La Doyenne

La Doyenne noemen de Walen hun koers der koersen met diep ontzag. La Doyenne. Dat staat voor het oudste lid van een gilde, in het Vlaams fraai ouderdomsdeken genoemd. Luik-Bastenaken-Luik heet de oude dame die in 1892 voor het eerst van zich deed spreken. We gaan er elk jaar even kijken, als de renners niet ver van ons weekendhuis in de Ardennen voorbij komen.
Vorig jaar plaatste ik hier al een foto van een peloton waarin Michael Boogerd prominent aanwezig was. Dit jaar was hij er niet meer bij en de Nederlanders die wel meereden hielden zich op de plek waar wij stonden goed schuil in de grote groep. Helaas deden ze dat op de meet ook nog, maar met een Thomas Dekker en een Robert Gesink heeft Nederland in elk geval twee talenten in huis waar in de nabije toekomst veel van verwacht mag worden.
Wij bekeken La Doyenne op een plek waar de renners amper vijftig kilometer onderweg waren. Een kleine groep vroege vluchters had elf minuten voorsprong genomen en de grote groep kwam op haar gemakkie voorbij. Het had veel weg van een gezellig keuvelend theekransje op wielen. Maar ik kwam ook niet voor een wedstrijd. Ik kwam voor een foto van de oudste dame aller klassiekers. Ik ving de groep in een 17 mm objectief op een laag standpunt aan de rand van de weg. Om de langgerektheid van het veld te versterken versneed ik de foto tot een eveneens langgerekte plaat. Weinig foto dus dit keer, maar wel laaaaaaang.

Langgerekt veld.

Oerknal

Als ik door de mooie natuur van de Ardennen wandel, wat nog al eens voorkomt, dan wil ik wel eens mijmeren over het ontstaan van al dat fraais. Had God of Allah of Shiva of Wodan hier de hand in? Of was het een meer wetenschappelijk te verklaren oerknal waarmee het ooit begon? We weten het niet en mogen er van denken wat we willen. Mooi toch!
Ik stopte op een paradijselijk plekje - paradijselijk, voor hen die geloven dat God er de hand in had - en wilde een foto maken van een groepje bomen bij een snelstromend beekje. Een gewone foto zou hier echter geen recht doen aan hoe ik op dat moment met al mijn overdenkingen naar dat natuur- en landschapsschoon keek. Ik moest er wat aan toevoegen. Een oerknal bijvoorbeeld.
Dat werkt als volgt. Ik zet de camera op statief en kader het mooie stukje natuur in. In dit geval drie stammen van bomen aan de waterkant. Ik kies een wat langere sluitertijd en tegelijkertijd met het indrukken van de ontspanknop zoom ik in. Het effect is dat alle beeldlijnen naar het centrum trekken, waardoor je de indruk wekt dat het beeld uit elkaar spat.
Wetenschappers hebben ongetwijfeld een andere voorstelling van de oerknal. Gelovigen zullen eerder vinden, dat ik hier de Schepping verkracht. Ik vind het gewoon een mooi abstract plaatje met een praatje.

Zou het ooit zo begonnen zijn?

Geknipt

Ik heb een foto geknipt. Pardon, nu hebben we waarschijnlijk een misverstand. Veel mensen zeggen dat ze een foto knippen, als ze fotograferen. Vroeger keek je dan met één oog door een zoekertje en je drukte af. In het digitale tijdperk hou je de camera of mobiele telefoon op korte afstand voor je hoofd en kijk je op het schermpje. Beetje gezellig? Knip. Leuk voor later of om naar je vrienden te sturen die er even niet bij zijn.
Ik heb, zoals ik zei, een foto geknipt. De oorspronkelijke foto is veel groter, maar ik heb er het mes in gezet. Gecropt, om maar eens een engels woord te vernederlandsen. In Photoshop heb ik van de foto die ik vanavond maakte een uitsnede gemaakt. En een forse ook, want het resultaat bevat zo weinig pixels dat ik hem nog wel redelijk op een beeldscherm kan tonen, maar niet veel groter kan afdrukken dan een briefkaart. Terwijl ik mijn foto's veel vaker in hoge resolutie op posterformaat afdruk.
We waren vanavond weer eens gezellig met de hele familie bijeen. De televisie in de woonkamer stond aan, maar die deed eigenlijk slechts dienst als bewegende schemerlamp. André zat voor de televisie. Ik fotografeerde hem met bestaand licht en controleerde op het schermpje achter op mijn camera of het beeld scherp genoeg was. Dat wil nog wel eens tegenvallen bij weinig licht. Terwijl ik inzoomde ontstond een veel spannender beeld, dan de foto die ik eigenlijk gemaakt had. Was André nou opeens óp televisie? Aan niets is te zien dat hij er voor zit.

