Russische zeelui

Voor ik het in de gaten had, stond ik op Russische bodem. We waren een paar dagen bij vrienden in de noord-Duitse stad Lübeck en ze namen ons mee naar de haven van het nabijgelegen Travemünde aan de Oostzee. Daar vertrekken veel veerboten naar Scandinavië, maar er meren ook bijzondere boten af. Gisteren lag er een reusachtig Russische zeilschip. We mochten er aan boord. Tegen betaling van drie euro, want de Russen hebben ook de commercie ontdekt. Eigenlijk was het nog relatief goedkoop, want de bezoekers van het schip kregen waar voor hun geld.
Vooral voor fotografen was het smullen. Veel oud koper, touwwerk waarop prachtig zonlicht viel. En wie brutaal was, kon zelfs de bemanning voor de camera krijgen. Even een vriendelijk knikje, want wat zeg je tegen die lui? Mijn beste Russisch strekt niet verder dan bakboord of stuurboord, want ik heb ooit gehoord dat tsaar Peter de Grote die Nederlandse scheepvaartwoorden aan het Russisch heeft toegevoegd. Maar de stoere Russische zeebinken lieten me rustig mijn gang gaan en dat leverde onder meer dit sfeervolle plaatje op met een paar markante koppen.

Kinderspel

Met Pinksteren doet onze fotoclub weer mee aan de jaarlijkse Open Atelierroute in ons dorp. Het publiek kan dan tijdens een dorpswandeling of fietstochtje een bezoek brengen aan een aantal kunstenaars in ons dorp. Naast professionele kunstenaars doen ook de amateurs van het Gemerts Atelier mee. En sinds enkele jaren ook onze Foto Expressie Groep Gemert.
We proberen er iets meer van te maken dan het tonen van zo maar wat foto's. Dat doen we door er elk jaar een thema op te plakken. De eerste keer, drie jaar geleden, was dat 'Tegenstellingen' waarbij elk clublid twee foto's toonde die een tegenstelling met elkaar uitdrukten. Vorig jaar was het onderwerp 'Het gemaakte landschap' waarbij nou eens niet de nadruk lag op het onechte natuurschoon van ons land, maar op wat mensenhanden van het landschap gemaakt hebben. Dit jaar hebben we gekozen voor 'Kinderspel'. Dat kun je letterlijk nemen: spelende kinderen. Of figuurlijk: iets is zo eenvoudig dat een kind het spelenderwijs kan doen.
Ik heb een foto gekozen waarin het thema met een beetje goede wil drie keer te herkennen is. De achtergrond is in Photoshop wat speels bewerkt. Maar het hoofdonderwerp blijft kinderspel. Eerst letterlijk: een spelend kind op het beeld van een hoofd. Dan figuurlijk: het is kinderlijk eenvoudig om op het beeld te klimmen, want het heeft geen romp en geen benen, zodat het hoofd laag bij de grond is. En ten derde: zie ik het goed? Speelt dat beeld met een autootje? Typisch kinderspel!

Verstoppen

Ik heb nóg een hobby: de wielersport. Ik volg het wielrennen al meer dan veertig jaar en dat is langer dan ik fotografeer. Vandaag kwamen beide hobby's samen langs het parcours van de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Daar zag ik Michael Boogerd voorbij komen in zijn laatste jaar als profwielrenner.
Ze waren pas 45 kilometer onderweg, maar ik wist al dat Boogerd niet ging winnen. Hij wint immers nooit. Dankzij sportverslaggever Mart Smeets is Boogerd in Nederland een vedette. Want bij gebrek aan beter blijft Smeets hem maar steeds uitspelen als een geweldige wielrenner. In elk buitenland zou Boogerd niet méér zijn dan een waterdrager.
Een vedette herken je vooral aan zijn erelijst. Daarop heeft hij zijn overwinningen van aansprekende koersen aaneengeregen. Tijdens een wedstrijd weet een vedette zich te verstoppen. Je ziet hem pas op de eindstreep en wel als eerste. Di Luca, de Italiaan die vandaag won, staat op geen enkele foto die ik onderweg maakte. Hij was ook geen moment opvallend in beeld tijdens de finishreportage op televisie. Pas in de laatste kilometers was hij er, en met overtuiging.
Boogerd kon zich nooit verstoppen in het peleton. Ook vandaag viel hij in zijn Nederlandse rood-wit-blauwe kampioenstrui weer veel te veel op. Al veertig kilometer voor de streep reed hij in de eerste linie. En na 45 kilometer, toen ik deze foto maakte, sprong hij er midden in de groep zelfs uit. Een groot kampioen wint zelden de opvallende kampioenstrui van zijn land. Die is slimmer en zegeviert alleen in wedstrijden die er toe doen.

