Gelukkig nieuwjaar

Als we het niet zouden markeren met oliebollen, champagnetoost en vuurwerk, zouden we er weinig van merken. De dag eindigt in de nacht en een nieuwe dag begint. Maar wij tellen onze tijd in uren, in dagen, in weken, in maanden en in jaren. Soms hebben we dan behoefte om even een punt te zetten. Welk moment leent zich daarvoor beter dan de jaarwisseling? Omzien naar wat geweest is, vooruitblikken naar wat we verwachten dat komen gaat. En gewoon, gezellig samen-zijn zonder pretenties.
Traditioneel wisselen wij het jaar in gezelschap van vrienden. We hebben er weer een gezellig feestje van gemaakt. Toen om klokslag middernacht de vuurpijlen de lucht in gingen, hing er een mist die bij tijden in druppels naar beneden viel. Dat gaf de nacht wel een bijzondere sfeer. Alsof het nieuwe jaar wilde zeggen: mijn toekomst is in nevelen gehuld.
We hebben het nieuwe jaar mooi ingeluid. Hoewel ik - ik schreef het hier al eerder - geen fotograaf ben van feesten en officiële momenten, heb ik toch maar even de camera mee naar buiten genomen toen we op straat naar het vuurwerk gingen kijken. Want als ik al een goed voornemen heb, dan is het toch om ook in 2008 weer veel mooie foto's te maken. Gelukkig nieuwjaar.

Champagne en vuurwerk.

Rembrandt

Zo ongeveer de beroemste Lagelander allertijden is misschien wel Rembrandt van Rijn. Willem van Oranje kennen we alleen in ons oude geuzenstaatje, Johan Cruijff heeft buiten Spanje en een vergeten sportkanaal ook weinig aanhang meer en met een reeks nationale schaatshelden, een Jantje Smit en Sinterklaas maak je wereldwijd ook geen indruk.
Nee, dan onze Rembrandt. Al zouden ze diep in de bergen van Afghanistan nog nooit van olieverf gehoord hebben, dan weten ze er toch in elk geval wat de Nachtwacht is. Rembrandt had stijl, en niet alleen in zijn schilderkunst. Waar onze koningin over zichzelf spreekt in de eerste persoon meervoud met 'Wij Beatrix, bij de gratie Gods Koningin der Nederlan­den', sprak Rembrandt over zichzelf in de derde persoon enkelvoud. Hij schrijft Rembrandt immers met 'dt'.
Aan zo'n vent wil ik een voorbeeld nemen. Welke meester heeft na zijn dood nog zoveel leerlingen gehad als Rembrandt? Oké, Jezus zeker. Maar die begint ieder jaar met Kerstmis opnieuw te leven. Die speelt dus vals. Nee, geef mij maar Rembrandt. Toen we vandaag laat in de middag zaten uit te buiken van het kerstdiner, leek het me opeens leuk om mijn vrouw te fotograferen in de stijl van het door Rembrandt zo meesterlijk beheerste clair-obscur. Terwijl mijn vrouw onverstoorbaar televisie bleef kijken, installeerde ik een paar flitsers en zocht naar een mooie licht-donker-verdeling.
Het lijkt me gemakkelijker om Jezus te volgen dan Rembrandt. Maar vooruit, ik had mijn vrouw in eerdere stukjes op dit blog al enkele keren vermeld. Dit is ze: Clair Obscur.

Landschap

Sinds mijn bezoekjes aan IJsland ben ik mijn belangstelling voor landschapsfotografie op het vasteland van Europa enigszins verloren. De aangeharkte bossen en omgeploegde akkers hier halen het niet bij de ruige oerwereld van lavavelden en gletsjers die ik daarginds fotografeerde.
Hier zijn mensen en het straatleven me als motief meer gaan bekoren. Ze bieden me nog iedere dag nieuwe fotografische uitdagingen. Toch ga ik mooie landschappen niet uit de weg, als ze me hier zomaar voor de voeten geworpen worden.
We waren er weer eens een weekje tussenuit geknepen om uit te rusten in de Ardennen. De weersomstandigheden twijfelden tussen herfst en winter. Het regende bij vlagen, dan weer zat alles potdicht van de mist. Af en toe brak de zon door. Temperaturen net boven het vriespunt. Wij twijfelden tussen het haardvuur en een stevige boswandeling. Dat bracht ons er een paar keer net tussenin: een knusse wandeling over de kerstmarkt van Durbuy of een kasteelbezoek in een prachtige omgeving.
Gelukkig waren we vaak genoeg buiten om te kunnen genieten van IJslandachtige landschappen. De lage zon prikte door dreigende wolkenluchten en bescheen de plassen water die eerdere regenbuien hadden achtergelaten. Nu eens geen kratermeertje in groen mos met op de achtergrond kleurrijke rotsen, maar een drassig weiland met een rij bomen die qua sfeer niet onderdoen voor mijn IJslandse landschapsfoto's.

