Maas

Het was alweer een poosje geleden dat ik tijd had om foto's te maken. Vandaag had ik een dagje vrij en ik had zin om met de camera op stap te gaan. Geen speciaal doel, zomaar, domweg omdat ik weer eens wilde fotograferen. Ik koos als thema hoogwater en toog naar de Maas.
Ik reed naar de sluis bij Sambeek, waar je de Maasoever gemakkelijk kunt bereiken. Maar de beelden die ik er schoot konden me niet bekoren. Mooi, maar niet speciaal. Bovendien had ik af te rekenen met een paar meeuwen. Die scheten één van mijn camera's onder.
Het moet gebeurd zijn toen ik met mijn Canon 5D aan het werk was. Maar ik merkte het pas toen ik door de zoeker van mijn 7D keek. Troebel beeld. Dat zal wel ja, de hele achterwand van de body zat vol vogelshit. Met tissues die ik in de auto had liggen veegde ik de grootste troep eraf .
Verder ging het, via Boxmaar en Gennep - mooie landschapsfoto's in de natte velden bij Ottersum - richting Cuijk. Ook hier schoot ik foto's. Alles bij elkaar werd het een mooie serie. Omdat ik nou eenmaal graag mensen fotografeer, toon ik uit de hoogwaterreeks een foto waarop een fietster naar het hoge water kijkt.
Thuis had ik nog wat water nodig om voorzichtig de rest van die meeuwenshit van de 7D te sponsen. De camera is weer schoon en heeft geen schade. Meeuwen kunnen mij de zin om te fotograferen niet ontnemen. Volgende keer schiet ik er een paar.

Shit!

Afgebrand

Aan het begin van een nieuw jaar wensen we elkaar veel geluk, de allerbeste wensen of – oudere katholieken onder elkaar – een zalig nieuwjaar. Ik sluit me daar graag bij aan, al is de foto waarmee ik het nieuwe jaar open er geen om vrolijk van te worden. Het is een erfenis van het oude jaar.
In Helmond brandde op donderdagavond 29 december theater 't Speelhuis af. Ik besteedde op mijn weblog al eerder aandacht aan dit bijzondere gebouw. Dat was bij een foto waarin ik de relatie met de naastgelegen nieuwe bibliotheek liet zien. De architectuur van de bieb was afgestemd op de vormen van 't Speelhuis. Toch was ik niet blij met dat nieuwe gebouw, want het onttrok 't Speelhuis voor een groot deel aan het zicht.
Vandaag stond ik bovenop het dak van de bibliotheek om de resten van 't Speelhuis te fotograferen. Sinds donderdagavond zijn er hele reeksen foto's van het kunstzinnig vormgegeven theater geschoten. Eerst in een vlammenzee, later als zwartgeblakerd geraamte. De ruïne van het geesteskind van architect Piet Blom uit de jaren zeventig zal worden gesloopt. 't Speelhuis is reddeloos verloren.
De foto die ik er vandaag van maakte is net even anders, dan de foto's die tot nu toe in omloop waren. Ik fotografeerde een brandweerman die van binnenuit de schade vastlegde. Van de bijzondere vormen van 't Speelhuis zie je weinig op mijn foto. Ik herinner me het gebouw liever in zijn oorspronkelijke staat.

Toch maar de beste wensen.

Foto's tonen

De afgelopen weken heb ik weinig foto's gemaakt. Ik was vooral bezig met het tonen van mijn foto's.
Zoals elk jaar gebruikte ik weer een zelfgemaakte foto voor onze kerst- en nieuwjaarskaart. Die foto maakte ik begin deze maand tijdens een korte vakantie in de Ardennen. Ik had toen al een paar kerstmarkten gezien en op verschillende plaatsen rondgekeken naar leuke kerstmotieven. Maar ik was niet tevreden.
Zelfs bij La Brasserie Ardennaise in Durbuy, waar we vaak aanleggen voor een lunch, had ik het eerst niet in de gaten. Pal naast ons tafeltje hadden Hélène en Olivier een hoekje smaakvol ingericht voor de kerst. Op een onbewaakt moment dwaalde mijn blik af naar dat tafeltje. Ik keek, en keek nog eens. Ik pakte mijn camera en had mijn foto voor mijn kerstwenskaart te pakken.
Toen de kaarten op de bus waren ging er veel tijd zitten in het selecteren van foto's voor onze clubexpositie in Museum De Kluis in Boekel - nog te zien op eerste en tweede kerstdag. Ik koos vier foto's van kinderen en bedacht er een wat ongebruikelijke presentatie bij: geen gelikte fotolijsten, maar karton en wasknijpers.
Tenslotte ben ik ook een eerder dit jaar gemaakte afspraak met de bewoners van Maximastaete in Zorgboogcentrum Ruyschenbergh nagekomen. Onze fotoclub zou er een wand aankleden met twintig foto's. Zij leverden de lijsten met passepartouts, wij de foto's. Ik nam er de eerder gebruikte foto's van onze Open Atelier Route-expositie voor. Zo, ook klaar. Op naar het nieuwe jaar. Prettige feestdagen!

