Waterfietsen

In augustus schreef ik hier al eens over de Ourthe in de Belgische Ardennen die soms meer ruimte nodig heeft dan de bedding waarin hij doorgaans zo vredig kabbelt. Ik had toen mijn camera niet bij de hand om het schouwspel van een buiten zijn oevers getreden riviertje in het avondlicht te fotograferen. De volgende ochtend was het uitstapje van het water alweer voorbij.
Dit weekend troffen we het water weer op onze weg. Letterlijk. En nu had ik de camera wel voor het grijpen. De sneeuw van de afgelopen week was gesmolten en dat levert een massa water op. Op het weggetje tussen Grand Han en Somme-Leuze geeft de Ourthe dan geen voorrang aan het verkeer. In IJsland ben ik door menig riviertje gereden, maar dan wel achter het stuur van een vierwielaangedreven wagen die hoog op de wielen stond. Met mijn nog geen jaar oude Volvo heb ik al verschillende krachttoeren uitgehaald. Maar dit wilde hem toch niet aandoen. Zelfs een landbouwtrekker waagde voor onze ogen niet de oversteek en keerde om. Alleen enkele dappere, sportieve mountainbikers transformeerden zich tot waterfietsers. Leve de lol.

Mountainbiken of waterfietsen?

Recreëren

Achter het glas in de auto was het een mooie dag. De zon scheen, het landschap zag er stralend uit en we hadden tijd genoeg. Een stevige wandeling dus, door de Ardense heuvelen. We kozen voor de omgeving van Weris, niet erg ver van ons weekendhuis. Het landschap is daar aangekleed met eeuwenoude menhirs. Het kon niet anders of dit werd een ontspannen middagje recreëren.
We liepen over een lange weg waar geen einde aan leek te komen. Een stevige wind, bij vlagen zelfs stormachtig, stond pal op kop. Dat is waar ook, ik was het bijna vergeten want ik had er dit jaar nog geen last van. Ik heb hooikoorts. Door de wind werden de voorjaarspollen uit de bomen geblazen. Recht in mijn gezicht. De tranen liepen me over de wangen. Alle allergie-remmende middelen lagen thuis en ik liep hier.
Tot overmaat van ramp waren er ook nog anderen aan het recreëren. Die hadden een ander begrip van ontspanning en rust. In de verte knetterde een colonne quads door de velden; stinkende gassen verspreidend en sporen trekkend in het mooie landschap. Door mijn tranen heen heb ik ze gefotografeerd. Kwestie van inkaderen en goed belichten. Scherpstellen kan per autofocus en bij twijfel kan ik tegenwoordig na het wegwissen van de waas in mijn ogen op de display controleren of het een beetje gelukt is. Mooi landschap, toch wel.

Rust en ontspanning in de natuur?

Lange bomen

De snelste weg naar huis was afgesloten wegens werkzaamheden. De tweede keus is onberekenbaar en dus onplezierig, omdat er twee bruggen in liggen waar op de meest ongelegen momenten boten voorrang krijgen. Ik koos vandaag op weg van mijn werk naar huis voor een route die ik zelden rijd. Die voert over smalle landbouwweggetjes door een mooi bosgebiedje en langs fraaie houtwallen en struwelen. Het enige nadeel van deze route vormen de tegenliggers, waarvoor je tussen de bomen weinig ruimte hebt om uit te wijken.
Het weinige verkeer op deze late middag vormden een vrachtauto die in mijn achteruitkijkspiegel steeds verder achterop raakte en twee tegemoetkomende personenauto's die in het voorbijgaan een scherm van modder uit de berm opwierpen. Verder was het genieten geblazen in dit mooie landschap met een lage zon die dreigende regenwolken bescheen. Op de radio zei een stem dat Engeland en België veel schade hadden opgelopen door de storm. Hier had het vandaag slechts een enkele keer geregend. Verder hield het weer zich vooralsnog kalm.
Op mijn weg van werk naar huis stop ik zelden voor een foto. Maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan. Mijn oog viel op de lange schaduwen van bomen in de weilanden. Volgens het spreekwoord vangen hoge bomen veel wind. En bij storm kunnen die omkieperen. De zon is dan heel wat onderschuldiger en moet het niet hebben van hoge bomen, maar van lange schaduwen.