Chapeau

Buiten was het kil en af en toe nat. De voorspelde superstorm was uitgebleven, maar het was nou eenmaal late herfst. Toch waren er vandaag weer veel mensen op de been in het kleinste stadje ter wereld, zoals Durbuy in de Belgische Ardennen zich noemt.
Wij gebruikten de lunch in La Brasserie Ardennaise, waar het personeel zijn best doet om Nederlands te spreken als ze merken dat ze het met hun noorderburen van doen hebben. Als ik in mijn beste Frans 'deu kaffee sie voe plè' bestel, herhalen ze beleefd 'toewee koffies voor mieneer?'
We zaten het daarbinnen best gezellig te vinden. Martha vindt in dit staminee de uiensoep (soepe-d'onnioen-of-soiets) erg lekker en ik bestelde een stokbrood Dagobert. Maar het stokbrood was op dus kreeg ik Kwik-kwek-en-kwak op een gewone boterham geserveerd. Het was evengoed een smakelijke lunch en terwijl ik de hardgekookte eieren van Donald Duck zat weg te kauwen, viel mijn oog op de kapstok. Eerst een foto maken en dan de mijmering.
Buiten ging iedereen in warme winterjassen over straat en hierbinnen was elk tafeltje bezet. Maar waar waren de jassen van al die mensen? De meesten hadden ervoor gekozen om hun outdoor jas met das en muts over de rugleuning van de stoel te hangen, zag ik. De kans op diefstal is daar gering en alle spulletjes zijn bij de hand. Aan de felgekleurde Gore Tex en de fleecekleding herken je de recreatieve wandelaars van over de grens. De lange regenjassen en de hoeden zijn van de inheemsen. Voor hen is de kapstok die op zijn Waals quasinonchalant tegen de ongepleisterde muur onder de lambrisering is geschroefd. Sjapo.

Waterwonen

Naast de fotoclub is er nog een vereniging waarvan ik met veel plezier lid ben. Dat is heemkundekring De Kommanderij in ons dorp. Weliswaar ben ik daar niet erg actief, al heb ik wel eens een paar bijdragen geleverd aan het heemkundeblad, maar ik ga graag zo af en toe eens naar een lezing. Eén keer per jaar organiseert de club een excursie naar een bezienswaardige stad, waar dan ook rondleidingen met geschiedkundig interessante onderwerpen te zien zijn.
We gingen al naar Diest, Tongeren, Sint Truiden, Hasselt en andere Belgische plaatsen. Dit jaar stond Amersfoort in ons eigen land op het menu. Het werd afgelopen zaterdag een heerlijk uitstapje. We waren een gezellig clubje bijelkaar. Het eten onderweg was goed. Het weer was uitstekend en het programma zeer boeiend. We werden rondgeleid door de oude binnenstad, maakten een rondvaart en bezochten het museum van Piet Mondriaan. Naast historie heeft Amersfoort ook veel te bieden op gebied van kunst, zo werd mij duidelijk.
Ik heb bijna een kwart eeuw geleden nog eens anderhalf jaar in Amersfoort gewerkt en kwam er later nog wel eens voor mijn werk. Maar vrije tijd heb ik er nooit eerder besteed, dus dat heb ik nu in één klap goedgemaakt. En bij vrije tijd hoort natuurlijk fotograferen. Met deze foto slaagde ik er in historie en kunst in één beeld te vangen. De historie weerspiegelt in het water en de caravan in de gracht is onderdeel van het kunstproject 'Amersfoort aan zee', geïnspireerd op berichten over klimaatverandering, smeltende poolkap en stijgend zeewater. Ik zag het meer als waterwonen, wat tegenwoordig in nieuwe wijken heel populair is. De historie van de toekomst, zullen we maar zeggen.

