Jong geleerd

Mijn muzikale nichtje Helle speelde vanmiddag met haar orkestje De Dweilers uit Erp in Overloon. Daar was het blaaskapellenfestival 'Gein op het Plein'. Wij erheen. Wie mij kent weet dat het me niet om de muziek te doen was. Ik heb daar helemaal niks mee.
In de vierde klas van de lagere school boog de meester zich tijdens het klassikaal zingen naar me toe, luisterde even, en zei: 'Hou jij maar stil!' Een paar jaar geleden nog maar, stapte tijdens carnaval een meisje uit de hossende en wiegende menigte naar me toe en zei: 'Je klapt uit de maat!' Mijn nichtje had zich voor mij dan ook helemaal niet hoeven te verontschuldigen dat ze een bepaald nummer nog niet goed onder de knie had. Ik hoor dat niet.
Dus ik ga niet voor de muziek. Ik ga voor de foto's, want waar mensen samenkomen zijn altijd leuke portretjes, spontane acties of gekke situaties vast te leggen. Ik fotografeerde het vanmiddag allemaal. Leuk snoetje van mijn nichtje, ingekaderd door muziekinstrumenten. En springende muzikanten tussen auto's op straat. Maar het best beviel me toch een foto, waarop ik direct herkende wat ik bij muziek altijd heb gemist: aangeboren talent.
Terwijl een mama met haar dweilorkestje Gèn Gezeiver het publiek vermaakte, sloeg een meisje met een sambabal de maat in het ritme van de muziek. Pal boven een kinderwagen. Die baby krijgt de muziek dus met de 'rammelaar' ingegeven. Jong geleerd, oud gedaan. Dat was voor mij niet weggelegd.

De muziek wordt erin gerammeld.

Deze dus

Nou, deze dus. Dat is mijn antwoord op de vraag welke foto ik eigenlijk had hangen op de expositie van onze fotoclub. Veel mensen bezochten tijdens de pinksterdagen onze tentoonstelling in de wintertuin van het gemeentehuis. Maar heel veel mensen ook niet, zo blijkt uit reacties. Daarom kreeg ik nogal eens de vraag, welke bijdrage ik had geleverd aan de expositie die werd gehouden in het kader van de Open Atelierroute.
Zo'n vraag kun je eigenlijk alleen maar beantwoorden door de foto te laten zien. Want hoe beschrijf je een foto die je hebt gemaakt op het thema 'Muziek' dat onze club voor deze tentoonstelling had gekozen? Muziek kun je horen, maar niet zien. En iets wat je niet kunt zien, kun je niet fotograferen. Toch slaagden veel clubleden er in om meer te maken dan een voor de hand liggende opname van een orkest of een muziekinstrument. Immers, een orkest of een muziekinstrument máken muziek, maar zíjn het nog niet. De meeste fotografen hadden iets toegevoegd dat alles met muziek te maken heeft: emotie. Met sfeervol licht, beweging of kleuren werd op het gevoel van de beschouwer gewerkt. Zoals muziek dat doet bij een luisteraar.
Ik had er voor gekozen om iets wat je niet kunt zien, ook niet te fotograferen. Er is hooguit de suggestie dat er muziek te horen is.

Muziek kun je niet zien.

