Modellenfotografie

Met onze fotoclub hadden we deze week een avondje modellenfotografie. De meeste leden werkten met lamplicht in softboxen en plaatsten de modellen voor neutrale achtergronddoeken. We gebruikten de studio van clublid Frank. Hij is een begenadigd modellenfotograaf en heeft op de boerderijzolder van zijn broer een grote ruimte als studio ingericht.
Zelf had ik mijn eigen flitsers en flitsparaplu meegebracht, die ik gebruik voor modellenfotografie op locatie. Ik koos als decor de oude muur van de boerderijzolder waar de cement tussen de ruwe stenen niet was gevoegd. Een lekkere structuur, mooie kleurtonen en model Dorien kwam er met haar gitzwarte haren prachtig voor uit. Ik schoot vooral staande opnamen van Dorien, en die lenen zich niet zo goed om ze op dit weblog te tonen. Ik vind dat je op computerschermen het beste naar liggende foto's kunt kijken.
Toch maakte ik een naar mijn smaak mooie liggende portretfoto. Zoals zo vaak is het weer een niet geënsceneerde opname die ik het mooiste vind. Deze keer niet van de dames en de kinderen die we opgetrommeld hadden om model te staan, maar van modelfotograaf Frank. Hij kijkt toe hoe de fotoshoot in zijn studio verloopt. En ik zag hoe hij keek.
Zie ook de website van Frank: http://frankbrouwers.nl/modellen2.html

Ik zag hoe hij keek.

Ardenner herfst

Het is niet vanwege de creatieve of artistieke waarde, dat ik de foto hieronder op dit blog toon. Het is meer omdat ik U deelgenoot wil maken van twee interessante stappen in mijn fotohobby.
Van stap één maakte in mijn vorige bericht al gewag. Ik had online bij de Hema een fotoboek besteld, dat ik had samengesteld uit veertig zelfgemaakte foto's. Ik had een serie herfstfoto's bij elkaar geschoten tijdens mijn vakantie in de Ardennen. Het boek draagt dan ook de titel 'Ardenner herfst' en het ziet er erg fraai uit, al zeg ik het zelf.
Ik stel hoge eisen aan de afdrukkwaliteit van mijn foto's. Meestal print ik ze zelf op A3+ formaat op mijn Epson Stylus Photo R2400. Die fotoprinter levert prima werk. Als je foto's opstuurt naar een onlineservice heb je nooit de volledige controle over de afdrukkwaliteit. Maar de Hema heeft keurig werk afgeleverd. Ik durf met dit boek voor de dag te komen.
Stap twee in mijn fotohobby is dat ik een nieuwe camera heb aangeschaft. Naast mijn trouwe en nog altijd eerstekeus Canon 5D heb ik de nieuwe Canon PowerShot G10 aangeschaft. Dat is een compactcamera die gewoon in de jaszak mee kan door weer en wind. Het kleine ding levert meer pixels dan mijn paradepaardje de spiegelreflex EOS 5D. Bovendien is er erg veel handmatig in te stellen en dat is niet erg gebruikelijk bij zo'n kleine compact. De kwaliteit is bij lage ISO-waarden goed en de scherpte valt me ook niet tegen. De kleine sensor van de compact moet het toch maar allemaal leveren. Bij hogere ISO-waarden levert het ding bagger, maar ik las in één van de eerste previews die ik vond op internet: 'degene die deze camera niet koopt vanwege de ruis in de hoge ISO-waarden kan veel mooie foto's niet maken, domweg omdat hij dan onderweg helemaal geen camera bij zich heeft'. Helemaal mee eens. Want de EOS 5D heb ik vaak, maar lang niet altijd bij de hand. Deze foto heb ik gewoon thuis aan mijn bureau gemaakt met de nieuwe aanwinst G10.
Zie ook: Ardenner herfst

Een nieuw boek en nieuwe camera.

Bril

We vierden een weekje herfstvakantie in de Ardennen. Ik heb er prachtige natuurfoto's gemaakt van groene, gele, rode en bruine bladerpracht. Mooie tegenlichtopnames ook, bij de laagstaande najaarszon. Het is zo'n mooie serie geworden dat ik er een fotoboek van heb samengesteld. Het is online besteld en nu moet ik een paar dagen geduld hebben tot het geleverd wordt.
Ondanks die mooie herfstfoto's vind ik een andere foto meer de moeite waard om hier te laten zien. Ik vulde een goed deel van de avonden – naast restaurantbezoekjes – met lezen in fotoboeken- en tijdschriften. Van de Photokina in Keulen, die ik drie weken geleden bezocht, had ik wat bladen meegebracht. Om even een kop koffie te halen legde ik mijn lectuur opzij en parkeerde mijn leesbril erop.
Het was niet vooraf bedacht, maar de bril lag precies zo dat de ogen van het fotomodel op de cover van het blad Fine Art Printer me door mijn eigen brillenglazen aankeken. Het was toen nog maar een kwestie van een beetje rechtleggen en in het daglicht schuiven dat binnenviel door een tuinraam. Camera erbij en een klein diafragma kiezen voor de scherptediepte. Knip. Klaar. Een kwestie van zien, zeg ik dan. Ook zonder bril op mijn neus.

