Lentedag

Het was een prachtige lentedag vandaag. Mensen liepen zonder jas aan op straat en de terrasjes waren op deze donderdag-werkdag tijdens de lunchpauze goed bezet. Veel meer mensen dan in de afgelopen maanden gebruikelijk was, maakten een lunchwandeling.
Ook ik maakte een ommetje en pakte er zelfs een paar lussen bij die ik normaal links of rechts laat liggen. Voor je-weet-maar-nooit had ik mijn compactcamera in mijn zak gestoken. Want die wint het nog altijd van mijn iPhone, als ik een opmerkelijke situatie aantref. De iPhone maakt prima foto's, maar je kunt er geen belichting mee regelen. Dat kan ik op mijn Canon Powershot G10 wel en op een dag als deze met harde schaduwen kan dat wel eens nuttig zijn.
Ergens in de luwte van het stadscentrum zag ik een man op de brandtrap van een gebouw zitten. Voor hem geen terrasje, geen bankje in een park. Maar getuige het boek waarin hij las, had hij zich wel degelijk geïnstalleerd om hier van de zon te genieten. Toch had hij nog geen afscheid genomen van de winter. Hij droeg een warme jas en had zelfs de capuchon over zijn hoofd getrokken.
Kijk, voor dit soort vreemde waarnemingen heb ik mijn G10 op zak. Iemand met een zelf verkozen trap onder zijn achterste, dat wil ik vastleggen.

Trap onder zijn achterste.

Coppens' water

De Martien Coppens Prijs bestaat sinds 1996 en wordt om de twee jaar uitgereikt. Amateurfotografen worden dit jaar uitgenodigd een documentaire serie van vijf foto's aan te leveren over het thema water. Hoewel ik het werk van streekgenoot Martien Coppens (1908-1986) in hoge mate bewonder, heb ik me nog nooit uitgedaagd gevoeld om aan de wedstrijd deel te nemen.
Ook dit jaar was ik er niet mee bezig. Toen we vanmiddag een lentewandeling maakten rond ons dorp, had ik alleen mijn Canon Powershot G10 in mijn zak. Maar het landschap nodigde me uit om er foto's van te maken. Ik richtte het vizier op de plassen, poelen en sloten waar we langs liepen. En pas toen besefte ik dat ik 'water' fotografeerde; iets wat binnen het thema van de Martien Coppens Prijs paste.
Wat ik deed lag erg voor de hand. Ik zou er geen punten mee scoren in een wedstrijd. De organisatie helpt potentiële deelnemers op weg met een aantal suggesties die wel in de prijzen kunnen vallen. Ik citeer: "Vertel jouw verhaal over water. Bijvoorbeeld met een fotoreeks over de binnenvaart, over het ‘natte’ leven van een loodgieter, de dagelijkse familiestrijd om het gebruik van de badkamer, het waterpeil in natuurgebieden, de gevolgen van zure regen, of..."
Dat gaat het dus ook niet worden. Al fotograferende bedacht ik mijn verhaal. De waterschappen hebben de afgelopen jaren erg hun best gedaan om de rechte ruilverkavelingssloten weer te laten meanderen. De kronkelende beekjes zijn mooi voor het landschap en goed voor natuur en waterbeheer. Na een paar foto's bedacht ik dat die beekjes tegenwoordig een sieraad zijn voor het Brabantse landschap. 'Water als sieraad', zal ik maar zeggen.
Ook dat gaat het niet worden. Het mooie van niet in opdracht te werken is dat je helemaal niks hoeft te leveren. Ik heb tot half mei domweg niet voldoende tijd om een mooie serie te maken. Want dat is meer dan een uurtje rondrijden en maar raak knippen. Het is een kwestie van het goede licht afwachten en de mooie plekken vinden die in de serie passen, om maar wat te noemen. Ik toon hier één foto. Van een serie die nooit begon. Een sieraad in het landschap, dat wel.

Eén is geen serie.

