Smurrie

Honderden keren ben ik er al aan voorbij gewandeld. De gezichten voor de ramen van de leegstaande commerciële ruimtes onder de bibliotheek in Helmond zijn zo langzamerhand bekenden van me geworden. Enorme afdrukken zijn het, een mooie fototentoonstelling die opvalt in het straatbeeld.

In het voorbijgaan werd vanmiddag mijn aandacht getrokken door een klein detail. Eén van de ruiten was besmeurd met een rood goedje. Was het verf? Een geplette tomaat? Ik weet het nog steeds niet. De smurrie zat pal naast zo'n kolossale portretfoto. Ik hoefde maar een paar passen opzij te doen om de beeldhoek totaal te veranderen.

Opeens leek het alsof de troep precies onder de neus van het geporteteerde gezicht zat.  De gelijkenis met een bloedneus drong zich op. Ik haalde mijn fotocamera uit mijn jaszak en schoof wat heen en weer tot ik in beeld had wat ik vast wilde leggen. In mijn ooghoeken zag ik de brommer komen aanrijden. Even wachten tot die op de goede plek in het kader zat.

Het is de som der delen die bij mij een vreemde associatie oproept. Die man op de brommer is niet bijzonder. Die zie je wel meer als je even rondkijkt. Dat portret is ook niet speciaal. Er hangen er meer van. De smurrie is al evenmin interessant. Bij de eerste de beste cafetaria vind je wel gemorste saus. Maar samen in één beeld veranderde de context. Opeens dacht ik aan een bloederige confrontatie in een Aziatisch land. Misschien kan de glazenwasser me weer met beide benen op de grond zetten.

Een bloedmooie foto?

Alweer tevreden

We zijn opnieuw niet in de prijzen gevallen tijdens de jaarlijkse Bondsfotowedstrijd en dus zijn we tevreden bij onze Foto Expressie Groep Gemert. Wat is er immers saaier dan jezelf niet meer kunnen verbeteren. En we hoeven ons nergens voor te schamen, want we zijn helemaal niet slecht bezig.
We behaalden evenveel punten als vorig. Dat is opzichzelf geen verbetering. Maar de jury was dit jaar iets zuiniger met zijn punten en dus bereikten we dit jaar een gedeelde twaalfde plaats bij een deelname van 180 fotoclubs. Vorig jaar deelden we de 27ste plaats en daarmee waren toen de beste club van Rayon Oost-Brabant. Dit jaar moeten we FC Optika uit Deurne op een zevende plaats voor laten gaan. Proficiat daar in Deurne en in het bijzonder daar in Bakel. Want Bakelnaar Henri van de Griendt, lid van Optika, won met twee keer 23 punten twee bronzen stickers.
Bij onze FEGG was de hoogste score twee keer 22 punten; twee keer een puntje te weinig voor een sticker dus. Wat mij tevreden stemt is dat de club over de hele linie goed scoorde. Er zaten geen negatieve uitschieters met relatief weinig punten bij, zoals je bij veel andere clubs wel ziet. Dat is prettig voor de clubsfeer. Niemand hoeft met afgunst naar een ander te kijken en niemand hoeft bij ons naast zijn schoenen te gaan lopen.
Zelf scoor ik al enkele jaren twintigers, zonder ooit in de prijzen te vallen. Ik ben geen wedstrijdfotograaf, want zoals ik al vaker verkondigde vind ik het wedstrijdelement in de fotografie niet belangrijk. Als winnen je hoogste doel is, zul je vaak teleurgesteld worden. Je kunt namelijk niet anticiperen op de waardering van de jury.
De goede scores van de afgelopen jaren vertellen me wel, dat we bij FEGG al jarenlang – weliswaar zonder uitschieters, maar wel erg constant – goede foto's maken. De foto die ik hier toon maakte ik in mei vorig jaar tijdens kunstfestival Artimond in Helmond. De foto kwam een punt tekort voor een bronzen sticker. Met een knipoog naar Deurne: ik ben niet iemand die daar om Grien(d)t.

Kon beter.

