Instappen

We liepen naar het stuwmeer bij Nisramont in de Belgische Ardennen, hemelsbreed zo'n beetje halverwege La Roche-en-Ardenne en Houffalize in het land van de Ourthe. Ik was hier al diverse keren en fotografeerde de stuw en het erachter gelegen meer in al zijn verschijningsvormen. Vaak waren er ook andere toeristen die dan over de muren van de stuw naar beneden keken en zich gewillig lieten fotograferen. 
Nu was er een groep jongelui die ging kanoën. Ik denk dat het studenten waren die hier hun kennismakingsweek hadden. Ze kregen tekst en uitleg over wat wel en wat niet te doen in een kano. Ze kregen veiligheidsinstructies over hun zwemvesten en hoe je weer recht kon komen als je omrolde en onder water terecht kwam. 
We slenterden tussen de jongelui door en liepen over de stuw naar de andere zijde. Daar begon een wandelpad, zo wisten we nog van vorige keren. Je hebt daar altijd wel fotogenieke uitkijkpunten over het water. 
Terwijl wij daar liepen, peddelde de groep jongelui over het stuwmeer. Ik maakte wat foto's tussen de bomen en takken door. Opeens was er enig tumult van op elkaar botsende boten en gejoel van de jongeren in de kano's. Ik kon niet goed zien wat er gebeurde. Wel wat er gebeurd was. Want midden op het water dobberde een lege kano en een knaap in het water verwittigde zijn collega-kanovaarders dat het in het meer verrekte koud was. 
Hij zwom richting oever, waar wij stonden. Zijn vrienden sleepten zijn kano achter hem aan. Aan de kant, waar het meer zo ondiep was dat je erin kon staan, merkte ik dat er bij de instructies aan het begin van de tocht één aanwijzing had ontbroken: hoe stap je weer in een kano als je eruit gedonderd bent. 
Met veel leedvermaak fotografeerde ik de verwoede pogingen van de jongeman om weer in zijn kano te komen. Hij moest nog een paar keer ervaren dat het water verrekte koud was, voor hij met hulp van zijn vrienden weer aan boord was geklauterd. Les 1 van het nieuwe studiejaar: hoe stap ik in een kano.
Dank voor de voorstelling. Een verrijking van mijn fotoarchief.

Les 1 van het studiejaar: hoe stap ik in een kano.

Moslimvrouwen

Het is niet de allerbeste foto uit de serie, die ik hier toon. Want die bewaar ik voor een wedstrijd. Een voorwaarde in die wedstrijd is dat de foto van deelname is uitgesloten, als die ooit ergens is gepubliceerd. Die naar mijn smaak beste foto is bijzonder, omdat die verschillende uitingen van verschillende culturen laat zien. De foto die ik hier laat zien is dus next best. 
Zonder veel verwachtingen bleef ik in het voorbijgaan even staan bij de rots van Durbuy. Ik maakte hier al vaker foto's. Soms vielen die goed uit, omdat er iets leuks of onverwachts gebeurde. Maar je kunt niet altijd geluk hebben. Ik fotografeerde mensen die elkaar voor de rots fotografeerden. Ik fotografeerde kinderen die een speels gevecht aangingen met het water dat door een fontein voor de rotswand de lucht in werd gespoten. Als de wind er vat op kreeg, dan was het rennen om uit de nevel te blijven. Ik fotografeerde meer van wat ik hier al eerder fotografeerde. 
Terwijl ik daar aan het fotograferen was, wandelde er een groepje vrouwen met hoofddoeken op richting fontein. Moslimvrouwen, neem ik dan maar aan. Er waren geen mannen bij. Ik ken de verhalen van bazige mannen en onderdrukte vrouwen in de Arabische wereld. Ik ken de Koran niet, maar onderdrukking van moslimvrouwen lijkt me meer door de cultuur en de politiek bepaald, dan door het geloof. In dit geval leken het me zelfbewuste vrouwen, die wisten wat ze wilden en deden wat ze leuk vonden. 
Meer zoals westerse vrouwen op een zaterdagmiddag gezellig met hun kinderen op stap gaan, als hun mannen naar het voetbalveld gaan. Die westerse moeders zag ik hier ook in zomerjurkjes in de koude nevel van het fonteinwater ineenkrimpen en gieren van de pret. Zoals deze moslimvrouwen. 
Ik vroeg me alleen wel af hoe lang het duurt voor zo'n hoofddoek weer droog is.