Nieuwe dimensie

Kunst fotograferen is geen kunst, betoogde ik al eerder in een blog. Waterspiegelingen gebruiken om foto's interessanter te maken heb ik hier ook al eens als een te gemakkelijk kunstje veroordeeld. Vandaag bezondigde ik me aan beide en juist door de combinatie denk ik ermee weg te komen.
Het kasteel van Alden Biesen kan ik zo langzamerhand blind uittekenen. Ik kom er met enige regelmaat, omdat ik het vanuit mijn heemgevoel een beetje als ons stamhuis ben gaan beschouwen. In ons dorp staat een kasteel van de Duitse Orde en dat ressorteerde onder de Balije Alden Biesen in België. Vandaar.
Vandaag waren we er weer. Het kasteel is dit voorjaar aangekleed met interessante kunst onder het motto 'Niets Menselijks is Mij Vreemd'. Kleurrijke objecten, maar ook schilderijen, fotografie, poëzie en sculpturen. Die laatste nodigden uit om er fotografisch mee aan de slag te gaan.
Het waren menselijke gestalten, vervaardigd uit roestvrij staal gaas. De vormen waren geschapen door de Brusselse kunstenaar Maggy Jacot. Al fotograferende drong het tot me door dat ik toch vooral haar schepping aan het vastleggen was. En kunst fotograferen is geen kunst, is mijn stelling. Ik keek in de gracht en zag daar de kunstwerken weerspiegelen. Ik richtte mijn objectief naar beneden en fotografeerde verder.
De vormen waren geen moment hetzelfde, want omdat de mannen van staal waren opgehangen aan een enkele draad, draaienden ze in het rond. De rimpels in het water vervormden de lichamen. Het leek wel alsof er mensen onder water zwommen. Ik was fotografisch bezig mijn eigen beeld te scheppen. Ik fotografeerde nu geen kunstwerken van een ander meer en het effect van de waterspiegeling verdween door de illusie dat hier mensen onder water zwommen.
Hier ontstond een nieuwe dimensie waar het niet meer ging om 'kunst van een ander' of 'waterspiegeling'. Zie je wel, ik kom er mee weg. Of is dat toch een illusie?

Illusie.

Afrikamuseum

Het was weer de jaarlijkse hersteldag. Na vier dagen carnaval neem ik al jaren op woensdag vrij om weer terug te keren in het gewone leven. En al jaren trekken mijn vrouw en ik er dan op uit om samen iets leuks te gaan doen in een omgeving waar we niet dagelijks verkeren. Toen ik me vanmorgen opmerkelijk monter aan het ontbijt meldde zei mijn vrouw: we gaan naar het Afrikamuseum.
Daar kon ik me direct in vinden. Ik had zelf nog niet bedacht waar we naartoe zouden gaan, dus dat bespaarde me weer enig gepieker. Bovendien had ze het recht op de eerste keuze van onze bestemming, want de afgelopen dagen had zij weinig inspraak in mijn handel en wandel. Ik verwachtte bovendien dat ik in het Afrikamuseum wel een paar aardige foto's zou kunnen maken en dan is mijn uitstapje alweer geslaagd.
Deze keer rustte ik me uit met mijn Canon 5D. Daarmee kan ik dankzij zijn fullframe maximaal profiteren van groothoek. Ik stak er de flitser op, hoewel ik die binnen niet echt dacht te kunnen gebruiken. Musea stellen flitslicht van fotocamera's zacht gezegd niet op prijs.
In het Afrikamuseum deden ze niet moeilijk over mijn fotoapparatuur. Niemand die er iets van zei. Ik maakte binnen wat foto's met ISO-waarden van 800 en 1600. De flitser kwam me juist buiten goed van pas om felgekleurde objecten wat extra op te helderen. Ik richtte mijn lens weer vooral op mensen. Aanvankelijk lette ik op Afrikaanse medelanders die hier kennelijk op zoek waren naar hun roots. Maar meer en meer kreeg ik oog voor onze blanke landgenoten die zich in dit museum open stelden voor Afrikaanse kunst en cultuur.
Zo fotografeerde ik een kind dat wordt uitgedaagd om met twee Afrikaanse poppen zijn eigen verhaal te spelen. Ik heb niet opgelet waar het verhaal over ging. Ik was te zeer bezig om in deze foto mijn eigen verhaal te laten zien: Nederlandse jongen maakt kennis met Afrikaanse kunst en cultuur.