Gezien zonder bril.

Zonneharpen

Na een werkweekend mocht ik op twee werkdagen even uitrusten van de baas. Ontspannen doe ik het beste als ik met mijn fotocamera op pad ben. Zo'n camera heeft niet voor niks een ontspanknop, zullen we maar denken.
Vanmorgen reed ik al vroeg de Peel in op zoek naar sfeerplaatjes. Dankzij nevelresten en een herfstzonnetje lagen de mooie fotomotieven voor het oprapen. Als ik al iets moest zoeken, dan waren het vooral plekjes om mijn auto buiten het beeld van al dat moois te parkeren. Al kun je mét auto's in beeld ook mooie foto's maken, merkte ik op de Middenpeelweg ter hoogte van De Rips.
Onder de bomen die aan weerszijden de weg flankeren, vormden onafgebroken rijen zonneharpen voor een tunnel van lichtnevels. Het was een prachtig gezicht. Ik hoefde niet eens de bossen in te lopen om van dit prachtige natuurverschijnsel te genieten.
Ik heb mijn auto gestald op een parkeerplaatsje in de bosrand, waar uitgestippelde boswandelingen vertrekken. Vandaaruit ben ik over het fietspad langs de Middenpeelweg met camera en statief een heel eind teruggelopen in de richting waar ik vandaan kwam. Kijkend in die richting was er geen zonneharp te zien, maar omkijkend in het tegenlicht van de zon stonden ze overal. Prachtig.
Veel automobilisten moeten gedacht hebben dat ik met camera en statief hun snelheid controleerde. Ze minderden althans zichtbaar vaart. Misschien hebben al die haastige lui toen ook gezien dat er een mooi licht over de weg stond. Rustgevend bij al die verkeersdrukte. En als zij er geen oog voor hadden, dan was er in elk geval nog één andere wandelaar die net als ik liep te genieten.

Rustgevend en haastig.

Filmopname

De Stichting Helmond Film stimuleert amateurfilmers om films te maken, die voor een heus publiek vertoond kunnen worden. Idee voor een leuke speelfilm? De benodigde apparatuur is via de stichting te verkrijgen; de rest zelf doen. Jeffrey de Wit nam de handschoen op, schreef een script en verzamelde enkele enthousiaste jongelui om zich heen, die voor en achter de camera de film tot stand gingen brengen.
Vanmiddag waren ze te gast in ons kantoor in Helmond. Want enkele opnames moesten 'op locatie' gemaakt worden. In hun geestdrift schroomden ze niet om met een goed verhaal door te dringen tot plekken als het Elkerliek ziekenhuis en zoals gezegd ook ons kantoor. Ik moest werken, dus ik zat eerste rang tijdens de opnames waarin meer gevloekt en getierd werd dan wij op de werkvloer ooit voor mogelijk zouden houden. Maar ja, een workaholic als Alex die ruzie maakt met zijn vrouw én zijn baas, die moet zijn stem wel schor schreeuwen om in het harde leven van een filmscript overeind te blijven.
Hoewel er een uitgeschreven script lag, werd er veel geïmproviseerd. Dat er hier en daar wat overgeacteerd werd, en dat er tijdens de montage misschien enkele shots ontbreken voor een vloeiende verhaallijn, ach dat mag de pret van de amateurs niet drukken. Op 29 oktober gaat de film in het Filmhuis in Helmond in première. Ik had mijn fotocamera meegenomen waarmee ik alvast even mee keek over de schouder van de filmcameraman.

Fotocamera kijkt mee met filmcamera.