Zittend kermisvieren

De kermis is weer in de stad. Het is stralend weer en dus trekken er veel mensen naar de voorjaarskermis van Helmond. Het is er druk, maar op veel plaatsen is voldoende ruimte om elkaar zonder dringen te passeren of om voldoende schootsruimte te nemen voor een foto. Zelfs scootmobiels kunnen deze zaterdagmiddag zonder veel hindernissen tamelijk dicht bij de attracties komen. Dat geldt dan vooral voor de Noord-Koninginnewal, want op de Markt zorgen terrasjes nog wel eens voor nauwe doorgangen.
Nadat ik op één van die terrasjes had geluncht, liep ik nog een ronde over het kermisterrein. Mijn derde oog was dit keer weer mijn kleine, handzame Canon PowerShot G10. Ik was er niet speciaal op uit getrokken om foto's te maken, dus de kleinbeeldcamera's had ik niet bij de hand.
Tussen al dat kermisvermaak viel het me op dat een kermis weliswaar een smeltkroes is van lawaai en actie, maar tegelijkertijd hoofdzakelijk een zitfeest. Hoe duizelingwekkend je ook omhoog wordt geschoten, wordt rondgeslingerd, over de kop gaat of op elkaar botst, je doet het allemaal zittend.
Ik maakte wat foto's van uit zetels bungelde benen hoog in de lucht, van uit zetels wuivende mensen die elke paar tellen voor je langs suisden en van op bankjes zittende mensen die naar dat vertier keken.
Opeens zag ik een man met een scootmobiel die zich een weg baande tussen het lopend volk op de kermis. Hier en daar stopte hij even om te kijken. Op dat moment besefte ik dat zittend kermisvieren niet voor iedereen zelfgekozen amusement is. Soms moet je al tevreden zijn als je er alleen maar bij kunt zijn. 
Daarrrrr gaat-ie weerrrrr, damesss en hé-é-éren. De autoscootermobiel! 

Autoscootermobiel.

Lentedag

Het was een prachtige lentedag vandaag. Mensen liepen zonder jas aan op straat en de terrasjes waren op deze donderdag-werkdag tijdens de lunchpauze goed bezet. Veel meer mensen dan in de afgelopen maanden gebruikelijk was, maakten een lunchwandeling.
Ook ik maakte een ommetje en pakte er zelfs een paar lussen bij die ik normaal links of rechts laat liggen. Voor je-weet-maar-nooit had ik mijn compactcamera in mijn zak gestoken. Want die wint het nog altijd van mijn iPhone, als ik een opmerkelijke situatie aantref. De iPhone maakt prima foto's, maar je kunt er geen belichting mee regelen. Dat kan ik op mijn Canon Powershot G10 wel en op een dag als deze met harde schaduwen kan dat wel eens nuttig zijn.
Ergens in de luwte van het stadscentrum zag ik een man op de brandtrap van een gebouw zitten. Voor hem geen terrasje, geen bankje in een park. Maar getuige het boek waarin hij las, had hij zich wel degelijk geïnstalleerd om hier van de zon te genieten. Toch had hij nog geen afscheid genomen van de winter. Hij droeg een warme jas en had zelfs de capuchon over zijn hoofd getrokken.
Kijk, voor dit soort vreemde waarnemingen heb ik mijn G10 op zak. Iemand met een zelf verkozen trap onder zijn achterste, dat wil ik vastleggen.

Trap onder zijn achterste.