Hoe lang duurt het voor zo'n hoofddoek droog is?

Recreanten

We waren vanmiddag weer even op De Stippelberg. We lunchten op het terras van het paviljoen bij de golfbaan. Daarna maakten we een korte wandeling langs de zandafgraving tot zich in de lucht dermate dreigende regenwolken vormden, dat we besloten in rap tempo naar de auto terug te keren. Net voor de bui binnen. 
De weersomslag hing al in de lucht toen we nog op het terras zaten. Het begon af en toe wat harder te waaien en de zon verdween soms achter de wolken. We stelden onze wandeling welgeteld een minuut uit, omdat het een beetje begon te druppelen. Maar toen de bui niet doorzette, zijn we toch een stuk gaan lopen. Gelukkig, want dit weer met zon en soms dreigende regenwolken geeft mooi diffuus fotolicht. 
De Stippelberg is een populair recreatiegebied. Er ligt een golfbaan, een restaurant, er zijn bossen, er is water en er lopen goede fiets- en wandelpaden doorheen. Hoewel er geen stadse straten zijn, is er voor een straatfotograaf zoals ik altijd wel iets te halen. Des te opmerkelijker is het, dat ik vanmiddag weinig oog had voor mensen. Ik richtte mijn lens vooral op watervogels. 
Het leverde me een paar mooie plaatjes op die beter passen in de categorie natuurfotografie dan in die van straatfotografie. Ik vond het zelfs niet nodig om mijn camera te richten op een groepje fietsers, toen ik werd uitgenodigd om een foto van hen te maken. In het groepje recreanten herkende ik Martin, die me toeriep: "Maak eens een foto!" Hij bedoelde waarschijnlijk: van ons. Want ik maakte immers al foto's. Van recreërende watervogels.

Recreanten aan het strand.

Verrassend

Filmregisseur Mel Brooks is een meester in het vastleggen van kolderieke humor. Ik herinner me een scène uit zijn film Blazing Saddles uit 1974. Cowboy Mongo haalt uit om een hem onwelgevallig heerschap  een fikse vuistslag toe te brengen. In plaats daarvan raakt hij het paard van de man vol op de snuit en gaan paard en heerschap onderuit. Verrassende wending voor de kijker, hilarisch moment. 
Ik moest eraan denken toen ik bij een ijssalon in Marche-en-Famenne op het terras zat. Camera als altijd binnen handbereik. Ik observeerde een moeder die een hapje van haar ijsje nam en het volgende hapje aan haar kind gaf. Om en om: hapje voor moeder, hapje voor dochtertje. Ik vond het een vertederend moment en wilde het vastleggen. Pakte mijn camera, stelde de juist belichting in, stelde scherp en toen de lepel weer omhoog ging was ik klaar om af te drukken. 
Precies op dat moment was het hapje voor papa die volgens mij heel goed voor zichzelf kon zorgen. Verrassende wending. Zelfs voor dochtertje, zo te zien. Het zijn die momenten die je als straatfotograaf niet kunt bedenken. Ze gebeuren onder je ogen en als je geluk hebt, zoals ik nu, voor je lens. 
Als je deze scène nog eens terug ziet in een film van Mel Brooks, dan heeft hij ongetwijfeld mijn foto gezien.

Hapje voor, eh... papa.