Kerst- en nieuwjaarswens.

Openbaar leven

Al jaren gaan we begin december een weekje op vakantie in de Ardennen. Ruim voor iedereen op Kerst- en wintersportvakantie gaat, hebben wij onze rust al genomen en kunnen wij er vol goede moed tegenaan als alle anderen vakantie hebben. Bovendien verschaft mij zo'n vroege vakantie in december de mogelijkheid om op zoek te gaan naar fotografische kerstmotieven voor een zelfgemaakte kerstkaart. Dat doe ik ook al jaren.
Dit jaar viel er weinig kerstsfeer te fotograferen. Er was nog maar weinig kerstversiering te zien, er lag geen sneeuw zoals vorig jaar en een modderig en grijs landschap bood me ook geen leuk kerstmotief. Een met kerstballen, wijnglazen en veel glitter ingericht sfeervol hoekje in een restaurant in Durbuy bracht uiteindelijk uitkomst.
Ook mijn jacht op mensen in het straatbeeld leverde me als straatfotograaf niet veel op. Er was weinig volk op straat in deze bij vlagen regenachtige week buiten het vakantieseizoen. In Durbuy zag ik echter hoe een jongedame haar hond zat te verzorgen. Als beloning kreeg ze een zoen van haar border collie. Op dat moment had ik mijn camera al paraat, want als geoefend straatfotograaf ben ik bedacht op verrassende wendingen en leuke tafereeltjes in het openbare leven.
Ze was dol op haar hond, vertelde ze, toen ik haar de foto liet zien. Sofie gaf me haar e-mailadres en ik beloofde een foto te sturen. Ik vergat erbij te zeggen dat ik haar 'wereldberoemd' zou maken door de foto op mijn blog te plaatsen. Die behoort net als de straat bij het openbare leven.

Hij doet niks...

Meesjes

Onze fotoclub maakte vanmorgen een uitstapje naar landgoed De Hamert, een natuurgebied nabij het dorpje Wellerlooi op de grens van Limburg en Duitsland. We gingen er fotograferen op het thema 'rust in de herfst'. Tot later in de ochtend een waterig zonnetje door de wolken prikte, vond ik het allemaal weinig bijzonder. Ik liep wat doelloos rond.
Uit pure balorigheid fotografeerde ik een kruisbeeld dat ik in het bos aantrof. Bij het houten kruis stond een plaquette waarin de namen waren gegraveerd van mensen die in dit bos in de Tweede Wereldoorlog waren gefusilleerd. Het kruis symboliseerde voor mij de ultieme rust. Dus mijn themafoto had ik al.
In het fletse zonnetje fotografeerde ik later nog een vuurrood herfstblad op een grauwe heide. Dat opvallend eenzame blaadje op een grote stille heide paste naar mijn smaak beter bij de opdracht van 'rust in de herfst'. Nu was ik echt klaar. En na gedane arbeid is het goed rusten, zo wil het gezegde. We hadden afgesproken dat we onze fotoexcursie zouden afsluiten met een kop koffie in Jachthut op den Hamer.
Pal voor het raam stond een voederpaal voor vogels. Er kwamen allerlei meesjes op af en ook een sperwer die het op de meesjes had gemunt. Van 'rust in de herfst' bleef weinig over. Niet alleen de meesje, maar ook wij fotograferen werden er door verrast. Er zijn dus geen foto's van deze spectaculaire overval.
Wel fotografeerde ik de meesjes die af en aan vlogen en zich te goed deden aan het voer in de voederbuizen. Mooie beeldvullende, haarscherpe meesjes. De mooiste vond ik toch een volledig onscherpe foto van een meesje dat opvloog, precies op het moment dat ik afdrukte. Die rust-in-de-herfst-foto bewaar ik wel voor de fotoclub.

