Het was in veel opzichten een drukke maand. Gelukkig vond ik tussen de bedrijven door nog tijd om met mijn camera op pad te gaan. Dat leverde nog een reeks leuke foto's op, waarvan ik er hier maar weer eens eentje drop.We waren in het Belgische stadje Durbuy. Feitelijk is het niet meer dan een pleintje, omzoomd door horeca en een paar kasseienstraatjes met winkeltjes. Hoewel het niet meer is dan een dorpje van een paar honderd inwoners, spreken de inwoners fier van 'het kleinste stadje ter wereld'. Het straatbeeld is er Anton Pieck-achtig en het is waarschijnlijk daarom dat er zoveel toeristen naartoe gaan. In het weekend verpozen er duizenden bezoekers op de terrasjes en in de restaurants. Wij komen er met grote regelmaat, omdat ons weekendhuisje er niet ver vandaan ligt.Omdat het stadje van zichzelf niet veel te bieden heeft, zijn er vrijwel ieder weekend evenementen. We kijken niet eens meer op de activiteitenkalender en gaan er gewoon op goed geluk naartoe. Zo raakten we verzeild op een Triumph Festival. Honderden oude sportautootjes stonden er op een rij. Ik heb veel blik gefotografeerd. Het was een uitdaging om het mooie kasteel van Durbuy daarbij als decor te gebruiken. Maar zoals zo vaak, ben ik achteraf het meest tevreden met een foto die niet in het rijtje past.Ik kreeg een hond in het vizier die zich genesteld had op de achterbank van zo'n Triumph. Wat me direct opviel was de harmonie van het horizontale lijnenspel achter op de auto met de verticale rimpels van de hondenvacht. Een klein detail in een groot autopark waar zoveel te zien was.
Als driejarig manneke zat ik op de kale rug van het paard van onze overbuurman. Mijn kont doet er nou nog zeer van, bij wijze van spreken. Het is de enige ervaring die ik heb met paarden. Toen ik vandaag rondliep bij de menwedstrijden op het hippisch centrum in Deurne, begreep ik dan ook niet zoveel van het spelletje.We waren er gaan kijken, omdat het bedrijf waar mijn vrouw werkt er sponsor was. Mijn vrouw wilde wel eens zien waar het geld van haar werkgever eigenlijk naartoe ging, en ik vroeg me af of het niet beter naar onze bankrekening overgemaakt had kunnen worden bij wijze van extra bonus. Als volslagen leken doolden we rond over het terrein, maar ik had mijn fotocamera bij me en dan vermaak ik me met alles. We stonden steevast bij de verkeerde hindernis te wachten, terwijl verderop het publiek samendromde om weer een vierspan rond een stel palen te zien kronkelen.Als ik dan toch eens op de goede plek stond, was hét moment voorbij voor ik de ontspanknop van de camera had ingedrukt. Een goed sportfotograaf kent zijn sport en kan voorspellen waar de fotogenieke momenten zich gaan aandienen. Nou ben ik geen sportfotograaf en van knolhobbelen, zoals een collega van mijn vrouw dit evenement noemt, heb ik dus al helemaal geen kaas gegeten. Toch kreeg ik na enig observeren in de loop van de middag nog aardig door waar ik op moest letten en dus kwam ik onverwacht met een behoorlijke reeks geslaagde foto's thuis. En dat sponsorgeld van de werkgever van mijn vrouw? De wijze Grieken wisten al dat een mens leeft van brood én spelen.
