stap één maakte in mijn vorige bericht al gewag. Ik had online bij de Hema een fotoboek besteld, dat ik had samengesteld uit veertig zelfgemaakte foto's. Ik had een serie herfstfoto's bij elkaar geschoten tijdens mijn vakantie in de Ardennen. Het boek draagt dan ook de titel 'Ardenner herfst' en het ziet er erg fraai uit, al zeg ik het zelf.
Ik stel hoge eisen aan de afdrukkwaliteit van mijn foto's. Meestal print ik ze zelf op A3+ formaat op mijn Epson Stylus Photo R2400. Die fotoprinter levert prima werk. Als je foto's opstuurt naar een onlineservice heb je nooit de volledige controle over de afdrukkwaliteit. Maar de Hema heeft keurig werk afgeleverd. Ik durf met dit boek voor de dag te komen.
Stap twee in mijn fotohobby is dat ik een nieuwe camera heb aangeschaft. Naast mijn trouwe en nog altijd eerstekeus Canon 5D heb ik de nieuwe Canon PowerShot G10 aangeschaft. Dat is een compactcamera die gewoon in de jaszak mee kan door weer en wind. Het kleine ding levert meer pixels dan mijn paradepaardje de spiegelreflex EOS 5D. Bovendien is er erg veel handmatig in te stellen en dat is niet erg gebruikelijk bij zo'n kleine compact. De kwaliteit is bij lage ISO-waarden goed en de scherpte valt me ook niet tegen. De kleine sensor van de compact moet het toch maar allemaal leveren. Bij hogere ISO-waarden levert het ding bagger, maar ik las in één van de eerste previews die ik vond op internet: 'degene die deze camera niet koopt vanwege de ruis in de hoge ISO-waarden kan veel mooie foto's niet maken, domweg omdat hij dan onderweg helemaal geen camera bij zich heeft'. Helemaal mee eens. Want de EOS 5D heb ik vaak, maar lang niet altijd bij de hand. Deze foto heb ik gewoon thuis aan mijn bureau gemaakt met de nieuwe aanwinst G10.
Zie ook: Ardenner herfst

Een nieuw boek en nieuwe camera.

Bril

We vierden een weekje herfstvakantie in de Ardennen. Ik heb er prachtige natuurfoto's gemaakt van groene, gele, rode en bruine bladerpracht. Mooie tegenlichtopnames ook, bij de laagstaande najaarszon. Het is zo'n mooie serie geworden dat ik er een fotoboek van heb samengesteld. Het is online besteld en nu moet ik een paar dagen geduld hebben tot het geleverd wordt.
Ondanks die mooie herfstfoto's vind ik een andere foto meer de moeite waard om hier te laten zien. Ik vulde een goed deel van de avonden – naast restaurantbezoekjes – met lezen in fotoboeken- en tijdschriften. Van de Photokina in Keulen, die ik drie weken geleden bezocht, had ik wat bladen meegebracht. Om even een kop koffie te halen legde ik mijn lectuur opzij en parkeerde mijn leesbril erop.
Het was niet vooraf bedacht, maar de bril lag precies zo dat de ogen van het fotomodel op de cover van het blad Fine Art Printer me door mijn eigen brillenglazen aankeken. Het was toen nog maar een kwestie van een beetje rechtleggen en in het daglicht schuiven dat binnenviel door een tuinraam. Camera erbij en een klein diafragma kiezen voor de scherptediepte. Knip. Klaar. Een kwestie van zien, zeg ik dan. Ook zonder bril op mijn neus.

Gezien zonder bril.

Zonneharpen

Na een werkweekend mocht ik op twee werkdagen even uitrusten van de baas. Ontspannen doe ik het beste als ik met mijn fotocamera op pad ben. Zo'n camera heeft niet voor niks een ontspanknop, zullen we maar denken.
Vanmorgen reed ik al vroeg de Peel in op zoek naar sfeerplaatjes. Dankzij nevelresten en een herfstzonnetje lagen de mooie fotomotieven voor het oprapen. Als ik al iets moest zoeken, dan waren het vooral plekjes om mijn auto buiten het beeld van al dat moois te parkeren. Al kun je mét auto's in beeld ook mooie foto's maken, merkte ik op de Middenpeelweg ter hoogte van De Rips.
Onder de bomen die aan weerszijden de weg flankeren, vormden onafgebroken rijen zonneharpen voor een tunnel van lichtnevels. Het was een prachtig gezicht. Ik hoefde niet eens de bossen in te lopen om van dit prachtige natuurverschijnsel te genieten.
Ik heb mijn auto gestald op een parkeerplaatsje in de bosrand, waar uitgestippelde boswandelingen vertrekken. Vandaaruit ben ik over het fietspad langs de Middenpeelweg met camera en statief een heel eind teruggelopen in de richting waar ik vandaan kwam. Kijkend in die richting was er geen zonneharp te zien, maar omkijkend in het tegenlicht van de zon stonden ze overal. Prachtig.
Veel automobilisten moeten gedacht hebben dat ik met camera en statief hun snelheid controleerde. Ze minderden althans zichtbaar vaart. Misschien hebben al die haastige lui toen ook gezien dat er een mooi licht over de weg stond. Rustgevend bij al die verkeersdrukte. En als zij er geen oog voor hadden, dan was er in elk geval nog één andere wandelaar die net als ik liep te genieten.

Rustgevend en haastig.