Onrust in de herfst.

Tibor

Een bijzondere dag zit soms in kleine dingen. Bijzonder, want op de eerste zaterdag van november was het vandaag lente-achtig warm. Bijzonder, want vandaag ontmoette ik Tibor. Bijzonder, want vandaag fotografeerde ik Tibor bij het invallen van de duisternis op een lente-achtige novemberavond in de tuin van zijn nieuwe thuis.
Vrienden gaven vandaag een feestje, omdat ze er eindelijk in geslaagd waren hun Filippijnse pleegkind Tibor naar hier te halen. Het jochie heeft in zijn eerste levensjaren weinig weelde gekend en moet bovendien veel medische verzorging hebben. Bij zijn nieuwe pleegouders is hij daarvoor nu in goede handen.
Het manneke is vier jaar oud en zeer ondernemend. Vandaag genoot hij zichtbaar van zijn nieuwe omgeving en de aandacht. Alle cadeaus had hij in een mum van tijd van hun verpakking ontdaan en elk speelgoedje had hij binnen de kortste keren getest. Maar Tibor is niet uitsluitend materialistisch ingesteld. Toen de kinderen op het feestje buiten gingen spelen, liet hij zijn nieuwe speelgoedjes in de steek en vervoegde hij zich heel sociaal bij de andere kinderen.
Ik maakte wat foto's van het feest en op enig moment bood Tibor zich spontaan aan voor een foto. We verstonden elkaar niet, want hij spreekt nog maar een paar woordjes Nederlands en ik spreek zijn moedertaal niet. Maar bij de pose die hij aannam voor mijn camera greep hij naar zijn keel. Dat doet hij vaker, zegt zijn nieuwe pleegmoeder. Of hij er iets mee wil zeggen weet ik niet, maar je zou de liefvolle ontvangst in een westerse wereld aangrijpend kunnen vinden.

Aangrijpend?

Dagpauwoog

Veel idolen heb ik nooit gehad. Als wielerliefhebbende puber had ik ooit een foto van Louis Ocana op mijn slaapkamerdeur hangen. Ik bewonderde Ocana omdat die met nimmer aflatende ijver Eddy Merckx bleef aanvallen. Maar een echt idool was hij voor mij niet eens. Het was gewoon een hele mooie foto van die strijdende man op een steile bergweg.
Op straat zou ik beroemdheden onderste boven kunnen lopen, zonder dat ik daar onderste boven van zou zijn. Sorry meneer, sorry mevrouw. Maar ik zou er geen naam of reputatie aan kunnen hangen. Als Trix eens naar een andere kapper zou gaan, zou ik haar al niet meer kennen.
Vandaag stond ik oog in oog met een bekende. Althans, volgens een naslagwerk dat ik raadpleegde is de dagpauwoog een van de bekendste soorten vlinders in Europa. Voor mij is een vlinder gewoon een vlinder en verder niks bijzonders. Ik schreef hier eerder deze week al dat ik geen natuurkenner ben.
Zonder die kennis der natuur kan ik in de natuur nog wel iets mooi vinden. Als dan een dagpauwdinges voor mijn lens fladdert, maak ik er gewoon een foto van hoor. Maar dan is het al snel geen vlinder meer. Ik heb aan alle kanten flink wat pixels weggeknipt van die dingesoog. Ik zou er op papier niet eens meer een grote afdruk van kunnen maken. Weg vlinder; wat overblijft is een masker waar met een beetje fantasie een gezicht – twee blauwe ogen, een neus en paar rode wangen – in te herkennen is. Dag pauw, hallo oog.

Dag pauw, hallo oog.