Coppens' water

De Martien Coppens Prijs bestaat sinds 1996 en wordt om de twee jaar uitgereikt. Amateurfotografen worden dit jaar uitgenodigd een documentaire serie van vijf foto's aan te leveren over het thema water. Hoewel ik het werk van streekgenoot Martien Coppens (1908-1986) in hoge mate bewonder, heb ik me nog nooit uitgedaagd gevoeld om aan de wedstrijd deel te nemen.
Ook dit jaar was ik er niet mee bezig. Toen we vanmiddag een lentewandeling maakten rond ons dorp, had ik alleen mijn Canon Powershot G10 in mijn zak. Maar het landschap nodigde me uit om er foto's van te maken. Ik richtte het vizier op de plassen, poelen en sloten waar we langs liepen. En pas toen besefte ik dat ik 'water' fotografeerde; iets wat binnen het thema van de Martien Coppens Prijs paste.
Wat ik deed lag erg voor de hand. Ik zou er geen punten mee scoren in een wedstrijd. De organisatie helpt potentiële deelnemers op weg met een aantal suggesties die wel in de prijzen kunnen vallen. Ik citeer: "Vertel jouw verhaal over water. Bijvoorbeeld met een fotoreeks over de binnenvaart, over het ‘natte’ leven van een loodgieter, de dagelijkse familiestrijd om het gebruik van de badkamer, het waterpeil in natuurgebieden, de gevolgen van zure regen, of..."
Dat gaat het dus ook niet worden. Al fotograferende bedacht ik mijn verhaal. De waterschappen hebben de afgelopen jaren erg hun best gedaan om de rechte ruilverkavelingssloten weer te laten meanderen. De kronkelende beekjes zijn mooi voor het landschap en goed voor natuur en waterbeheer. Na een paar foto's bedacht ik dat die beekjes tegenwoordig een sieraad zijn voor het Brabantse landschap. 'Water als sieraad', zal ik maar zeggen.
Ook dat gaat het niet worden. Het mooie van niet in opdracht te werken is dat je helemaal niks hoeft te leveren. Ik heb tot half mei domweg niet voldoende tijd om een mooie serie te maken. Want dat is meer dan een uurtje rondrijden en maar raak knippen. Het is een kwestie van het goede licht afwachten en de mooie plekken vinden die in de serie passen, om maar wat te noemen. Ik toon hier één foto. Van een serie die nooit begon. Een sieraad in het landschap, dat wel.

Eén is geen serie.

Nieuwe dimensie

Kunst fotograferen is geen kunst, betoogde ik al eerder in een blog. Waterspiegelingen gebruiken om foto's interessanter te maken heb ik hier ook al eens als een te gemakkelijk kunstje veroordeeld. Vandaag bezondigde ik me aan beide en juist door de combinatie denk ik ermee weg te komen.
Het kasteel van Alden Biesen kan ik zo langzamerhand blind uittekenen. Ik kom er met enige regelmaat, omdat ik het vanuit mijn heemgevoel een beetje als ons stamhuis ben gaan beschouwen. In ons dorp staat een kasteel van de Duitse Orde en dat ressorteerde onder de Balije Alden Biesen in België. Vandaar.
Vandaag waren we er weer. Het kasteel is dit voorjaar aangekleed met interessante kunst onder het motto 'Niets Menselijks is Mij Vreemd'. Kleurrijke objecten, maar ook schilderijen, fotografie, poëzie en sculpturen. Die laatste nodigden uit om er fotografisch mee aan de slag te gaan.
Het waren menselijke gestalten, vervaardigd uit roestvrij staal gaas. De vormen waren geschapen door de Brusselse kunstenaar Maggy Jacot. Al fotograferende drong het tot me door dat ik toch vooral haar schepping aan het vastleggen was. En kunst fotograferen is geen kunst, is mijn stelling. Ik keek in de gracht en zag daar de kunstwerken weerspiegelen. Ik richtte mijn objectief naar beneden en fotografeerde verder.
De vormen waren geen moment hetzelfde, want omdat de mannen van staal waren opgehangen aan een enkele draad, draaienden ze in het rond. De rimpels in het water vervormden de lichamen. Het leek wel alsof er mensen onder water zwommen. Ik was fotografisch bezig mijn eigen beeld te scheppen. Ik fotografeerde nu geen kunstwerken van een ander meer en het effect van de waterspiegeling verdween door de illusie dat hier mensen onder water zwommen.
Hier ontstond een nieuwe dimensie waar het niet meer ging om 'kunst van een ander' of 'waterspiegeling'. Zie je wel, ik kom er mee weg. Of is dat toch een illusie?

Illusie.