Zijn en mijn verhaal.

Onopvallend

Mijn Canon EOS 7D zou ik meenemen. Groothoekzoom voorgeschroefd, maar ook een kleine tele mee. Flitser erop om bij het zonlicht van vanmiddag de schaduwen in de gezichten weg te flitsen. Stel extra batterijen. Dat was het wel zo'n beetje. We gingen naar de carnavalsoptocht in Handel kijken en dat is al jaren een topper die terecht veel publiek van heinde en verre trekt.
Uit ervaring weet ik dat je daar niet met de auto naartoe moet. Die moet je al ver buiten het dorp stallen en als je vroeg gaat en dichtbij kunt parkeren, weet je eigenlijk al zeker dat je na afloop niet weg kunt komen. Ingesloten in de menigte. Dus we gingen te voet; konden we onderweg nog een pilsje pakken ook.
Vanaf mijn voordeur tot aan de kerk in Handel is het vier kilometer lopen. Ik stopte mijn fotospullen in mijn zakken, hing de camera om en bedacht mezelf. Zwaar, onhandig bij het lopen, zit in de weg als we een kroeg binnengaan. Ik legde alles terug op tafel, stopte mijn Canon PowerShot G10 in mijn jaszak en we vertrokken. Lekker wandelweer.
Eenmaal in Handel liepen we achter de menigte toeschouwers naar een plek waar we de optocht goed konden zien. En achter het publiek kreeg ik inspiratie voor een mooie fotoserie, waarvoor mijn G10 bij uitstek geschikt is. Ik ging de toeschouwers in de gaten houden, meer dan de optocht. Met die kleine camera kon ik onopvallend leuke scènes benaderen. En als een moeder dan zag dat ik haar kindje in mijn vizier had, dan moedigde ze het aan om mij maar vol confetti te gooien.
Het werd een leuke serie, waarvan ik er hier eentje toon. Ik heb er ook nog twintig op www.flickr.com/photos/paulverhees/sets/72157629404169197 gezet. Met mijn 7D was dit misschien niet gelukt, omdat ik teveel in de gaten zou lopen. Blij dat ik mijn kleinbeelduitrusting te zwaar vond.

Optocht? Niet gezien.

Afzien

Een Elfstedentocht rijden in de vrieskou is afzien. Foto's maken in de vrieskou ook. De handschoenen moeten uit, want anders kun je je camera niet instellen. En dan bevriezen je vingers en kun je nog geen foto's maken. Het verschil tussen de Elfstedentochtrijder en de fotograaf: de eerste bleef thuis en zag af bij de warme kachel, de tweede ging op pad en maakte met stijfbevroren gevoelloze vingers zijn foto's. Ik maakte mijn plaatjes uit de vrije hand, zonder statief, dus bibberen was er ook niet bij.
Bij de watervallen van Coo, waar ik al eerder winterfoto's maakte, trof ik een man met een Nikon. Hij kwam uit Hasselt, vertelde hij, en hij fotografeerde bijzondere natuurverschijnselen, vertelde hij. Of dat nu op hoge bergen of in het hoge noorden van Scandinavië is, dat maakt hem kennelijk niet zoveel uit. Nu, bij de watervallen van Coo, was het niet zo koud als die keer dat hij hier bij negentien graden onder nul ook fotografeerde. Dit keer kon hij er meer van genieten, zei hij.
Hij vertelde zoveel over zichzelf, dat ik hem op het internet zou moeten kunnen opsporen. Maar dat is niet gelukt. Jammer, want ik zou hem een foto sturen, maar eenmaal thuis vond ik nergens het briefje waarop hij zijn e-mailadres had geschreven.
Natuurlijk heb ik weer een flinke oogst winterse watervallen. Ik heb er een aantal op 
www.flickr.com/photos/paulverhees/sets/72157629262555579 geplaatst. Maar ik maakte ook die foto van die man uit Hasselt, en die toon ik hier. Misschien ziet hij die dan langs deze weg zelf toch. Want hij leek me oprecht geïnteresseerd in mijn weblog. Hij nam in die ijzige kou immers de moeite om de url van dit blog te noteren.
Het is niet opdat hij hier zijn foto vindt, dat ik die hier toon. Het is gewoon een mooi beeld van een fotograaf die de kou trotseert voor een mooie plaat. En, let op: hij draagt wel handschoenen.