Mechelen

We maakten gisteren een daguitstapje met de heemkundekring naar Mechelen. Het was mooi weer, het was gezellig en het was leerzaam. Want de gidsen brachten ons op plekken waar toeristen doorgaans niet kunnen komen. Mechelen is een interessante historische Belgische stad, die slechts op het nippertje nooit de hoofdstad is geworden, zo heb ik begrepen. Verder bevatten de schilderijen in het Zotte Kunstkabinet een heleboel dubbelzinnige symboliek, waarover gidsen smakelijk en onsmakelijk kunnen vertellen. De Mechelse koekoek smaakt heerlijk en is evenmin een koekoek als een Mechelse herder een herder is. Het is gewoon kip.
Verder heb ik van alle wetenswaardigheden die de gidsen te vertellen hadden, weinig opgestoken. Want ik had mijn fotocamera meegenomen. Mechelen heeft niet alleen veel wetenswaardigheden, maar ook bezienswaardigheden. En zo heb ik vooral door de camerazoeker naar dit stadje gekeken. Ik heb het hier al vaker uitgelegd: als ik fotografeer vergeet ik alles om me heen. Zelfs dat de excursie van de fotoclub vorige week was en dat dit de excursie van de heemkundekring was. Het leverde me wel een reeks fraaie plaatjes op, waarvan ik er binnen de discipline van dit blog maar eentje kan tonen.
We maakten een rondvaart over De Beh... Binnendinges...; een kanaaltje waarvan ik de naam alweer vergeten ben, omdat ik foto's maakte. Zoals deze.

Een kanaaltje waarvan ik de naam vergeten ben.

Martien Coppens

Op de dag dat in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam een overzichtstentoonstelling werd geopend van werken van Martien Coppens (1908-1986) was ik in Oirschot. In de Sint Pieterskerk in dit dorp fotografeerde de in Lieshout geboren Coppens ooit de eiken koorbanken, die later in 1944 bij een bombardement verloren zijn gegaan. Wie nog wil zien hoe de banken er uit zagen, is aangewezen op het boek 'De Koorbanken van Oirschot', één van de vele tientallen fotoboeken die Coppens heeft gepubliceerd.
De eerste excursie van onze Foto Expressie Groep Gemert in het nieuwe clubseizoen voerde ons naar Oirschot. Als bewonderaar van Martien Coppens kon ik het niet laten om even de kerk binnen te glippen, toen om tien uur de deuren van het voorportaal open gingen. Het interieur van de kerk was alleen te aanschouwen door gesloten glazen deuren. Maar dat deerde me niet. De koorbanken waren er toch niet meer. Bovendien wilde ik het werk van Coppens niet over doen. Wel had ik me voorgenomen om vandaag foto's te maken die geïnspireerd waren op zijn werk.
In het voorportaal stonden heiligenbeelden. Ze waren uit steen gehouwen en sommige waren aangetast door het weer en de tand des tijds. Ze deden me denken aan de beelden op de Sint Jan van Den Bosch, die Coppens ook fotografeerde. In de Oirschotse kerk waar Martien Coppens de eiken koorbanken fotografeerde, ging ik fotografisch de strijd aan met stenen beelden zoals Coppens die in Den Bosch vereeuwigde. Geen plagiaat, geen imitatie, maar inspiratie dus. Op mijn digitale Canon EOS 5D zocht ik naar instellingen waarmee ik het dichtst de donkere tonen kon benaderen, die Coppens in dit soort werk zo vaak wist te treffen.
Naast een aantal geslaagde foto's die ik in het dorp maakte, bevalt deze foto me nog het best. Het is een onderdeel van een beeld van Sint Vincentius, patroonheilige van onder anderen de weeskinderen. Vincentius zelf en een kind op zijn arm staan niet op de foto. Wel zijn hand op de schouder van een meisje dat voor hem staat.

Niet geïmiteerd, wel geïnspireerd.

Nevelsluiers

De zondagochtenden in ons Belgische buitenhuis starten we meestal kalm. Niet al te vroeg uit de veren, de tijd nemen voor een ontbijtje, wat luieren of wat lezen. Dat alles, of liever dat weinige, doen we bij mooi weer op het terras en bij slecht weer lekker knus binnen met een panoramisch uitzicht over de heuvels tussen Durbuy en Hotton.
Vanmorgen was de meeste nevel al vroeg opgelost en de lucht strak blauw, maar hingen er nog enkele mistbanken boven het dal van de Ourthe. Ik heb op de luie zondagochtenden al veel kansen voorbij laten gaan om er met mijn fototoestel op uit te trekken. Vanaf ons terras heb ik die mistbanken al vaak gefotografeerd, maar nog nooit nam ik de moeite om dat sprookjesachtige landschap in te trekken. Dat werd dus hoog tijd.
Ik pakte mijn fotospullen bij elkaar en reed naar de Ourthe. Maar daar was het inmiddels opgeklaard. Alleen in bossen en onder solitaire bomen in weilanden hingen nog nevelsluiers. Een prachtig gezicht. Ik was al gauw vergeten dat ik gegaan was voor de mistbanken boven de Ourthe en maakte een reeks foto's van nevelsluiers in bossen en weilanden.
Deze foto maakte ik rond half tien, met mijn 100-400 mm zoom-objectief op een zoomstand van ongeveer 320 mm. In dit geval bleek een telelens meer geschikt dan een voor landschapsfotografie vaak gebruikt groothoekobjectief. De strakke inkadering en de geringe scherptediepte van de tele dragen bij aan de sfeer van een kleine, maar zonnige nevelwereld. Ik deelde dit sfeertje met een trimmer, een paar boeren en enkele kerkgangers. Wat mis je veel als je uitslaapt, lang ontbijt en nog wat luiert.