Zijn hier bomen omgewaaid?

Mooie plekjes

Onze fotoclub maakt dit jaar weer een expositie voor de plaatselijke Rabobank. Elk jaar kiezen we in overleg met de bank een thema. Dit keer worden het 'Mooie plekjes' in onze gemeente. Vorige week ging een aantal leden van onze club samen op stap, om in de verschillende kerkdorpen de mooi plekjes te fotograferen. Ik had toen geen tijd, maar gistermiddag had ik een paar uurtjes over om even alleen op stap te gaan. Met camera natuurlijk.
Ik reed en wandelde langs enkele fraaie landschappelijke en architectonische hoogstandjes in ons dorp. Vooral plekjes waarvan de anderen nog geen foto's hadden getoond. Ik fotografeerde een veelbezocht kapelletje, een meanderend beekje en een stukje museumgrond. Mijn tochtje bracht me in de landerijen buiten de bewoonde wereld, waar je een goed uitzicht hebt op de skyline van ons dorp.
Opeens viel mijn oog op de ultieme 'Rabobank Mooie Plek'. Onder een koe doorkijkend zag ik in de verte de contouren van de kerktoren. Nou lijkt me de onderkant van een koe de mooiste plek die je voor de Rabobank kunt vastleggen, ook al is de uier niet in beeld. Daarbij mag de kerktoren van het mooie dorp op de achtergrond best vervagen.
Een boer die me bezig zag, kwam nog even buurten en vertelde me een verhaal bij de uier, dat in zijn familie graag verteld wordt. Hier op deze plek zat in de jaren vijftig een boerin een koe te melken. Een boer uit de buurt kwam eens kijken en vroeg haar: weet je wel wat je daar in je handen hebt? Waarop de boerin antwoordde: "Iets waar jij er geen vier van hebt." En zo leidt een middagje fotograferen tot een gezellige babbel met anekdotes uit de oude doos. Volksvermaak in het open veld, ver van tv en internet.

Wat is hier het mooiste plekje?

Ullingse Bergen

Twee weken geleden beschreef ik hier hoe ik mijn nieuwe 100-400 mm objectief van Canon ging uitproberen op de Ullingse Bergen. Vandaag was het mooi weer voor een bos- en heidewandeling en dus waren we weer in dat gebied. Als we ons vrije weekend niet in België doorbrengen, komen we hier vaker voor een zondagmiddagwandeling. Je kunt er de auto parkeren bij Landhorst en dan in drie kwartier naar paviljoen De Heksenboom slenteren waar we meestal een high tea nemen.
De bewolkte hemel bood weinig fotogenoegen, al heb ik aan de wandeling nog wel een stuk of vijf mooie natuurprenten overgehouden. Dit vind ik de aardigste. In het laatste uurtje daglicht van vandaag leunde deze berk roerloos over het enige watertje dat de Ullingse Bergen te bieden heeft. Ik maakte deze foto met mijn 24-105 mm objectief in de 100 mm stand bij een diafragma van 5.6. Dat valt precies binnen het bereik van mijn nieuwe lens. Verdorie, daarvoor had ik dat dure nieuwe objectief niet aan hoeven te schaffen.

Hiervoor had ik die nieuwe lens niet hoeven te kopen.