Ano Niem uit Hasselt met Nikon.

Mobieltje

In mijn beleving is het veel langer geleden dan 2007, dat ik een workshop volgde bij Peter de Ruiter. Toch kan het niet, want Peter promoot het fotograferen met de mobiele telefoon pas sinds die tijd. Bovendien was de workshop gekoppeld aan de Nokia N85 met een 5 megapixel-camera die in 2008 op de markt kwam.
Afijn, de ontwikkelingen op de markt van digitale fotografie en mobieltjes gaan snel. Vandaar waarschijnlijk dat ik dacht dat die workshop al voor 2005 had plaatsgevonden. Na die bijeenkomst verzorgde ik een paar instructiebijeenkomsten voor schrijvende journalisten die met hun gloednieuwe Nokia N85 voortaan beeldmateriaal moesten leveren bij hun verhalen op de website van de krant.
Wat ik me van die N85 herinner is, dat op het apparaatje verbluffend veel fotografische instellingen mogelijk waren. Toch waren die handelingen nogal gecompliceerd en was het resultaat vaak teleurstellend.
Vandaag wandelde ik met mijn vrouw door een sneeuwlandschap en ik had bij hoge uitzondering geen fotocamera bij me. Wel had ik mijn gloednieuwe iPhone op zak. Ik heb er in het weekend vrijwel alle door mij benodigde apps op ingesteld, maar had er nog geen foto's mee gemaakt. Bij gebrek aan een andere camera fotografeerde ik nu de sneeuw- en ijspret met mijn iPhone.
Handmatig kun je er niks op instellen, tenzij ik dat nog moet ontdekken. Je hebt ook geen controle over sluitertijd, diafragma en ISO-waarde. Wel zit er een volautomatische HDR-functie op, die bedoeld is om de donkerste en lichtste beeldpartijen niet te laten dichtlopen.
Thuis laadde ik de foto's in Aperture 3 en zag daar dat de camera had gekozen voor 64 ISO, diafragma f/ 2.4 en een sluitertijd van 1/3067 (!) seconde. Handmatig zou ik het anders gedaan hebben, maar het resultaat viel me voor een gsm-foto niet tegen: beter dan wat ik ooit van de Nokia N85 heb gezien.
Toch kan deze hoogontwikkelde iPhone met 8 megapixel-camera nog lang niet tippen aan de kwaliteit die mijn spiegelreflexcamera's en zelfs mijn PowerShot G10 met hun grotere sensoren bieden. Helaas kan ik met mijn Canons niet bellen, sms-en, mailen en internetten.

iSnow

Tafelblad

We keken naar Paul de Leeuw op televisie. Ik ben geen fan van het programma dat hij dit seizoen maakt, dus ik zat me wat te vervelen. Mijn ogen dwaalden af van het tv-scherm en ik zag de reflectie van het programma in het glanzende blad van de salontafel. Ik verbaasde me over de kracht waarmee het beeld op het bruine tafelblad werd weerkaatst.
Ik pakte mijn Canon EOS 7D die op datzelfde tafelblad lag en fotografeerde de reflectie. Paul had op dat moment onder anderen Elle van Rijn te gast, die een boek heeft geschreven over de ontvoering van Toos van der Valk – de echtgenote van de stichter van de Van der Valk-restaurantketen. Ik heb Toos ooit persoonlijk ontmoet, kort na haar ontvoering in 1982 dus het item interesseerde me.
Helaas slaagde De Leeuw er in om een veelbelovend onderwerp compleet om zeep te helpen. Zoals zo vaak probeerde hij weer andermans ellende tot misplaatst amusement te verheffen. Gelukkig amuseerde ik me met mijn fotocamera. In beeld verscheen een foto van Toos en ik drukte af.
De beeltenis van Toos stond ondersteboven op mijn foto. Het was immers de reflectie op het tafelblad. Nadat ik de foto had ingeladen in het fotobewerkingsprogramma Aperture draaide ik het beeld om. Ik had Toos in haar volle glorie gevangen – ik bedoel natuurlijk in de lens van mijn camera – en ze was omgeven door wat ondefinieerbare patronen. Die ontstonden door spullen die op tafel lagen en de weerkaatsing ervan. Het geeft een leuk effect, vind ik.
Dankzij Paul de Leeuw heb ik me goed vermaakt met mijn fotohobby en daar had ik tijdens de tv-uitzending niet op durven hopen.