Op televisie of ervoor?

Twintig punten

Fotowedstrijden zijn voor mij geen uitdaging waar ik dol op ben. Ik leg dingen vast die mij raken. Wat anderen er van vinden, vind ik niet zo belangrijk. Mooi, lelijk, duidelijk, vaag, 14 of 20 punten, dat zijn waarderingen waar ik verder niet veel mee kan. Toch doe ik af en toe mee aan een wedstrijd. Ik zie het dan meer als een examen, waar je kunt toetsen op welk niveau je bezig bent. Dit jaar heeft onze Foto Expressie Groep Gemert deelgenomen aan de BondsFotoWedstrijd van de Bond van Nederlandse Amateur Fotografen Verenigingen, kortweg de Fotobond. Bij de tien ingezonden foto's zat er eentje van mij. Onze club eindigde in een deelnemersveld van 179 fotoclubs op een gedeelde drieëndertigste plaats. Daarmee waren we de beste fotoclub van het district Oost-Brabant en ons clublid Jan Weijers behaalde zelfs een bronzen sticker. Vergelijk dat met een medaille en een ereplaats tijdens een Nederlands kampioenschap in welke sport dan ook. Proficiat Jan.
Aan mijn foto kende de jury twintig punten toe. Dat staat gelijk aan een ruime voldoende op een schoolrapport. Het maximum aantal te behalen punten dat de jury mag weggeven is dertig. Ton Dirven won dit jaar de landelijke wedstrijd en kreeg met de hoogst toegekende score van 27 punten één van de drie gouden stickers. Jan behaalde zijn brons met 23 punten.
Mijn foto heb ik gemaakt in La Brasserie Ardennaise in het Belgische plaatsje Durbuy, waarvan ik hier al eerder foto's publiceerde. Hoewel de foto's zonder titel zijn ingezonden, vond ik het wel leuk om er een naam aan te geven. Deze foto gaf ik de titel 'Eenzaam maar niet alleen'. De man lijkt alleen in de kroeg dromerig voor zich uit te staren, maar de schaduwen op de muur verraden dat hij niet alleen is.

Eenzaam maar niet alleen.

Waterfietsen

In augustus schreef ik hier al eens over de Ourthe in de Belgische Ardennen die soms meer ruimte nodig heeft dan de bedding waarin hij doorgaans zo vredig kabbelt. Ik had toen mijn camera niet bij de hand om het schouwspel van een buiten zijn oevers getreden riviertje in het avondlicht te fotograferen. De volgende ochtend was het uitstapje van het water alweer voorbij.
Dit weekend troffen we het water weer op onze weg. Letterlijk. En nu had ik de camera wel voor het grijpen. De sneeuw van de afgelopen week was gesmolten en dat levert een massa water op. Op het weggetje tussen Grand Han en Somme-Leuze geeft de Ourthe dan geen voorrang aan het verkeer. In IJsland ben ik door menig riviertje gereden, maar dan wel achter het stuur van een vierwielaangedreven wagen die hoog op de wielen stond. Met mijn nog geen jaar oude Volvo heb ik al verschillende krachttoeren uitgehaald. Maar dit wilde hem toch niet aandoen. Zelfs een landbouwtrekker waagde voor onze ogen niet de oversteek en keerde om. Alleen enkele dappere, sportieve mountainbikers transformeerden zich tot waterfietsers. Leve de lol.