Afrikamuseum

Het was weer de jaarlijkse hersteldag. Na vier dagen carnaval neem ik al jaren op woensdag vrij om weer terug te keren in het gewone leven. En al jaren trekken mijn vrouw en ik er dan op uit om samen iets leuks te gaan doen in een omgeving waar we niet dagelijks verkeren. Toen ik me vanmorgen opmerkelijk monter aan het ontbijt meldde zei mijn vrouw: we gaan naar het Afrikamuseum.
Daar kon ik me direct in vinden. Ik had zelf nog niet bedacht waar we naartoe zouden gaan, dus dat bespaarde me weer enig gepieker. Bovendien had ze het recht op de eerste keuze van onze bestemming, want de afgelopen dagen had zij weinig inspraak in mijn handel en wandel. Ik verwachtte bovendien dat ik in het Afrikamuseum wel een paar aardige foto's zou kunnen maken en dan is mijn uitstapje alweer geslaagd.
Deze keer rustte ik me uit met mijn Canon 5D. Daarmee kan ik dankzij zijn fullframe maximaal profiteren van groothoek. Ik stak er de flitser op, hoewel ik die binnen niet echt dacht te kunnen gebruiken. Musea stellen flitslicht van fotocamera's zacht gezegd niet op prijs.
In het Afrikamuseum deden ze niet moeilijk over mijn fotoapparatuur. Niemand die er iets van zei. Ik maakte binnen wat foto's met ISO-waarden van 800 en 1600. De flitser kwam me juist buiten goed van pas om felgekleurde objecten wat extra op te helderen. Ik richtte mijn lens weer vooral op mensen. Aanvankelijk lette ik op Afrikaanse medelanders die hier kennelijk op zoek waren naar hun roots. Maar meer en meer kreeg ik oog voor onze blanke landgenoten die zich in dit museum open stelden voor Afrikaanse kunst en cultuur.
Zo fotografeerde ik een kind dat wordt uitgedaagd om met twee Afrikaanse poppen zijn eigen verhaal te spelen. Ik heb niet opgelet waar het verhaal over ging. Ik was te zeer bezig om in deze foto mijn eigen verhaal te laten zien: Nederlandse jongen maakt kennis met Afrikaanse kunst en cultuur.

Zijn en mijn verhaal.

Onopvallend

Mijn Canon EOS 7D zou ik meenemen. Groothoekzoom voorgeschroefd, maar ook een kleine tele mee. Flitser erop om bij het zonlicht van vanmiddag de schaduwen in de gezichten weg te flitsen. Stel extra batterijen. Dat was het wel zo'n beetje. We gingen naar de carnavalsoptocht in Handel kijken en dat is al jaren een topper die terecht veel publiek van heinde en verre trekt.
Uit ervaring weet ik dat je daar niet met de auto naartoe moet. Die moet je al ver buiten het dorp stallen en als je vroeg gaat en dichtbij kunt parkeren, weet je eigenlijk al zeker dat je na afloop niet weg kunt komen. Ingesloten in de menigte. Dus we gingen te voet; konden we onderweg nog een pilsje pakken ook.
Vanaf mijn voordeur tot aan de kerk in Handel is het vier kilometer lopen. Ik stopte mijn fotospullen in mijn zakken, hing de camera om en bedacht mezelf. Zwaar, onhandig bij het lopen, zit in de weg als we een kroeg binnengaan. Ik legde alles terug op tafel, stopte mijn Canon PowerShot G10 in mijn jaszak en we vertrokken. Lekker wandelweer.
Eenmaal in Handel liepen we achter de menigte toeschouwers naar een plek waar we de optocht goed konden zien. En achter het publiek kreeg ik inspiratie voor een mooie fotoserie, waarvoor mijn G10 bij uitstek geschikt is. Ik ging de toeschouwers in de gaten houden, meer dan de optocht. Met die kleine camera kon ik onopvallend leuke scènes benaderen. En als een moeder dan zag dat ik haar kindje in mijn vizier had, dan moedigde ze het aan om mij maar vol confetti te gooien.
Het werd een leuke serie, waarvan ik er hier eentje toon. Ik heb er ook nog twintig op www.flickr.com/photos/paulverhees/sets/72157629404169197 gezet. Met mijn 7D was dit misschien niet gelukt, omdat ik teveel in de gaten zou lopen. Blij dat ik mijn kleinbeelduitrusting te zwaar vond.

Optocht? Niet gezien.