Cacaofabriek

De Helmonders spreken nog altijd van de Cacaofabriek, maar dat was het al sinds mensenheugenis niet meer. Het was een bedrijfsverzamelgebouw en enkele kunstenaars hadden er hun ateliers. Tot het van vrijdag 4 tot en met zondag 6 januari afbrandde. Op vrijdagavond was het nog een fik van 'jammer, maar maandag zien we wel verder'. Maar op zaterdagmiddag kwam de brandweer manschappen tekort om de helse vuurzee te bestrijden.
Water zat, met de Zuid-Willemsvaart pal voor de deur. Maar het mocht niet baten. De brandweer had een paar etmalen de handen vol om te redden wat er te redden viel. En dat was uiteindelijk niet veel meer.
Er zijn veel foto's gemaakt van de brand en de ravage die achterbleef. Maar vrijwel altijd stonden de fotografen aan de Kanaaldijk naar de voorgevel te kijken. Je zou daar nog kunnen denken dat het allemaal wel meevalt, want je ziet alleen gesneuvelde ramen en dichtgetimmerde deuren.
Gisteren wandelde ik met mijn fotocamera door Suytkade, een wijk-in-aanbouw waar altijd mooi fotomateriaal bij elkaar te schieten is. In de verte zag ik de achterkant van wat ooit de Cacaofabriek was. Mijn God, wat een rotzooi. Ik klom naar het hoogste punt van Suytkade, trok mijn zoomlens naar 400 mm en maakte uit de hand deze foto. Onder is het beeld mooi grafisch strak, een stevige basis voor de chaos die er bovenuit steekt. Pas nu besef ik wat Helmond is kwijtgeraakt.

Cacao maakten ze er al lang niet meer.

Zeehelden

Michiel de Ruyter van 'In een blauw geruite kiel' en Piet Hein van 'Hij heeft gewonnen de zilvervloot' zijn onze nationale zeehelden. Ik voeg daar als Gemertenaar zelf graag Jan van Amstel aan toe. Hij is hier geboren en na mot met zijn vader over een kreupel paard naar Amsterdam vertrokken. Over zijn Brabantse geschiedenis is weinig bekend, zo heet het. Zelfs dat van dat paard zou later maar verzonnen zijn.
Persoonlijk heb ik niet zoveel met de helden van onze zeevaardersnatie. Daarvoor wonen we hier op de zandgronden te ver van de kust. Maar vandaag was ik toch wel even trots op een stel zeehelden uit ons dorp. Kinderen van een jaar of tien werken in het creativiteitscentrum 'Gemerts Atelier' aan de uitmonstering van een zeekapitein. Ze maakten hoeden die ze als zeeheld fier kunnen dragen. Ze maakten hun eigen zeekaarten. En daarbij konden ze hun fantasie geheel de vrije loop laten. Ze maakten stuk voor stuk een originele zeekapitein van zichzelf.
Aan mij werd gevraagd om ze 'Rembrandt-achtig' op de foto te zetten voor een tentoonstelling die het Gemerts Atelier over een paar maanden gaat houden. Het leek me een mooie uitdaging en het was ook erg leuk om te doen. Twaalf spontane kinderen poseerden vanmiddag voor mijn camera. Ik heb op deze plek helaas maar ruimte voor één. Maar kijk ook eens naar de Zeehelden in Galerie 9 van Paul's Pictures Portfolio.

Zeeheld met hoed en zeekaart.

Wildlife (2)

Bijna een jaar geleden, in februari 2007, startte ik mijn weblog met een foto van twee luierende cheetahs. Ik had ze gefotografeerd in Zoo Parc Overloon. Het was een dierentuinfoto waaraan niet viel af te zien dat het geen echte wildlife-foto was.
Vandaag was ik weer in het Zoo Parc en kennelijk waren de cheetahs tevreden over mijn foto uit de eerste shoot. Ze namen weer royaal de tijd om voor me te poseren en geen houding was te moeilijk. Eentje klom er zelfs op een tak om op de uitkijk te gaan staan.
Nou is dat in een dierentuin niet echt nodig, dus neem ik aan dat ze mijn verhaal over wildlife-nabootsing goed hebben begrepen. In het wild zullen ze zeker ook hoge uitkijkposten opzoeken, maar de kans dat je ze in hun echte leefwereld zo zult betrappen is erg klein. Ze zien je letterlijk en figuurlijk aankomen. Bovendien zijn cheetahs niet gebouwd om in bomen te klimmen. Hun klauwen zijn vooral ontwikkeld om grip te hebben tijdens snelle runs achter hun prooi aan, zo las in literatuur over deze dieren. Een foto als deze zie je dan ook zelden.