Jongelui

In een park in Nijmegen fotografeerde ik beelden en wat bouwsels die de nazaten van Karel de Grote er ooit hebben achterlaten. Niks bijzonders. Er zijn vanmiddag meer van dat soort foto's gemaakt, zag ik om me heen aan veel fotograferend volk.
Opeens viel mijn oog op een fraai doorkijkje. Een restant van een stadswal of wat het ook moge wezen, omsloten door een kromme boom een veel afhangend lover. Ik wachtte even tot een voorbijlopend groepje jongeren dit mooie decor invulde en drukte af. Jonge mensen in een eeuwenoude wereld. Cool!
Hoewel er een grasveld ter breedte van een voetbalveld tussen ons in lag, hadden de jongelui me in de gaten. Ze begonnen spontaan te zwaaien en hielden dit vol tot ik een tweede foto had gemaakt.
Wie die jongeren zijn weet ik niet. Maar het bleef niet bij een contact-op-afstand. Een stukje verderop raakte ik met hen in gesprek. Want toen we het groepje passeerden, informeerden ze naar de foto. Dankzij het venster achter op mijn digitale camera kon ik er iets van laten zien. Ze vonden de foto 'keigaaf' en 'vet', wat onder jongeren kort en bondig evenveel betekent als 'dit kan mij in hoge mate bekoren'.
Nu weet ik ook hoe één van de meiden uit het groepje heet, want ze wilde de foto wel hebben en gaf me haar e-mailadres. Ze heet Beau en daarmee verviel de anonimiteit van mensen die ik, hoe nietig ook, over een afstand van vijftig meter in mijn lens ving. Tenzij Beau een fantasienaam is, want je weet het nooit met die jeugd van tegenwoordig.

Rimpels

Het was in veel opzichten een drukke maand. Gelukkig vond ik tussen de bedrijven door nog tijd om met mijn camera op pad te gaan. Dat leverde nog een reeks leuke foto's op, waarvan ik er hier maar weer eens eentje drop.
We waren in het Belgische stadje Durbuy. Feitelijk is het niet meer dan een pleintje, omzoomd door horeca en een paar kasseienstraatjes met winkeltjes. Hoewel het niet meer is dan een dorpje van een paar honderd inwoners, spreken de inwoners fier van 'het kleinste stadje ter wereld'. Het straatbeeld is er Anton Pieck-achtig en het is waarschijnlijk daarom dat er zoveel toeristen naartoe gaan. In het weekend verpozen er duizenden bezoekers op de terrasjes en in de restaurants. Wij komen er met grote regelmaat, omdat ons weekendhuisje er niet ver vandaan ligt.
Omdat het stadje van zichzelf niet veel te bieden heeft, zijn er vrijwel ieder weekend evenementen. We kijken niet eens meer op de activiteitenkalender en gaan er gewoon op goed geluk naartoe. Zo raakten we verzeild op een Triumph Festival. Honderden oude sportautootjes stonden er op een rij. Ik heb veel blik gefotografeerd. Het was een uitdaging om het mooie kasteel van Durbuy daarbij als decor te gebruiken. Maar zoals zo vaak, ben ik achteraf het meest tevreden met een foto die niet in het rijtje past.
Ik kreeg een hond in het vizier die zich genesteld had op de achterbank van zo'n Triumph. Wat me direct opviel was de harmonie van het horizontale lijnenspel achter op de auto met de verticale rimpels van de hondenvacht. Een klein detail in een groot autopark waar zoveel te zien was.