Boerengolf

Als we een vrij weekend hebben gaan we graag naar ons tweede huisje in De Ardennen. Met z'n tweetjes, of met vrienden zoals in het afgelopen weekend.
Hoewel het mooi weer was konden we nog niet zwemmen, want ons zwembad is nog niet in gereedheid gebracht voor de zomer. Dus zochten we ander vertier. Niet ver van ons vakantiehuis ligt La ferme de la Bourgade; een recreatieboerderij waar Nederlandse Suzanne met haar Waalse man de scepter zwaait. Daar kun je boerengolf spelen. Leuk spelletje dat we met gasten graag gaan spelen. Suzanne probeert ons telkens de spelregels bij te brengen, maar het is veel leuker om die onderweg zelf te maken. Zo tellen wij het aantal slagen tot een hole bijvoorbeeld in tienden. Dan lijkt de reeks slagen aan het einde van het spel niet zo hoog.
Het boerengolfterrein ligt in een prachtige heuvelachtige omgeving van weilanden, houtwallen, bossen en kronkelende beekjes. Zo af en toe moet je de gekste capriolen uithalen om een bal uit het water te vissen. Meestal meppen we een kluit gras weg en rolt de bal twee slagen om. Soms raken we hem goed en suist de bal door de lucht om vervolgens in een sloot te rollen of in het hoge gras achter een heuvel uit het zicht te verdwijnen. Veel lol, gezonde lichaamsbeweging en de volgende dag spierpijn in een ongeoefend lijf.

Oude stad

Ga eens naar Zaltbommel, zei een kennis die mijn klaagzang over Ravenstein had gelezen. Nou, vooruit dan maar. Vanmiddag waren we in Zaltbommel, waar je in de verleiding komt om een torenspits op de kerktoren te photoshoppen.
Toegegeven, mooi stadje. Het beviel me er beter dan in Ravenstein, waar ik het historisch straatbeeld nogal nep vond. We hebben er een leuke stadswandeling gemaakt en ondanks de terreur van Sonja Bakker in een gezellige uitspanning koffie-met-iets-erbij genomen.
Ik heb een bulk fraaie foto's gemaakt. Oude kerk, nostalgische doorkijkjes, aardige details. Maar tussen die overvloed aan oudheid trof ik iets waardoor alles precies op zijn plaats viel.
In een zijstraatje schuin achter de gereformeerde kerk-zonder-torenspits stond een oude Jaguar. Dankzij het kenteken kon ik achterhalen dat de auto uit 1967 stamt; veertig jaar oud dus. En het decor waarin de auto stond, paste perfect bij de leeftijd van de wagen. Ik heb er een tikkeltje aan gephotoshopt, moet ik eerlijk bekennen. Rechts stonden met witte strepen parkeervakken op de straatrand gekalkt en achter de wagen stond een iets te moderne lantaarnpaal. Ook heb ik het contrast van de foto iets verzacht, zodat de slagschaduw minder hard is. Maar verder kunnen tegen dit nostalgisch plaatje uit de jaren zestig geen honderd eeuwenoude gebouwen op.

Glitter & Glamour

Activiteitencentrum De Eendracht in Gemert bestaat vijfentwintig jaar. Dat wordt gevierd. Er zijn drie themaweekeinden aan gewijd waarop muziek- en toneelgezelschappen een uitvoering geven. Onze fotoclub is er ook 'thuis' en dus werd van ons eveneens een bijdrage verwacht. Graag gedaan. We mochten twee thema's invullen. Het eerste is het weekend van eind maart rond 'Glitter & Glamour'.

Eerst enthousiast, want het is een uitdagend onderwerp. Dan de afknapper. Hoe fotografeer je als naamloos amateurfotograafje in vredesnaam de wereld van glitter en glamour? Daar dring je niet zomaar binnen. Dus hebben we een aantal clubavonden gebrainstormd over varianten, invalshoeken, randverschijnselen. Moet het glitter én glamour in één beeld zijn, of mag de een glitter en de ander glamour uitbeelden?

We zijn er uiteindelijk wel uitgekomen en we zijn tevreden over de expositie die we kunnen samenstellen. Ik heb op de valreep ook mijn plaatje klaar. Er zit glitter in en tenminste de suggestie van glamour. Ik had er geen schitterende dame voor nodig. Ik kocht in een warenhuis voor een paar euro's een figuurtje dat op de romp van een vrouwenlichaam lijkt. Het nut of de sierwaarde van dit arm- en beenloze figuurtje op een standaard ontgaat me volledig. Maar als het gemaakt is om een fotograaf te dienen die glitter en glamour moet fotograferen, dan dank daarvoor. Halogeenlampje erop en de schaduw op de muur meefotograferen; klaar is Kees.