In deze regenzomer treedt het riviertje de Ourthe in de Belgische Ardennen zo af en toe uit zijn zomerbedding. Voor een landschapsfotograaf dienen zich op zulke momenten mooie plaatjes aan. Op een natte zomeravond gingen we eten in het aanbevelenswaardige restaurant La Passerelle in Grand Han. Deze taverne is gebouwd op de oevers van de Ourthe nabij een brug, waarmee ook meteen de naam van de eetgelegenheid is verklaard.We liepen na het eten nog even de brug op en zagen een kolkende watermassa onder ons door donderjagen. Verderop overstroomde het water de weg, die daar trouwens – getuige de betonplaten in plaats van asfalt – op is berekend. Het was een indrukwekkend schouwspel, maar ik had statief noch camera in de auto liggen. Een zeldzaamheid, maar uitgerekend nu.De volgende ochtend ben ik teruggegaan met camera en statief. Maar het water was al weer bijna in zijn normale loop teruggezakt. De weg was weer droog en wat restte waren enkele plassen op de oevers van het riviertje. Ik maakte toch wat foto's en plotseling lag er een schilderachtig plaatje voor mijn lens.Steentjes vormden het lover van bomen die in een rimpelige waterplas werden weerkaatst. Door de foto ondersteboven te plaatsen ontstaat een surrealistisch landschap dat me de vorige avond niet zou zijn opgevallen. De steentjes lagen toen te diep onder het water en het licht zou ook niet meegeholpen hebben. Voor één keer was ik blij dat ik die avond mijn camera vergeten was.
Soms ben ik blij als mijn camera niet ver weg is. We vierden vakantie in de Ardennen en waren neergestreken in een restaurantje in Durbuy. Mijn fotospullen had ik in de auto laten liggen, maar die stond gelukkig vlakbij, aan de overkant van het pleintje. Want aan een tafeltje naast ons zat een gezinnetje en op een stoel aan hun tafeltje zat een papegaai. Jawel, een papegaai.Nou komen we vaker in deze eetgelegenheid en daarom wisten we eigenlijk wel zeker dat het diertje niet bij het interieur hoorde, ook al voelde de vreemde vogel zich kennelijk zeer op zijn gemak. Bovendien ging het gezinnetje wel erg vertrouwd om met de papegaai. Ik besloot mijn camera te gaan halen om het tafereeltje vast te leggen. En daarmee was het ijs meteen gebroken. De papa van het gezinnetje bood zijn vogel spontaan aan als fotomodel. Het diertje was al veel vaker gefotografeerd vertelde hij. Dat zal wel, als je het overal mee naartoe sjouwt. Het beestje ging bij mijn vrouw op haar schouder zitten, ging op zijn rug in haar handen liggen en nestelde zich braaf op het hoofd van het zoontje. Maar de mooiste foto's zijn toch altijd de spontane, ongekunstelde. Zoals deze, waar de vogel als een heuse kroegloper zijn plekje aan de stamtafel in het café lijkt te hebben veroverd.
Onze Foto Expressie Groep Gemert sluit het clubseizoen sinds jaar en dag af met een excursie. Fotograferen en gezelligheid gaan daarbij hand in hand. We reden al eens twee uur heen een twee uur terug naar diep in België om er een uur op een terras te zitten en een half uur te fotograferen. We stonden al eens om vier uur op om drie minuten zonsopgang te kunnen fotograferen in een moerassige Peel. We bleven al eens in onze eigen gemeente om er natuureducatiecentrum De Specht te fotograferen. Maar gistermorgen was onze fotoclub te gast in de Interart Beeldentuin van Astrid en Dick Rakhorst in Heeswijk-Dinther. En daar vonden we wat we op vorige uitstapjes steeds gezocht hebben. Niet te ver rijden, uitdagende fotomotieven en veel gezelligheid. Dat de regen af en toe met bakken uit de hemel viel mocht de pret niet drukken. Want Astrid en Dick hebben ook prachtige beelden in hun Oranjerie waar het droog is en toch mooi diffuus licht. We zagen schitterende beelden, waar we fotografisch mee speelden. We dolden wat en toen het even droog was dronken we buiten op een terrasje koffie.Daar werd ik getroffen door een beeld dat meer glanzend dan schitterend was. Het hoge licht op het hoofd van clublid John bleekte zelfs helemaal uit. Maar ik had het licht gemeten op zijn evenbeeld op de voorgrond en dat staat er wel goedbelicht op. 