Toosje op tafel.

Maas

Het was alweer een poosje geleden dat ik tijd had om foto's te maken. Vandaag had ik een dagje vrij en ik had zin om met de camera op stap te gaan. Geen speciaal doel, zomaar, domweg omdat ik weer eens wilde fotograferen. Ik koos als thema hoogwater en toog naar de Maas.
Ik reed naar de sluis bij Sambeek, waar je de Maasoever gemakkelijk kunt bereiken. Maar de beelden die ik er schoot konden me niet bekoren. Mooi, maar niet speciaal. Bovendien had ik af te rekenen met een paar meeuwen. Die scheten één van mijn camera's onder.
Het moet gebeurd zijn toen ik met mijn Canon 5D aan het werk was. Maar ik merkte het pas toen ik door de zoeker van mijn 7D keek. Troebel beeld. Dat zal wel ja, de hele achterwand van de body zat vol vogelshit. Met tissues die ik in de auto had liggen veegde ik de grootste troep eraf .
Verder ging het, via Boxmaar en Gennep - mooie landschapsfoto's in de natte velden bij Ottersum - richting Cuijk. Ook hier schoot ik foto's. Alles bij elkaar werd het een mooie serie. Omdat ik nou eenmaal graag mensen fotografeer, toon ik uit de hoogwaterreeks een foto waarop een fietster naar het hoge water kijkt.
Thuis had ik nog wat water nodig om voorzichtig de rest van die meeuwenshit van de 7D te sponsen. De camera is weer schoon en heeft geen schade. Meeuwen kunnen mij de zin om te fotograferen niet ontnemen. Volgende keer schiet ik er een paar.

Shit!

Afgebrand

Aan het begin van een nieuw jaar wensen we elkaar veel geluk, de allerbeste wensen of – oudere katholieken onder elkaar – een zalig nieuwjaar. Ik sluit me daar graag bij aan, al is de foto waarmee ik het nieuwe jaar open er geen om vrolijk van te worden. Het is een erfenis van het oude jaar.
In Helmond brandde op donderdagavond 29 december theater 't Speelhuis af. Ik besteedde op mijn weblog al eerder aandacht aan dit bijzondere gebouw. Dat was bij een foto waarin ik de relatie met de naastgelegen nieuwe bibliotheek liet zien. De architectuur van de bieb was afgestemd op de vormen van 't Speelhuis. Toch was ik niet blij met dat nieuwe gebouw, want het onttrok 't Speelhuis voor een groot deel aan het zicht.
Vandaag stond ik bovenop het dak van de bibliotheek om de resten van 't Speelhuis te fotograferen. Sinds donderdagavond zijn er hele reeksen foto's van het kunstzinnig vormgegeven theater geschoten. Eerst in een vlammenzee, later als zwartgeblakerd geraamte. De ruïne van het geesteskind van architect Piet Blom uit de jaren zeventig zal worden gesloopt. 't Speelhuis is reddeloos verloren.
De foto die ik er vandaag van maakte is net even anders, dan de foto's die tot nu toe in omloop waren. Ik fotografeerde een brandweerman die van binnenuit de schade vastlegde. Van de bijzondere vormen van 't Speelhuis zie je weinig op mijn foto. Ik herinner me het gebouw liever in zijn oorspronkelijke staat.

Toch maar de beste wensen.