Pauwen

We zijn zo trots als een pauw, of misschien wel twee pauwen. Onze fotoclub oogstte met de pinksterdagen veel waardering tijdens de jaarlijkse Open Atelierroute in ons dorp. We namen daaraan voor de vierde keer deel. We hadden voor onze expositie net als vorige jaren de beschikking over de wintertuin van het gemeentehuis. We deelden de ruimte dit jaar met beeldend kunstenaar Peter van Asseldonk die zijn beeldjes op zuilen in het groen van de wintertuin had geplaatst. Wij konden rondom de wanden benutten. We kunnen tevreden terugkijken op twee geslaagde expositiedagen.
Onze fotoclub plakt elk jaar een thema op de tentoonstelling van de Open Atelierroute. Dit jaar was dat 'Muziek'. Zo'n thema is de bindende factor die van de fototentoonstelling ook een echte clubtentoonstelling maakt. Alle clubleden kunnen het thema naar eigen inzicht invullen en dat is dit jaar weer met veel creativiteit gedaan. Er deden vijftien van de ruim dertig leden mee. Bij elkaar hadden we er 28 foto's hangen.
Zoals gezegd, over het welslagen zijn we zo trots als een pauw. We weten daarom niet zeker of het twee clubleden waren, die ons vandaag de hele dag gezelschap hebben gehouden. Waarschijnlijker is dat de twee pauwen die al voor openingstijd om twaalf uur voor de deuren van de wintertuin stonden gewoon van het tegenover het gemeentehuis gelegen kasteel komen. Ze hebben ons in elk geval de hele dag gezelschap gehouden. Pas toen om vijf uur de knip op de deur van de wintertuin ging en het alarm weer werd ingeschakeld, verdween het pauwselijk bezoek.
Zie ook: http://www.atelierroutegemert.nl/

Pauwselijk bezoek.

La Doyenne

La Doyenne noemen de Walen hun koers der koersen met diep ontzag. La Doyenne. Dat staat voor het oudste lid van een gilde, in het Vlaams fraai ouderdomsdeken genoemd. Luik-Bastenaken-Luik heet de oude dame die in 1892 voor het eerst van zich deed spreken. We gaan er elk jaar even kijken, als de renners niet ver van ons weekendhuis in de Ardennen voorbij komen.
Vorig jaar plaatste ik hier al een foto van een peloton waarin Michael Boogerd prominent aanwezig was. Dit jaar was hij er niet meer bij en de Nederlanders die wel meereden hielden zich op de plek waar wij stonden goed schuil in de grote groep. Helaas deden ze dat op de meet ook nog, maar met een Thomas Dekker en een Robert Gesink heeft Nederland in elk geval twee talenten in huis waar in de nabije toekomst veel van verwacht mag worden.
Wij bekeken La Doyenne op een plek waar de renners amper vijftig kilometer onderweg waren. Een kleine groep vroege vluchters had elf minuten voorsprong genomen en de grote groep kwam op haar gemakkie voorbij. Het had veel weg van een gezellig keuvelend theekransje op wielen. Maar ik kwam ook niet voor een wedstrijd. Ik kwam voor een foto van de oudste dame aller klassiekers. Ik ving de groep in een 17 mm objectief op een laag standpunt aan de rand van de weg. Om de langgerektheid van het veld te versterken versneed ik de foto tot een eveneens langgerekte plaat. Weinig foto dus dit keer, maar wel laaaaaaang.

Langgerekt veld.

Oerknal

Als ik door de mooie natuur van de Ardennen wandel, wat nog al eens voorkomt, dan wil ik wel eens mijmeren over het ontstaan van al dat fraais. Had God of Allah of Shiva of Wodan hier de hand in? Of was het een meer wetenschappelijk te verklaren oerknal waarmee het ooit begon? We weten het niet en mogen er van denken wat we willen. Mooi toch!
Ik stopte op een paradijselijk plekje - paradijselijk, voor hen die geloven dat God er de hand in had - en wilde een foto maken van een groepje bomen bij een snelstromend beekje. Een gewone foto zou hier echter geen recht doen aan hoe ik op dat moment met al mijn overdenkingen naar dat natuur- en landschapsschoon keek. Ik moest er wat aan toevoegen. Een oerknal bijvoorbeeld.
Dat werkt als volgt. Ik zet de camera op statief en kader het mooie stukje natuur in. In dit geval drie stammen van bomen aan de waterkant. Ik kies een wat langere sluitertijd en tegelijkertijd met het indrukken van de ontspanknop zoom ik in. Het effect is dat alle beeldlijnen naar het centrum trekken, waardoor je de indruk wekt dat het beeld uit elkaar spat.
Wetenschappers hebben ongetwijfeld een andere voorstelling van de oerknal. Gelovigen zullen eerder vinden, dat ik hier de Schepping verkracht. Ik vind het gewoon een mooi abstract plaatje met een praatje.