Moeilijke keuze

Het was een moeilijke keuze vandaag. Ik maakte een mooie foto van een spelend kind op straat en ik maakte een paar mooie landschapsfoto's. Als straatfotograaf zou ik moeten kiezen voor het spelend kind, dat breed lachend regelrecht mijn lens in rent.
Toch valt de keuze op een landschapsfoto. We zijn immers maar een midweek in het Zwarte Woud en om dit beboste heuvellandschap met zijn meertjes te fotograferen, moet ik van huis uit toch al gauw vijf uur rijden. Het is een totaal ander landschap dan de Ardennen, waar we vaak komen. Kinderen op straat kan ik overal fotograferen, dus die kans krijg ik wel vaker.
Voor goede landschapsfotografie moet je het juiste licht en het juiste weer benutten, betoogde ik een paar dagen geleden in een blog. Soms duurt dat maar een paar minuten.
Vanmorgen wandelden we langs een meertje, waarboven de damp na een koude nacht nog niet was opgetrokken. Er was al wel voldoende licht dankzij een waterkoud flets zonnetje. De foto die ik er maakte was een uur eerder en een uur later niet te maken. De damp trok op, de zon brak door en later viel er regen. Ik benutte dus het juiste moment voor een sfeervolle landschapsfoto.
Jammer eigenlijk, want dat spelend kindje leverde me ook een mooie foto op en die kan ik nu niet laten zien. Eén foto per dag, is de beperking die ik mezelf op dit weblog heb opgelegd.

Geen spelend kind.

Het Witte Woud

Soms dient een foto simpelweg alleen maar om met anderen een ervaring te delen. Creativiteit is dan ondergeschikt aan de boodschap.
De foto die ik hier toon is geen creatief hoogstandje. Technisch was het ook geen bijzonder kunstje. Met de eerste de beste multimediatelefoon kun je dit beeld al maken. In de nabewerking met een fotobewerkingsprogramma moet je je ook beperken. Met de contrast- en kleurschuifjes verpest je voor je het in de gaten hebt de sombere sfeer van de nevel boven het bos en geef je de onnatuurlijk vrolijke kleur van een zonbeschenen landschap aan de foto.
De reden dat ik deze foto toon, is dat het dit najaar mijn eerste sneeuwfoto is. Zelfs dat zou nog niet de moeite waard zijn, maar ik verwonder me over de snelle inval van de winter hier in het Zwarte Woud. Gisteren wandelden we in een prettig zonnetje bij een temperatuur van 21 graden zonder jas naar de waterval van Geroldsau. Vanmorgen viel er regen bij vier graden. En toen we eenmaal in de auto zaten reden we binnen vijf minuten bij nul graden in de sneeuw.
Het Zwarte Woud veranderde in het Witte Woud. Ik herinnerde me dat ik mezelf thuis voor gek verklaarde, toen ik handschoenen en een das in mijn reisbagage wilde stoppen. Die heb ik dus niet bij me. Spijt, maar binnen een etmaal van zomer naar winter – op zelfde plaats, op zelfde hoogte – wil ik ook eens meegemaakt hebben. Dat wilde ik met deze foto laten zien.

Van 21 naar 0 graden binnen een etmaal.

Waterval

Vaak worden de termen landschaps- en natuurfotografie door elkaar gebruikt, vooral bij foto's van bossen, watervallen en bergen. Maar er is een wezenlijk verschil. Ik mis het geduld van de jager en de kennis der natuur die me tot een succesvol natuurfotograaf zouden kunnen maken.
Bij landschapsfotografie moet je vooral oog hebben voor de contouren en details in het landschap. Hoe het licht vorm geeft aan het landschap. Landschapsfotografen weten vooral de paar minuten op een dag te benutten dat het licht en het weer bijdragen aan een goede foto. Dat lag me beter.
Ik was een landschapsfotograaf. Tot ik op IJsland de Gullfoss en de Dettifoss had gefotografeerd. Ik had het gevoel dat ik mezelf als landschapsfotgraaf niet meer kon overtreffen. Niets was nog een uitdaging. Ik verlegde mijn belangstelling naar het gedrag van mensen op straat. Tegenwoordig ben ik vooral een straatfotograaf.
In het Zwarte Woud niet ver van Baden Baden was ik vandaag bij gebrek aan mensen toch weer eens landschapsfotograaf. Ik fotografeerde de waterval bij Geroldsau. Niks bijzonders, die waterval, maar ik daagde mezelf uit om er iets aparts van te maken. Ik plaatste de waterval achter een poort die in werkelijkheid niet bestaat. Niet achteraf met Photoshop, maar door ter plekke goed te kijken. Door een standpunt te zoeken waar rotswand en bladerdek in een lijnenspel met elkaar verbonden werden. Zo maakte ik een foto van deze waterval zoals ik die nergens op het internet aantrof.
Leuk voor een keertje, maar nu wil ik weer de straat op.

Landschap in een poortje.