Mountainbiken of waterfietsen?

Recreëren

Achter het glas in de auto was het een mooie dag. De zon scheen, het landschap zag er stralend uit en we hadden tijd genoeg. Een stevige wandeling dus, door de Ardense heuvelen. We kozen voor de omgeving van Weris, niet erg ver van ons weekendhuis. Het landschap is daar aangekleed met eeuwenoude menhirs. Het kon niet anders of dit werd een ontspannen middagje recreëren.
We liepen over een lange weg waar geen einde aan leek te komen. Een stevige wind, bij vlagen zelfs stormachtig, stond pal op kop. Dat is waar ook, ik was het bijna vergeten want ik had er dit jaar nog geen last van. Ik heb hooikoorts. Door de wind werden de voorjaarspollen uit de bomen geblazen. Recht in mijn gezicht. De tranen liepen me over de wangen. Alle allergie-remmende middelen lagen thuis en ik liep hier.
Tot overmaat van ramp waren er ook nog anderen aan het recreëren. Die hadden een ander begrip van ontspanning en rust. In de verte knetterde een colonne quads door de velden; stinkende gassen verspreidend en sporen trekkend in het mooie landschap. Door mijn tranen heen heb ik ze gefotografeerd. Kwestie van inkaderen en goed belichten. Scherpstellen kan per autofocus en bij twijfel kan ik tegenwoordig na het wegwissen van de waas in mijn ogen op de display controleren of het een beetje gelukt is. Mooi landschap, toch wel.

Rust en ontspanning in de natuur?

Lange bomen

De snelste weg naar huis was afgesloten wegens werkzaamheden. De tweede keus is onberekenbaar en dus onplezierig, omdat er twee bruggen in liggen waar op de meest ongelegen momenten boten voorrang krijgen. Ik koos vandaag op weg van mijn werk naar huis voor een route die ik zelden rijd. Die voert over smalle landbouwweggetjes door een mooi bosgebiedje en langs fraaie houtwallen en struwelen. Het enige nadeel van deze route vormen de tegenliggers, waarvoor je tussen de bomen weinig ruimte hebt om uit te wijken.
Het weinige verkeer op deze late middag vormden een vrachtauto die in mijn achteruitkijkspiegel steeds verder achterop raakte en twee tegemoetkomende personenauto's die in het voorbijgaan een scherm van modder uit de berm opwierpen. Verder was het genieten geblazen in dit mooie landschap met een lage zon die dreigende regenwolken bescheen. Op de radio zei een stem dat Engeland en België veel schade hadden opgelopen door de storm. Hier had het vandaag slechts een enkele keer geregend. Verder hield het weer zich vooralsnog kalm.
Op mijn weg van werk naar huis stop ik zelden voor een foto. Maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan. Mijn oog viel op de lange schaduwen van bomen in de weilanden. Volgens het spreekwoord vangen hoge bomen veel wind. En bij storm kunnen die omkieperen. De zon is dan heel wat onderschuldiger en moet het niet hebben van hoge bomen, maar van lange schaduwen.

Zijn hier bomen omgewaaid?