Een pose waarop je ze in het wild zelden zult betrappen.

Ruiters

Na een regenachtige ochtend klaarde het gistermiddag mooi op. Het zonnetje bestreek het landschap met een mooi difuus licht. Eindelijk goede omstandigheden én tijd om mijn nieuwe telezoomobjectief ef 100-400 mm van Canon uit te gaan proberen. Ik koos daarvoor de natuur van de Ullingse Bergen waar het weidse landschap wordt gebroken door verdwaalde dennen en berken, waar Schotse Hooglanders ronddolen en waar je in het bos vogels kunt fotograferen.
De lens bevalt me uitstekend, mag ik vaststellen na een wandeling van een paar uur waarop ik vanaf statief en vanuit de hand ruim zeventig plaatjes schoot. Het zijn vooral landschaps- en dierenfoto's waarmee ik flink heb geëxperimenteerd met scherptediepte en tegenlicht. De lens heeft er geen enkele moeite mee.
Waar ikzelf moeite mee had was om de plek te bereiken waar ik foto's wilde gaan maken. Er loopt een asfaltweggetje het bos in naar een parkeerplaatsje. Gisteren was dat weggetje echter geblokkeerd door lieden die met tractoren en grote wagens kaphout uit de bossen aan het halen waren. Geen nood, dacht ik. Ik ken hier de weg en stak een zandpad in waarop ik mijn hindernissen meende te kunnen omzeilen.
Er doemden echter andere hindernissen op: door wagens met grote wielen kapotgereden paden. Na de regen van vanochtend stonden de kuilen vol plassen en hadden de winterbanden van mijn Volvo V50 amper grip in de modder. Nou heb ik enige ervaring met vierwielaangedreven auto's waarmee ik op IJsland door rivieren gestoken ben. Dus door de krachten van de motor goed te doseren en een spoor te zoeken waarmee ik met tenminste één aandrijfwiel greep hield op wat hardere ondergrond ben ik nergens vast komen te zitten. Uiteindelijk leek het me wel veel relaxter om op de rug van een paard door dit gebied te trekken, zoals de dames die ik in het tegenlicht in mijn nieuwe Canonlens ving.

Relaxter dan met de auto.

Gelukkig nieuwjaar

Als we het niet zouden markeren met oliebollen, champagnetoost en vuurwerk, zouden we er weinig van merken. De dag eindigt in de nacht en een nieuwe dag begint. Maar wij tellen onze tijd in uren, in dagen, in weken, in maanden en in jaren. Soms hebben we dan behoefte om even een punt te zetten. Welk moment leent zich daarvoor beter dan de jaarwisseling? Omzien naar wat geweest is, vooruitblikken naar wat we verwachten dat komen gaat. En gewoon, gezellig samen-zijn zonder pretenties.
Traditioneel wisselen wij het jaar in gezelschap van vrienden. We hebben er weer een gezellig feestje van gemaakt. Toen om klokslag middernacht de vuurpijlen de lucht in gingen, hing er een mist die bij tijden in druppels naar beneden viel. Dat gaf de nacht wel een bijzondere sfeer. Alsof het nieuwe jaar wilde zeggen: mijn toekomst is in nevelen gehuld.
We hebben het nieuwe jaar mooi ingeluid. Hoewel ik - ik schreef het hier al eerder - geen fotograaf ben van feesten en officiële momenten, heb ik toch maar even de camera mee naar buiten genomen toen we op straat naar het vuurwerk gingen kijken. Want als ik al een goed voornemen heb, dan is het toch om ook in 2008 weer veel mooie foto's te maken. Gelukkig nieuwjaar.

Champagne en vuurwerk.