Wat mis je veel als je uitslaapt.

Everzwijn

Om met een camera wild te vangen in zijn natuurlijke omgeving moet je er in de regel vroeg bij zijn. We hebben tijdens een middagwandeling in de Ardense bossen al eens evenzwijnen gezien. Maar voor ik er toen mijn lens op kon richten waren ze al in het kreupelhout verdwenen. Om wilde dieren te fotograferen moet je niet alleen vroeg opstaan, maar ook enige kennis hebben van hun leefgewoonten. Waar verblijven ze? Waar fourageren ze? Hoe voorkom je dat ze je in de gaten hebben? Zoiets.
Dit weekend had ik geluk. Het was druilerig, regenachtig weer. In de dichte bossen bij het Ardennenstadje La Roche, waar toch al nauwelijks daglicht doordringt, was nu helemaal weinig licht. Ik had mijn EF 100-400 mm zoomobjectief met lichtsterkte van 1:4-5,6 op mijn Canon 5D gestoken. De ISO-waarde stond op 800. Ik heb een vaste hand, dus waagde ik het er op om dit met beeldstabilisator uitgeruste objectief met een sluitertijd van 1/30 seconde te gebruiken. En nu maar hopen dat de beestjes mooi stil zouden blijven staan.
Deze ever nam gelukkig even de tijd om mij te monsteren en stond keurig stil. De opname viel wat donker uit, maar in het door Canon geleverde fotobewerkingsprogramma Digital Photo Professional kon ik het in RAW geschoten plaatje nog twee stoppen opkrikken. De meeste foto's van de everzwijnen bij La Roche kon ik weggooien, omdat de dravende beesten als strepen over mijn sensor veegden. Maar met deze ben ik zeer tevreden.
Laat ik eerlijk met U zijn. Ik ben niet vroeg opgestaan, ik heb geen verstand van wilde zwijnen en hoe ik moet voorkomen dat ze me zien weet ik ook niet, getuige deze foto. Ik heb gewoon viereneenhalve euro betaald om een uurtje door de regen te lopen in het wildparkje van La Roche. Daar lopen de dieren binnen een royale omheining in hun eigen leefomgeving. Om deze foto te maken had ik daarom niet veel kennis van diergewoonten nodig, maar van fotografie des te meer.

Niet-in-het-wild zwijn.

Gezichtsbedrog

Met Photoshop is het een koud kunstje om op een foto dingen te tonen die er in werkelijkheid niet zijn. Kwestie van digitaal knippen en plakken. Maar ook zonder Photoshop kun je beschouwers van een foto op het verkeerde been zetten. Neem nou dit straatje in Durbuy met in het midden van de weg een gootje.
Nou, dat gootje is er niet. In het begin van het straatje staat wel een zuiltje van een halve meter hoog. Ik ben even door de knieën gegaan om het zodanig in beeld te zetten, dat het leek alsof het zuiltje een gootje was. Puur gezichtsbedrog. Ik verdenk er de ontwerper zelfs van, dat hij het bedoeld heeft zoals ik het gefotografeerd heb. Want het perspectief klopt heel aardig. Bijna te toevallig.
In het straatbeeld valt dat effect trouwens niet op. Als je niet oppast zie je het hele zuiltje niet en stoot je je schenen aan het ding midden op straat. De aandacht in het rustieke straatbeeld wordt veel meer opgeëist door de foeilelijke metalen wenteltrap aan het einde van het straatje, die is aangebracht tegen de achterkant van een museumpandje. Die trap is helaas geen gezichtsbedrog maar zit er echt. Je zou dat ding zo weg willen spoelen door een goot, maar ja, die is er niet.

Zuil of goot?