Mooie plekjes

Onze fotoclub maakt dit jaar weer een expositie voor de plaatselijke Rabobank. Elk jaar kiezen we in overleg met de bank een thema. Dit keer worden het 'Mooie plekjes' in onze gemeente. Vorige week ging een aantal leden van onze club samen op stap, om in de verschillende kerkdorpen de mooi plekjes te fotograferen. Ik had toen geen tijd, maar gistermiddag had ik een paar uurtjes over om even alleen op stap te gaan. Met camera natuurlijk.
Ik reed en wandelde langs enkele fraaie landschappelijke en architectonische hoogstandjes in ons dorp. Vooral plekjes waarvan de anderen nog geen foto's hadden getoond. Ik fotografeerde een veelbezocht kapelletje, een meanderend beekje en een stukje museumgrond. Mijn tochtje bracht me in de landerijen buiten de bewoonde wereld, waar je een goed uitzicht hebt op de skyline van ons dorp.
Opeens viel mijn oog op de ultieme 'Rabobank Mooie Plek'. Onder een koe doorkijkend zag ik in de verte de contouren van de kerktoren. Nou lijkt me de onderkant van een koe de mooiste plek die je voor de Rabobank kunt vastleggen, ook al is de uier niet in beeld. Daarbij mag de kerktoren van het mooie dorp op de achtergrond best vervagen.
Een boer die me bezig zag, kwam nog even buurten en vertelde me een verhaal bij de uier, dat in zijn familie graag verteld wordt. Hier op deze plek zat in de jaren vijftig een boerin een koe te melken. Een boer uit de buurt kwam eens kijken en vroeg haar: weet je wel wat je daar in je handen hebt? Waarop de boerin antwoordde: "Iets waar jij er geen vier van hebt." En zo leidt een middagje fotograferen tot een gezellige babbel met anekdotes uit de oude doos. Volksvermaak in het open veld, ver van tv en internet.

Wat is hier het mooiste plekje?

Ullingse Bergen

Twee weken geleden beschreef ik hier hoe ik mijn nieuwe 100-400 mm objectief van Canon ging uitproberen op de Ullingse Bergen. Vandaag was het mooi weer voor een bos- en heidewandeling en dus waren we weer in dat gebied. Als we ons vrije weekend niet in België doorbrengen, komen we hier vaker voor een zondagmiddagwandeling. Je kunt er de auto parkeren bij Landhorst en dan in drie kwartier naar paviljoen De Heksenboom slenteren waar we meestal een high tea nemen.
De bewolkte hemel bood weinig fotogenoegen, al heb ik aan de wandeling nog wel een stuk of vijf mooie natuurprenten overgehouden. Dit vind ik de aardigste. In het laatste uurtje daglicht van vandaag leunde deze berk roerloos over het enige watertje dat de Ullingse Bergen te bieden heeft. Ik maakte deze foto met mijn 24-105 mm objectief in de 100 mm stand bij een diafragma van 5.6. Dat valt precies binnen het bereik van mijn nieuwe lens. Verdorie, daarvoor had ik dat dure nieuwe objectief niet aan hoeven te schaffen.

Hiervoor had ik die nieuwe lens niet hoeven te kopen.

Cacaofabriek

De Helmonders spreken nog altijd van de Cacaofabriek, maar dat was het al sinds mensenheugenis niet meer. Het was een bedrijfsverzamelgebouw en enkele kunstenaars hadden er hun ateliers. Tot het van vrijdag 4 tot en met zondag 6 januari afbrandde. Op vrijdagavond was het nog een fik van 'jammer, maar maandag zien we wel verder'. Maar op zaterdagmiddag kwam de brandweer manschappen tekort om de helse vuurzee te bestrijden.
Water zat, met de Zuid-Willemsvaart pal voor de deur. Maar het mocht niet baten. De brandweer had een paar etmalen de handen vol om te redden wat er te redden viel. En dat was uiteindelijk niet veel meer.
Er zijn veel foto's gemaakt van de brand en de ravage die achterbleef. Maar vrijwel altijd stonden de fotografen aan de Kanaaldijk naar de voorgevel te kijken. Je zou daar nog kunnen denken dat het allemaal wel meevalt, want je ziet alleen gesneuvelde ramen en dichtgetimmerde deuren.
Gisteren wandelde ik met mijn fotocamera door Suytkade, een wijk-in-aanbouw waar altijd mooi fotomateriaal bij elkaar te schieten is. In de verte zag ik de achterkant van wat ooit de Cacaofabriek was. Mijn God, wat een rotzooi. Ik klom naar het hoogste punt van Suytkade, trok mijn zoomlens naar 400 mm en maakte uit de hand deze foto. Onder is het beeld mooi grafisch strak, een stevige basis voor de chaos die er bovenuit steekt. Pas nu besef ik wat Helmond is kwijtgeraakt.

Cacao maakten ze er al lang niet meer.