Niet begrepen

Soms kan een foto in al zijn eenvoud een heel verhaal vertellen. Soms ook kun je lang naar een foto kijken zonder te begrijpen waar die over gaat. 
Deze foto is er eentje die zonder uitleg niet begrepen zal worden. Voor mij is hij waardevol, omdat er vanalles gebeurde wat ik zelf niet begreep. En daarmee toont deze foto een mysterieuze werkelijkheid. 
We keken vanaf het terras achter ons weekendhuis in België al de hele avond uit op tenten en stellages bij het tennispark van Somme-Leuze. Ik vermoedde dat dit het speelveld was voor Somme-Leuze Plein Air, een popfestivalletje dat ons in vorige zomers al vaker uit de slaap had gehouden. Na een gezellige barbecue met vrienden op deze warme zomeravond had er rond half tien nog geen muziek geklonken en hadden we ook nog geen publiek naar het festivalterrein zien gaan. Ik gokte: afgelast vanwege verwacht noodweer later op deze avond. 
Deze foto toont het festivalterrein rond kwart over tien in volle glorie. Links zie je verlichting van auto's die door de sluitertijd van vijf seconden rode strepen vormt. De auto's stopten en reden snel weer door, want in de berm was een parkeerverbod. Waarschijnlijk waren de bestuurders vaders die hun dochters brachten. Die witte ster op de foto is een schijnwerper op het festivalterrein. De smalle horizontale streep van verschillende kleuren is een rij tenten. Die rode 'kroon' is een stellage vol spotlights die op het podium is gericht. Die blauwe streep is een beamer die op de wolken is gericht. En die witte lichtvlek rechts is ook een schijnwerper, of straatverlichting. Dat weet ik niet zeker. Tot zover het eenvoudige verhaal van deze foto.
Een foto is een momentopname en het hele verhaal zou ik alleen in een strip kunnen tonen. Maar dat kan niet op deze blog. Dus zal ik het vertellen. Een uur na deze foto begon het te waaien. Hard te waaien. Heel hard te waaien. Het zware, verankerde doek dat ons zwembad beschermt tegen inwaaiend vuil en dat voorkomt dat het water 's nachts snel afkoelt, waaide weg. Een strandbal naast het zwembad bleef liggen. Het licht van het festivalterrein vermengde zich met weerlicht. De ene na de andere lamp op het terrein doofde. Festival gestaakt? 
Het werd niet helemaal donker en toen de hel na een uurtje was weggewaaid en het alleen nog maar wat regende, gingen de lampen weer aan. Rond half een was er nog een vuurwerk tegen een donkere hemel, waarlangs in de verte af en toe nog bliksemschichten schoten. Het was een avond waar ik weinig van begreep. Ik neem het U niet kwalijk als U de foto niet begrijpt.

Veel licht maar geen weerlicht. Bliksems.

Verpozen

Op loopafstand van de plek waar ik deze foto maakte, heb je eigenlijk alles wat nodig is om je prettig te vermaken. 
Daar links, bij die witte en zwarte auto, daar ga je de hoek om en kom je uit bij de ingang van bioscoop Pathé. Iets verderop is het gemeentemuseum van Helmond. Of je gaat rechtdoor naar Theater Speelhuis. Je moet er wel even honderd meter naar links of naar rechts voor omlopen, want daar liggen bruggen om aan de overkant van het kanaal te komen. 
Maar vandaag was het geen weer om een gemeentemuseum te bezoeken of om een bioscoopje te pikken of om in een theater te gaan zitten. Het was zonnig zomerweer met een middagtemperatuur van om en nabij 28 graden Celcius. 
Als je vanaf mijn fotostandplaats naar links gaat, loop je voorbij de brug de kasteeltuin in. Lekker rustig, bankjes genoeg om even in de schaduw te zitten. Meer zin in een ijsje of een koel pilsje? Ga vanaf hier rechtsaf en binnen honderd meter passeer je een ijssalon en talloze terrasjes. 
Soms is het leuker om je eigen vermaak te scheppen en je niks aan te trekken van al dat georganiseerde plezier. Dan strek je je uit op een muurtje dat de weg scheidt van het kanaalwater. Gratis uitzicht op auto's op de Kanaaldijk aan de overkant, op mensen op de terrasjes verderop, op voorbijgangers die aan ijsjes likken. Even lekker verpozen onder de Traversebrug. In de schaduw. Luisteren naar het verkeer dat boven je hoofd door Helmond raast met inzittenden die nog minder dan jij belangstelling hebben voor bioscoop, museum, theater, kasteeltuin, ijsjes of terrasjes. Dolce far niente.
Een social sofa voor jezelf. Eh... Kan dat eigenlijk wel?  

Een social sofa voor jezelf.