Zou het ooit zo begonnen zijn?

Geknipt

Ik heb een foto geknipt. Pardon, nu hebben we waarschijnlijk een misverstand. Veel mensen zeggen dat ze een foto knippen, als ze fotograferen. Vroeger keek je dan met één oog door een zoekertje en je drukte af. In het digitale tijdperk hou je de camera of mobiele telefoon op korte afstand voor je hoofd en kijk je op het schermpje. Beetje gezellig? Knip. Leuk voor later of om naar je vrienden te sturen die er even niet bij zijn.
Ik heb, zoals ik zei, een foto geknipt. De oorspronkelijke foto is veel groter, maar ik heb er het mes in gezet. Gecropt, om maar eens een engels woord te vernederlandsen. In Photoshop heb ik van de foto die ik vanavond maakte een uitsnede gemaakt. En een forse ook, want het resultaat bevat zo weinig pixels dat ik hem nog wel redelijk op een beeldscherm kan tonen, maar niet veel groter kan afdrukken dan een briefkaart. Terwijl ik mijn foto's veel vaker in hoge resolutie op posterformaat afdruk.
We waren vanavond weer eens gezellig met de hele familie bijeen. De televisie in de woonkamer stond aan, maar die deed eigenlijk slechts dienst als bewegende schemerlamp. André zat voor de televisie. Ik fotografeerde hem met bestaand licht en controleerde op het schermpje achter op mijn camera of het beeld scherp genoeg was. Dat wil nog wel eens tegenvallen bij weinig licht. Terwijl ik inzoomde ontstond een veel spannender beeld, dan de foto die ik eigenlijk gemaakt had. Was André nou opeens óp televisie? Aan niets is te zien dat hij er voor zit.

Op televisie of ervoor?

Twintig punten

Fotowedstrijden zijn voor mij geen uitdaging waar ik dol op ben. Ik leg dingen vast die mij raken. Wat anderen er van vinden, vind ik niet zo belangrijk. Mooi, lelijk, duidelijk, vaag, 14 of 20 punten, dat zijn waarderingen waar ik verder niet veel mee kan. Toch doe ik af en toe mee aan een wedstrijd. Ik zie het dan meer als een examen, waar je kunt toetsen op welk niveau je bezig bent. Dit jaar heeft onze Foto Expressie Groep Gemert deelgenomen aan de BondsFotoWedstrijd van de Bond van Nederlandse Amateur Fotografen Verenigingen, kortweg de Fotobond. Bij de tien ingezonden foto's zat er eentje van mij. Onze club eindigde in een deelnemersveld van 179 fotoclubs op een gedeelde drieëndertigste plaats. Daarmee waren we de beste fotoclub van het district Oost-Brabant en ons clublid Jan Weijers behaalde zelfs een bronzen sticker. Vergelijk dat met een medaille en een ereplaats tijdens een Nederlands kampioenschap in welke sport dan ook. Proficiat Jan.
Aan mijn foto kende de jury twintig punten toe. Dat staat gelijk aan een ruime voldoende op een schoolrapport. Het maximum aantal te behalen punten dat de jury mag weggeven is dertig. Ton Dirven won dit jaar de landelijke wedstrijd en kreeg met de hoogst toegekende score van 27 punten één van de drie gouden stickers. Jan behaalde zijn brons met 23 punten.
Mijn foto heb ik gemaakt in La Brasserie Ardennaise in het Belgische plaatsje Durbuy, waarvan ik hier al eerder foto's publiceerde. Hoewel de foto's zonder titel zijn ingezonden, vond ik het wel leuk om er een naam aan te geven. Deze foto gaf ik de titel 'Eenzaam maar niet alleen'. De man lijkt alleen in de kroeg dromerig voor zich uit te staren, maar de schaduwen op de muur verraden dat hij niet alleen is.

Eenzaam maar niet alleen.