Voor ik het in de gaten had, stond ik op Russische bodem. We waren een paar dagen bij vrienden in de noord-Duitse stad Lübeck en ze namen ons mee naar de haven van het nabijgelegen Travemünde aan de Oostzee. Daar vertrekken veel veerboten naar Scandinavië, maar er meren ook bijzondere boten af. Gisteren lag er een reusachtig Russische zeilschip. We mochten er aan boord. Tegen betaling van drie euro, want de Russen hebben ook de commercie ontdekt. Eigenlijk was het nog relatief goedkoop, want de bezoekers van het schip kregen waar voor hun geld. Vooral voor fotografen was het smullen. Veel oud koper, touwwerk waarop prachtig zonlicht viel. En wie brutaal was, kon zelfs de bemanning voor de camera krijgen. Even een vriendelijk knikje, want wat zeg je tegen die lui? Mijn beste Russisch strekt niet verder dan bakboord of stuurboord, want ik heb ooit gehoord dat tsaar Peter de Grote die Nederlandse scheepvaartwoorden aan het Russisch heeft toegevoegd. Maar de stoere Russische zeebinken lieten me rustig mijn gang gaan en dat leverde onder meer dit sfeervolle plaatje op met een paar markante koppen.
Met Pinksteren doet onze fotoclub weer mee aan de jaarlijkse Open Atelierroute in ons dorp. Het publiek kan dan tijdens een dorpswandeling of fietstochtje een bezoek brengen aan een aantal kunstenaars in ons dorp. Naast professionele kunstenaars doen ook de amateurs van het Gemerts Atelier mee. En sinds enkele jaren ook onze Foto Expressie Groep Gemert.We proberen er iets meer van te maken dan het tonen van zo maar wat foto's. Dat doen we door er elk jaar een thema op te plakken. De eerste keer, drie jaar geleden, was dat 'Tegenstellingen' waarbij elk clublid twee foto's toonde die een tegenstelling met elkaar uitdrukten. Vorig jaar was het onderwerp 'Het gemaakte landschap' waarbij nou eens niet de nadruk lag op het onechte natuurschoon van ons land, maar op wat mensenhanden van het landschap gemaakt hebben. Dit jaar hebben we gekozen voor 'Kinderspel'. Dat kun je letterlijk nemen: spelende kinderen. Of figuurlijk: iets is zo eenvoudig dat een kind het spelenderwijs kan doen.Ik heb een foto gekozen waarin het thema met een beetje goede wil drie keer te herkennen is. De achtergrond is in Photoshop wat speels bewerkt. Maar het hoofdonderwerp blijft kinderspel. Eerst letterlijk: een spelend kind op het beeld van een hoofd. Dan figuurlijk: het is kinderlijk eenvoudig om op het beeld te klimmen, want het heeft geen romp en geen benen, zodat het hoofd laag bij de grond is. En ten derde: zie ik het goed? Speelt dat beeld met een autootje? Typisch kinderspel!