Grand Feu

Heel even mocht ik gisteravond in de hel kijken. Ik kan u verzekeren: het is er leuk. Ik zag lachende, drinkende, etende, feestende mensen. Ik zag een vlammenzee die tot in de hemel reikte. In het open veld daalde de temperatuur tot aan het vriespunt, maar bij het vuur was het aangenaam warm als op een zwoele zomeravond.
Natuurlijk was ik niet in de hel. In onze 'tweede woonplaats' Somme-Leuze in de Belgische Ardennen, waar ons vakantiehuisje staat, was gisteravond het Grand Feu. Dat is een streektraditie, die er op neerkomt dat in de dorpjes in de wijde omtrek in het voorjaar grote stapels hout in brand worden gestoken. De winter is voorbij. Kerstbomen en niet gebruikt brandhout worden op een stapel gegooid, groter dan een flink woonhuis. Met een vlammenwerper wordt de boel in de hens gezet en het vuur is een excuus om in de op veilige afstand geplaatste feesttent tot diep in de nacht te drinken en te dansen. Het is een voorjaarsfeest, zoals bij ons carnaval. Sommige mensen gaan er ook verkleed naartoe, al lijkt die gewoonte tanende.
Ik maakte er foto's. Op een afstandje van het Grote Vuur was het aardedonker. Je hoorde stemmen op tien meter afstand, maar je zag niemand. Bij de vuurzee was amper reflectie en met flitslicht bederf je de sfeer op de foto. Voor mij werd het dus het feest van silhouetten.

Ravenstein

Je hebt van die dagen dat het niet allemaal mee zit. Dit was er zo eentje. Het was mooi weer en mijn vrouw stelde voor om op onze vrije zondag in het bos te gaan wandelen. Dat stond me niet zo aan, want na alle regen van de voorbije dagen zijn de bospaden plassig en drassig. Onze waterdichte wandelschoenen staan in ons Ardense vakantiehuisje, dus stelde ik voor om in Dén Bosch te gaan wandelen.
In Den Bosch was het zo druk, dat we niet snel een parkeerplaats vonden en dus zijn we maar wat gaan toeren. Mijn vrouw weet dat ik niet tevreden thuiskom, als ik geen foto´s heb gemaakt. Dus stelde ze voor om naar Ravenstein te gaan. Mooi oud vestingstadje, zo herinnerden we ons van eerdere bezoekjes. Maar als je daar met een fotografisch oog naar kijkt, lijkt het allemaal nogal kitscherig te zijn.
Met oude kasseistraten ben je er nog niet. Veel auto´s verstoren het nostalgisch bedoelde straatbeeld. Tussen de oudbouw staan veel nieuwe gebouwen die ouder moeten lijken dan ze zijn, of opgelapte panden die net niet helemaal geslaagd zijn. Als er in de armaturen van de nepoude straatverlichting ook nog hypermoderne spaarlampen blijken te zitten, dan valt Ravenstein voor mij helemaal door de mand.

Gelukkig is er dan Photoshop. Het torentje van het gebouw op de achtergrond, dat ik door de zoeker pal naast de spaarlamp zag zitten, heb ik naar het midden verschoven en nou is het net zo nep als de geveinsde oudheid van het Ravensteinse straatbeeld.

Voorbij

Ik mag graag zo nu en dan eens over een kerkhof dolen, vooral in een buitenland waar alles net even anders is. Niet omdat ik zo neerslachtig ben of dicht bij de dood wil zijn. Wel omdat je er een stukje geschiedenis van de plaatselijke bevolking kunt lezen. De begraafplaats op de heuvel boven La Roche in de Belgische Ardennen is niet eens zo ver van huis, maar toch al heel anders dan de strakke eenvormige kruisenrijen die we in Nederland kennen. Bij ons is elke persoonlijkheid weggeharkt op keurig aangelegde perkjes van dezelfde afmeting. Op de oude begraafplaats van La Roche stralen zelfs de doden nog karakter uit door pompeuze, goedonderhouden zerken of door nietige, in de vergetelheid geraakte grafsteentjes waar de naam door het weer is uitgeslepen. En dan komt er een moment dat zelfs het leven na de dood ophoudt. Dan wordt je kruis geruimd en eindig je anoniem tegen de kerkhofmuur tot iemand er nog de waarde van het schroot aan hecht. Dan is het echt voorbij.

Exposities

Dit jaar moet onze fotoclub veel werk leveren voor exposities. We hebben onlangs nog de jaarlijkse tentoonstelling in ons plaatselijke zorgcentrum Ruyschenbergh ververst. Nu zijn we druk aan de slag voor de jubileumtentoonstelling in ons activiteitencentrum De Eendracht. Dat viert zijn 25-jarig bestaan met een weekend rond het thema 'Glitter en Glamour'. Wij moeten met dat onderwerp een expositie zien samen te stellen en dat valt niet mee, verzeker ik U. Daarna gaan we bij de Rabobank onze expositie verversen. Er hangt nu werk met het thema 'verenigingsleven' en dat wordt vanaf april 'bedrijfsleven'. Vorig jaar had ik voor die tentoonstelling een lekker dynamische plaat geleverd, maar de meeste beschouwers vinden hem vooral bewogen en onscherp.
Aan de expositie voor de jaarlijkse Kunstroute in ons dorp durf ik nog even niet te denken. Maar het is zo Pinksteren en dan moeten we daarvoor ook weer iets klaar hebben. Ons fotoclubje is zowaar een klein stressig bedrijfje. Tussendoor beleven we er gelukkig ook nog lol aan.