Waterfietsen

In augustus schreef ik hier al eens over de Ourthe in de Belgische Ardennen die soms meer ruimte nodig heeft dan de bedding waarin hij doorgaans zo vredig kabbelt. Ik had toen mijn camera niet bij de hand om het schouwspel van een buiten zijn oevers getreden riviertje in het avondlicht te fotograferen. De volgende ochtend was het uitstapje van het water alweer voorbij.
Dit weekend troffen we het water weer op onze weg. Letterlijk. En nu had ik de camera wel voor het grijpen. De sneeuw van de afgelopen week was gesmolten en dat levert een massa water op. Op het weggetje tussen Grand Han en Somme-Leuze geeft de Ourthe dan geen voorrang aan het verkeer. In IJsland ben ik door menig riviertje gereden, maar dan wel achter het stuur van een vierwielaangedreven wagen die hoog op de wielen stond. Met mijn nog geen jaar oude Volvo heb ik al verschillende krachttoeren uitgehaald. Maar dit wilde hem toch niet aandoen. Zelfs een landbouwtrekker waagde voor onze ogen niet de oversteek en keerde om. Alleen enkele dappere, sportieve mountainbikers transformeerden zich tot waterfietsers. Leve de lol.

Mountainbiken of waterfietsen?

Recreëren

Achter het glas in de auto was het een mooie dag. De zon scheen, het landschap zag er stralend uit en we hadden tijd genoeg. Een stevige wandeling dus, door de Ardense heuvelen. We kozen voor de omgeving van Weris, niet erg ver van ons weekendhuis. Het landschap is daar aangekleed met eeuwenoude menhirs. Het kon niet anders of dit werd een ontspannen middagje recreëren.
We liepen over een lange weg waar geen einde aan leek te komen. Een stevige wind, bij vlagen zelfs stormachtig, stond pal op kop. Dat is waar ook, ik was het bijna vergeten want ik had er dit jaar nog geen last van. Ik heb hooikoorts. Door de wind werden de voorjaarspollen uit de bomen geblazen. Recht in mijn gezicht. De tranen liepen me over de wangen. Alle allergie-remmende middelen lagen thuis en ik liep hier.
Tot overmaat van ramp waren er ook nog anderen aan het recreëren. Die hadden een ander begrip van ontspanning en rust. In de verte knetterde een colonne quads door de velden; stinkende gassen verspreidend en sporen trekkend in het mooie landschap. Door mijn tranen heen heb ik ze gefotografeerd. Kwestie van inkaderen en goed belichten. Scherpstellen kan per autofocus en bij twijfel kan ik tegenwoordig na het wegwissen van de waas in mijn ogen op de display controleren of het een beetje gelukt is. Mooi landschap, toch wel.

Rust en ontspanning in de natuur?

Lange bomen

De snelste weg naar huis was afgesloten wegens werkzaamheden. De tweede keus is onberekenbaar en dus onplezierig, omdat er twee bruggen in liggen waar op de meest ongelegen momenten boten voorrang krijgen. Ik koos vandaag op weg van mijn werk naar huis voor een route die ik zelden rijd. Die voert over smalle landbouwweggetjes door een mooi bosgebiedje en langs fraaie houtwallen en struwelen. Het enige nadeel van deze route vormen de tegenliggers, waarvoor je tussen de bomen weinig ruimte hebt om uit te wijken.
Het weinige verkeer op deze late middag vormden een vrachtauto die in mijn achteruitkijkspiegel steeds verder achterop raakte en twee tegemoetkomende personenauto's die in het voorbijgaan een scherm van modder uit de berm opwierpen. Verder was het genieten geblazen in dit mooie landschap met een lage zon die dreigende regenwolken bescheen. Op de radio zei een stem dat Engeland en België veel schade hadden opgelopen door de storm. Hier had het vandaag slechts een enkele keer geregend. Verder hield het weer zich vooralsnog kalm.
Op mijn weg van werk naar huis stop ik zelden voor een foto. Maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan. Mijn oog viel op de lange schaduwen van bomen in de weilanden. Volgens het spreekwoord vangen hoge bomen veel wind. En bij storm kunnen die omkieperen. De zon is dan heel wat onderschuldiger en moet het niet hebben van hoge bomen, maar van lange schaduwen.

Zijn hier bomen omgewaaid?