Kater

Nichtje Helle heeft een kater. Loekie heet het beestje. En het is nogal schuw. De keren dat we bij nichtje Helle op visite waren, zocht het diertje ijlings dekking in donkere hoekjes. De laatste tijd gaat het al iets beter en komt Loekie af en toe nieuwsgierig kijken, maar van vreemde wezens zoals ik moet de kater nog steeds niks hebben. 
Sinds kort heeft Loekie gezelschap van Leentje. Leentje is zo mogelijk nog schuchterder dan Loekie. Poesje Leentje heb ik nog maar één keer kunnen ontwaren en dat was achter een droogrek naast de wasmachine in het donkerste hoekje van Helles woning. Verder ken ik Leentje van foto's, die Helle maakte. Want Leentje komt wel tevoorschijn als er geen andere vreemde wezens in huis zijn. En Helle is kennelijk al vertrouwd voor Leentje.
Vanmorgen waren we bij Helle te gast en had ik mijn fotocamera bij me. Helle had alleen maar smartphone-foto's van haar dierentuin. Het leek me wel een uitdaging om als vreemd wezen in de nabijheid van Loekie en Leentje foto's te maken. Maar dan moest het wel iets voorstellen. 
Leentje heb ik niet kunnen fotograferen, want een paar bange poezenoogjes tussen wasknijpers en een droogrek kunnen me niet bekoren. Technisch zou het trouwens geen probleem zijn, want de ISO-waarde van mijn Canon EOS 6D kan ik zover opschroeven dat zelfs donkere hoekjes achter een wasmachine bereikbaar zijn. Zelfs zonder flitser. 
Met Loekie had ik al meer succes. Die liet zich af en toe zien in het volle lichte en ik maakte een paar mooie foto's als hij me op veilige afstand zat aan te staren. Ik koos voor mijn weblog deze foto uit, omdat die het best de schuwheid van Loekie toont. Nieuwsgierig om het hoekje gluren, maar snel veilig terug als dat cameramonster te dichtbij komt. 
Mooi zo, ik heb mijn kater. En niet door de wijn die ik gisteren op een warme zomeravond gezellig bij vrienden op hun nieuwe terras heb zitten drinken.

Een kater, niet van de wijn.

Beschutting

In Boekel vierde slagwerkgroep Sambanda vandaag haar eerste lustrum met het percussiefestival Samba Cinco. Op zo'n drummersfeestje valt voor hobbyfotografen altijd wel iets te beleven, dus gingen we ons daar vanmiddag vermaken. 
Het was een fantastische speeltuin voor de straatfotograaf en de actiefotograaf. De razendsnelle drummershanden leverden een paar mooie foto's op. Ook de expressie in de gezichten van de trommelaars was een leuk fotomotief. Ik fotografeerde van alles wat en richtte mijn lens ook op de festivalbezoekers. Dansende mensen, ritmisch handgeklap, wiegende heupen. Het was er allemaal en het staat allemaal op mijn foto's. 
Ik heb een poosje de focus gericht op een meisje van een jaar of acht dat spelenderwijs een hoofdrol opeiste als danseresje. Ze claimde tussen de bedrijven door zelfs een plekje op het podium en danste daar met een vriendinnetje alsof ze al jaren voor een groot publiek optrad. Ik heb lang geaarzeld of ik hier een foto van haar zou tonen, of dat het toch de foto moest zijn waarvoor ik uiteindelijk heb gekozen. 
Het is de foto geworden van een klein kind dat moeders been omklemt en beschutting vindt onder moeders hand. De foto laat veel te raden over en ontleent daaraan zijn spanning. Je ziet een kennelijk leeg plein. Toch is er iets te doen, want op de achtergrond zie je mensen die zodanig gegroepeerd zijn dat het publiek kan zijn. Het kindje kijkt naar iets onbestemds dat gezien zijn houding nogal bedreigend is. Buiten het kader van deze foto staat een slagwerkgroep met trommels die groter zijn dan het kindje met veel kabaal zijn trommelvliezen teisteren. 
Je zou voor minder onder mama's rokken vluchten. En dan heb je een probleem als moeder de broek aan heeft. Die hand maakt veel goed.

Kan niet onder moeders rokken wegkruipen.