Ik heb nóg een hobby: de wielersport. Ik volg het wielrennen al meer dan veertig jaar en dat is langer dan ik fotografeer. Vandaag kwamen beide hobby's samen langs het parcours van de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Daar zag ik Michael Boogerd voorbij komen in zijn laatste jaar als profwielrenner. Ze waren pas 45 kilometer onderweg, maar ik wist al dat Boogerd niet ging winnen. Hij wint immers nooit. Dankzij sportverslaggever Mart Smeets is Boogerd in Nederland een vedette. Want bij gebrek aan beter blijft Smeets hem maar steeds uitspelen als een geweldige wielrenner. In elk buitenland zou Boogerd niet méér zijn dan een waterdrager. Een vedette herken je vooral aan zijn erelijst. Daarop heeft hij zijn overwinningen van aansprekende koersen aaneengeregen. Tijdens een wedstrijd weet een vedette zich te verstoppen. Je ziet hem pas op de eindstreep en wel als eerste. Di Luca, de Italiaan die vandaag won, staat op geen enkele foto die ik onderweg maakte. Hij was ook geen moment opvallend in beeld tijdens de finishreportage op televisie. Pas in de laatste kilometers was hij er, en met overtuiging.Boogerd kon zich nooit verstoppen in het peleton. Ook vandaag viel hij in zijn Nederlandse rood-wit-blauwe kampioenstrui weer veel te veel op. Al veertig kilometer voor de streep reed hij in de eerste linie. En na 45 kilometer, toen ik deze foto maakte, sprong hij er midden in de groep zelfs uit. Een groot kampioen wint zelden de opvallende kampioenstrui van zijn land. Die is slimmer en zegeviert alleen in wedstrijden die er toe doen.
Als we een vrij weekend hebben gaan we graag naar ons tweede huisje in De Ardennen. Met z'n tweetjes, of met vrienden zoals in het afgelopen weekend. Hoewel het mooi weer was konden we nog niet zwemmen, want ons zwembad is nog niet in gereedheid gebracht voor de zomer. Dus zochten we ander vertier. Niet ver van ons vakantiehuis ligt La ferme de la Bourgade; een recreatieboerderij waar Nederlandse Suzanne met haar Waalse man de scepter zwaait. Daar kun je boerengolf spelen. Leuk spelletje dat we met gasten graag gaan spelen. Suzanne probeert ons telkens de spelregels bij te brengen, maar het is veel leuker om die onderweg zelf te maken. Zo tellen wij het aantal slagen tot een hole bijvoorbeeld in tienden. Dan lijkt de reeks slagen aan het einde van het spel niet zo hoog.Het boerengolfterrein ligt in een prachtige heuvelachtige omgeving van weilanden, houtwallen, bossen en kronkelende beekjes. Zo af en toe moet je de gekste capriolen uithalen om een bal uit het water te vissen. Meestal meppen we een kluit gras weg en rolt de bal twee slagen om. Soms raken we hem goed en suist de bal door de lucht om vervolgens in een sloot te rollen of in het hoge gras achter een heuvel uit het zicht te verdwijnen. Veel lol, gezonde lichaamsbeweging en de volgende dag spierpijn in een ongeoefend lijf.
Ga eens naar Zaltbommel, zei een kennis die mijn klaagzang over Ravenstein had gelezen. Nou, vooruit dan maar. Vanmiddag waren we in Zaltbommel, waar je in de verleiding komt om een torenspits op de kerktoren te photoshoppen. Toegegeven, mooi stadje. Het beviel me er beter dan in Ravenstein, waar ik het historisch straatbeeld nogal nep vond. We hebben er een leuke stadswandeling gemaakt en ondanks de terreur van Sonja Bakker in een gezellige uitspanning koffie-met-iets-erbij genomen. Ik heb een bulk fraaie foto's gemaakt. Oude kerk, nostalgische doorkijkjes, aardige details. Maar tussen die overvloed aan oudheid trof ik iets waardoor alles precies op zijn plaats viel.In een zijstraatje schuin achter de gereformeerde kerk-zonder-torenspits stond een oude Jaguar. Dankzij het kenteken kon ik achterhalen dat de auto uit 1967 stamt; veertig jaar oud dus. En het decor waarin de auto stond, paste perfect bij de leeftijd van de wagen. Ik heb er een tikkeltje aan gephotoshopt, moet ik eerlijk bekennen. Rechts stonden met witte strepen parkeervakken op de straatrand gekalkt en achter de wagen stond een iets te moderne lantaarnpaal. Ook heb ik het contrast van de foto iets verzacht, zodat de slagschaduw minder hard is. Maar verder kunnen tegen dit nostalgisch plaatje uit de jaren zestig geen honderd eeuwenoude gebouwen op.