Menwedstrijden

Als driejarig manneke zat ik op de kale rug van het paard van onze overbuurman. Mijn kont doet er nou nog zeer van, bij wijze van spreken. Het is de enige ervaring die ik heb met paarden. Toen ik vandaag rondliep bij de menwedstrijden op het hippisch centrum in Deurne, begreep ik dan ook niet zoveel van het spelletje.
We waren er gaan kijken, omdat het bedrijf waar mijn vrouw werkt er sponsor was. Mijn vrouw wilde wel eens zien waar het geld van haar werkgever eigenlijk naartoe ging, en ik vroeg me af of het niet beter naar onze bankrekening overgemaakt had kunnen worden bij wijze van extra bonus.
Als volslagen leken doolden we rond over het terrein, maar ik had mijn fotocamera bij me en dan vermaak ik me met alles. We stonden steevast bij de verkeerde hindernis te wachten, terwijl verderop het publiek samendromde om weer een vierspan rond een stel palen te zien kronkelen.
Als ik dan toch eens op de goede plek stond, was hét moment voorbij voor ik de ontspanknop van de camera had ingedrukt. Een goed sportfotograaf kent zijn sport en kan voorspellen waar de fotogenieke momenten zich gaan aandienen. Nou ben ik geen sportfotograaf en van knolhobbelen, zoals een collega van mijn vrouw dit evenement noemt, heb ik dus al helemaal geen kaas gegeten.
Toch kreeg ik na enig observeren in de loop van de middag nog aardig door waar ik op moest letten en dus kwam ik onverwacht met een behoorlijke reeks geslaagde foto's thuis. En dat sponsorgeld van de werkgever van mijn vrouw? De wijze Grieken wisten al dat een mens leeft van brood én spelen.

Ourthe

In deze regenzomer treedt het riviertje de Ourthe in de Belgische Ardennen zo af en toe uit zijn zomerbedding. Voor een landschapsfotograaf dienen zich op zulke momenten mooie plaatjes aan. Op een natte zomeravond gingen we eten in het aanbevelenswaardige restaurant La Passerelle in Grand Han. Deze taverne is gebouwd op de oevers van de Ourthe nabij een brug, waarmee ook meteen de naam van de eetgelegenheid is verklaard.
We liepen na het eten nog even de brug op en zagen een kolkende watermassa onder ons door donderjagen. Verderop overstroomde het water de weg, die daar trouwens – getuige de betonplaten in plaats van asfalt – op is berekend. Het was een indrukwekkend schouwspel, maar ik had statief noch camera in de auto liggen. Een zeldzaamheid, maar uitgerekend nu.
De volgende ochtend ben ik teruggegaan met camera en statief. Maar het water was al weer bijna in zijn normale loop teruggezakt. De weg was weer droog en wat restte waren enkele plassen op de oevers van het riviertje. Ik maakte toch wat foto's en plotseling lag er een schilderachtig plaatje voor mijn lens.
Steentjes vormden het lover van bomen die in een rimpelige waterplas werden weerkaatst. Door de foto ondersteboven te plaatsen ontstaat een surrealistisch landschap dat me de vorige avond niet zou zijn opgevallen. De steentjes lagen toen te diep onder het water en het licht zou ook niet meegeholpen hebben. Voor één keer was ik blij dat ik die avond mijn camera vergeten was.

Papegaai

Soms ben ik blij als mijn camera niet ver weg is. We vierden vakantie in de Ardennen en waren neergestreken in een restaurantje in Durbuy. Mijn fotospullen had ik in de auto laten liggen, maar die stond gelukkig vlakbij, aan de overkant van het pleintje. Want aan een tafeltje naast ons zat een gezinnetje en op een stoel aan hun tafeltje zat een papegaai. Jawel, een papegaai.
Nou komen we vaker in deze eetgelegenheid en daarom wisten we eigenlijk wel zeker dat het diertje niet bij het interieur hoorde, ook al voelde de vreemde vogel zich kennelijk zeer op zijn gemak. Bovendien ging het gezinnetje wel erg vertrouwd om met de papegaai. Ik besloot mijn camera te gaan halen om het tafereeltje vast te leggen. En daarmee was het ijs meteen gebroken. De papa van het gezinnetje bood zijn vogel spontaan aan als fotomodel. Het diertje was al veel vaker gefotografeerd vertelde hij. Dat zal wel, als je het overal mee naartoe sjouwt. Het beestje ging bij mijn vrouw op haar schouder zitten, ging op zijn rug in haar handen liggen en nestelde zich braaf op het hoofd van het zoontje. Maar de mooiste foto's zijn toch altijd de spontane, ongekunstelde. Zoals deze, waar de vogel als een heuse kroegloper zijn plekje aan de stamtafel in het café lijkt te hebben veroverd.