Roofvogelshow

Deze maand verscheen er weinig op mijn blog, omdat ik tijdens mijn vakantie geen internet bij de hand had. Met wat gedoe in een restaurant had ik met gratis wifi wel wat kunnen doorsturen, maar ik mijn vakantie had ik geen zin in gedoe. 
Toch maakte ik in mijn vakantie genoeg fraaie foto's om mijn fotoblog te verrijken. Dus breek ik voor een keertje met een door mezelf opgelegde beperking dat de hier getoonde foto's hooguit een dag oud mogen zijn. 
De foto die ik hier laat zien is van donderdag 20 juni, maar het is wel de eerste gelegenheid dat ik foto's kan uploaden. Dus wat mij betreft is de foto nog steeds actueel. Uit de honderden foto's die ik in mijn vakantie maakte, kies ik deze vanwege de moeilijkheidsgraad. 
We waren een dagje in Pairi Daiza in het Belgische Brugelette, vlak bij Mons – Bergen zo U wilt. Pairi Daiza is oud-Perzisch en betekent 'afgesloten tuin'. Gelukkig was dit 'Domaine de Cambron' niet afgesloten. Het is één van de mooiste themaparken die ik de laatste jaren bezocht. Natuur en cultuur van de verschillende werelddelen zijn hier op een indrukwekkende manier op enkele hectaren samengeperst. 
Alsof het publiek er al niet genoeg aan zijn trekken komt, is er ook een roofvogelshow onder een oude toren. In het verleden was ik nogal teleurgesteld over de foto's die ik bij dit soort shows maakte. Er zaten toeschouwers in de weg, de razendsnelle vogels waren al uit beeld voor ik kon afdrukken, ik had een telelens voorgeschroefd als een arend naast me kwam zitten en een groothoek als het spektakel zich in de verte afspeelde. 
Ik had ervan geleerd en had dit keer twee camera's paraat met een groothoek en tele. Ik was op een hoek gaan zitten waar ik vrij zicht had door een gangpad. En ik had de omgeving verkend zodat ik een beetje kon voorspellen van waar naar waar de roofvogels zouden vliegen. Ook de sluitertijden had ik vooraf zodanig gekozen dat ik 'bevroren actiefoto's' kon maken. 
Ik maakte uiteindelijk een leuke serie, waaruit ik deze toon omdat de vogel razendsnel door het beeld scheert. Toch heb ik hem precies op de goed plek 'gevangen', volledig in beeld en laag boven het publiek. Als het jongetje met de capuchon onder in beeld met zijn eenvoudige compactcamera net zo'n mooie foto heeft gemaakt, dan vreet ik mijn Canons op.

Vederlicht in tegenlicht.

Privacy

In het afgelopen weekeind verkeerde ik in een omgeving waar niet veel gebeurde. Toch heb ik een serietje recreërende mensen kunnen fotograferen. Eén daarvan toon ik hier. 
Ik laat op dit blog mensenfoto's zien, zo lang het nog mag. Want in Europa – nu in Zweden – wordt steeds vaker geroepen om strengere maatregelen tegen privacyschendende fotografen. De Zweden willen bij wet regelen dat je toestemming nodig hebt om mensen in de privésfeer te fotograferen. 
Ik fotografeer op de openbare weg en vraag mensen zelden toestemming om foto's die ik van hen maakte te publiceren. Ik zorg er in mijn selectie zelf wel voor dat mensen niet gekwetst worden door mijn publicaties. Mijn criterium: zou ik zelf zo in het openbaar te kijk willen staan? 
Ik denk niet dat ik de mensen op deze foto kwets als ik die hier publiceer. Ook al zie ik er een paar rare dingen in. De setting heeft weliswaar een hoog privacygehalte, maar ik maakte de foto in een openbaar park waar iedereen deze mensen kon zien. Er vielen me een paar dingen op die me deden besluiten van dit tafereeltje een foto te maken. 
Ten eerste: als ik zelf fotografeer zorg ik voor een stabiele camerapositie. Als ik geen statief gebruik, wat vaak het geval is, zorg ik dat ik mijn camera met twee handen goed ondersteun. De camera mag niet bewegen door ademhaling of door het indrukken van de ontspanknop. Mijn foto's vertonen zelfs bij sluitertijden van 1/15 seconde of minder, zelden bewegingsonscherpte. De fotograferende dame op deze foto steunt weliswaar op één arm, maar heeft de camera slechts met één hand vast. Het kan niet anders of de camera beweegt bij het indrukken van de ontspanknop. Haar geluk is dat ze bij dit zonlicht waarschijnlijk een snelle sluitertijd kan kiezen. 
Ten tweede valt mij op: alle personen op de foto dragen schoenen. Van wie is dan dat paar schoenen tussen de reiswieg en de knie van die fotograferende dame? Stond ik op de verkeerde plek? Had ik aan de andere kant van de reiswieg een baby kunnen fotograferen met schoenmaat 42?

Een baby met schoenmaat 42?