Afzien

Een Elfstedentocht rijden in de vrieskou is afzien. Foto's maken in de vrieskou ook. De handschoenen moeten uit, want anders kun je je camera niet instellen. En dan bevriezen je vingers en kun je nog geen foto's maken. Het verschil tussen de Elfstedentochtrijder en de fotograaf: de eerste bleef thuis en zag af bij de warme kachel, de tweede ging op pad en maakte met stijfbevroren gevoelloze vingers zijn foto's. Ik maakte mijn plaatjes uit de vrije hand, zonder statief, dus bibberen was er ook niet bij.
Bij de watervallen van Coo, waar ik al eerder winterfoto's maakte, trof ik een man met een Nikon. Hij kwam uit Hasselt, vertelde hij, en hij fotografeerde bijzondere natuurverschijnselen, vertelde hij. Of dat nu op hoge bergen of in het hoge noorden van Scandinavië is, dat maakt hem kennelijk niet zoveel uit. Nu, bij de watervallen van Coo, was het niet zo koud als die keer dat hij hier bij negentien graden onder nul ook fotografeerde. Dit keer kon hij er meer van genieten, zei hij.
Hij vertelde zoveel over zichzelf, dat ik hem op het internet zou moeten kunnen opsporen. Maar dat is niet gelukt. Jammer, want ik zou hem een foto sturen, maar eenmaal thuis vond ik nergens het briefje waarop hij zijn e-mailadres had geschreven.
Natuurlijk heb ik weer een flinke oogst winterse watervallen. Ik heb er een aantal op 
www.flickr.com/photos/paulverhees/sets/72157629262555579 geplaatst. Maar ik maakte ook die foto van die man uit Hasselt, en die toon ik hier. Misschien ziet hij die dan langs deze weg zelf toch. Want hij leek me oprecht geïnteresseerd in mijn weblog. Hij nam in die ijzige kou immers de moeite om de url van dit blog te noteren.
Het is niet opdat hij hier zijn foto vindt, dat ik die hier toon. Het is gewoon een mooi beeld van een fotograaf die de kou trotseert voor een mooie plaat. En, let op: hij draagt wel handschoenen.

Ano Niem uit Hasselt met Nikon.

Mobieltje

In mijn beleving is het veel langer geleden dan 2007, dat ik een workshop volgde bij Peter de Ruiter. Toch kan het niet, want Peter promoot het fotograferen met de mobiele telefoon pas sinds die tijd. Bovendien was de workshop gekoppeld aan de Nokia N85 met een 5 megapixel-camera die in 2008 op de markt kwam.
Afijn, de ontwikkelingen op de markt van digitale fotografie en mobieltjes gaan snel. Vandaar waarschijnlijk dat ik dacht dat die workshop al voor 2005 had plaatsgevonden. Na die bijeenkomst verzorgde ik een paar instructiebijeenkomsten voor schrijvende journalisten die met hun gloednieuwe Nokia N85 voortaan beeldmateriaal moesten leveren bij hun verhalen op de website van de krant.
Wat ik me van die N85 herinner is, dat op het apparaatje verbluffend veel fotografische instellingen mogelijk waren. Toch waren die handelingen nogal gecompliceerd en was het resultaat vaak teleurstellend.
Vandaag wandelde ik met mijn vrouw door een sneeuwlandschap en ik had bij hoge uitzondering geen fotocamera bij me. Wel had ik mijn gloednieuwe iPhone op zak. Ik heb er in het weekend vrijwel alle door mij benodigde apps op ingesteld, maar had er nog geen foto's mee gemaakt. Bij gebrek aan een andere camera fotografeerde ik nu de sneeuw- en ijspret met mijn iPhone.
Handmatig kun je er niks op instellen, tenzij ik dat nog moet ontdekken. Je hebt ook geen controle over sluitertijd, diafragma en ISO-waarde. Wel zit er een volautomatische HDR-functie op, die bedoeld is om de donkerste en lichtste beeldpartijen niet te laten dichtlopen.
Thuis laadde ik de foto's in Aperture 3 en zag daar dat de camera had gekozen voor 64 ISO, diafragma f/ 2.4 en een sluitertijd van 1/3067 (!) seconde. Handmatig zou ik het anders gedaan hebben, maar het resultaat viel me voor een gsm-foto niet tegen: beter dan wat ik ooit van de Nokia N85 heb gezien.
Toch kan deze hoogontwikkelde iPhone met 8 megapixel-camera nog lang niet tippen aan de kwaliteit die mijn spiegelreflexcamera's en zelfs mijn PowerShot G10 met hun grotere sensoren bieden. Helaas kan ik met mijn Canons niet bellen, sms-en, mailen en internetten.

iSnow